NECTON

Der Weg ist das Ziel

29 Maart

Voortschrijdend inzicht aangevuld met de recent verkregen Admirality van de Japanse Zee, heeft mij doen besluiten de tocht Filippijnen – Japan uit te stellen tot begin 2015. Dan zijn er en geen tyfoons en ook is de heersende windrichting aangenamer.

Door recente boekingen is er alleen op het laatste stukje Ambon – Filippijnen nog 1 plek open. De rest is (gelukkig voor mij) volgeboekt.

2 April vertrek ik weer naar Algaborro, Valparaiso Chili om het schip klaar te maken en te fourageren voor de Pacific!

 

 

 

12 Maart 2014, het eindpunt van etappe 2 is bereikt!

etappe2.jpg             12maart

 

Nieuwe filmpjes! 

film 7 mijl stroom tegen in Canal Chacao film dolfijnen naast de boot film fisherman film Necton full flaps

Op zaterdag 22 februari stond er weer een interview in het Dagblad van het Noorden:

dvhnkop

Bericht ontvangen op 17 februari:

In Ushuaia bereid ik de reis in mijn eentje voor. Ook is er tijd om een keertje te duiken met de lokale Carlos. Op maandag ben ik de enige klant die mee gaat, wel gaat Martin mee, een student die graag als instructeur aan de slag wil Het waait deze dag hard een Bft 7 en dus behoorlijke golven in het Beagle kanaal. De snelle lange rubberboot klapt je de nieren er bijna uit en ik ben blij als we bij het eilandje Marie aankomen. Voor mij de eerste keer met een droog pak en dat is best wel wennen. In het begin drijf ik een keer met de benen de lucht in en weet me voorover draaiend weer rechtop te krijgen. Iets teveel lucht in het droog pak geblazen. Na het bij trimmen is het best comfortabel en we zien de koningskrab die ik krijg aangereikt om vast te houden aan zijn achterkant om de grote scharen te mijden; veel groot kelp; kleine visjes; zeesterren etc. Een duik van maar liefst 43 minuten en nog maar een klein beetje koud in het 7 graden Celsius water.

rotswand ushuaia Dan naar wat meer open water en daar is het zicht helder. Er zwemt zowaar een grote zeeleeuw, maar die maakt zich direct uit de voeten. Weer veel te zien, maar na 20 minuten wordt ik echt koud en is het wel genoeg. Terug naar de rubberboot en weer de woeste tocht terug. Blij terug te zijn en ongelofelijk nodig moet ik plassen. Het lijkt de reclame van VW wel, het plassen houdt nooit meer op. Een hele ervaring rijker en als ik mijn eigen luchtfles ook nog gevuld krijg, is het een welbestede dag geweest.
Op zijn thuisbasis vertelt Carlos over het duiken in Antarctica en hij heeft er ook foto’s van. Heel bijzonder weer, maar er is ook een andere kant. Er zijn al 3 toeristen dood gebeten door een Zeeluipaard omdat ze veel te dicht in de buurt komen als deze een pinguïn vangt. Dat wilden ze natuurlijk graag filmen, maar een etende hond bijt en dit vraatzuchtige dier met zijn erg grote bek ook. Carlos wil daarom niet meer met toeristen naar Antarctica, want ze luisteren toch nooit naar wat je als instructeur zegt?! Hij wil het niet op zijn geweten hebben.
De etappe door de scherenkust van Chili ligt voor ons. Om deze tocht, die langs veel spannende rotspartijen gaat en door diepe fjorden, goed te laten verlopen is als bemanning aan boord gestapt: Tiddo Nieboer, zeiler en Pepervriend; Wilma, reislustige en zeilster/navigator; Jan de Vos, zeiler en redenaar.nieuwe crew naar valparaiso


We vertrekken zaterdag 15 februari uit Ushuaia en het vertrek betekent afscheid nemen van mensen die dichter in je cirkel zijn gekomen. Het Duitse stel Reiner en Dapfne staan al toeterend op de kant en Ko staat ook enthousiast te zwaaien. De havenmeester Roxanna wuift ons uit en zij heeft goede diensten aan de Necton bewezen.

We varen de kleine 30 mijl met een zonnetje richting Williams en daar staan bekende gezichten om ons op te vangen. Helaas zijn er geen bekende Nederlandse schepen. We doen een klus-dag en wandelen een stuk van een wandelroute door bossen en heuvels. We zien een waterval en krijgen een lift naar de boot terug van aardige mensen na een familie picknick.
Als we bijna aan tafel gaan krijgen we ineens bezoek. Carlos Wulf die ik in Mar del Plata heb ontmoet, komt aangevaren. Hij knoopt naast de Necton vast en het is een warm weerzien. Hij heeft besloten zijn nieuwe schip vooralsnog in Williams te laten om met zijn gezin hier uitstapjes te maken. Hij biedt aan om voor nieuwe zaken zoals de vervanging van zonnepanelen postadres te zijn en regelt ook een marina nabij Valparaiso. Als klap op de vuurpijl brengt hij ons zijn laptop met daarop het navigatieprogramma die de marine en de loodsen gebruiken. Zij hebben geen last van de grote afwijkingen tussen kaart en GPS positie. Neem de laptop maar mee en geef het in Valparaiso maar terug! Ik maak kennis met zijn echtgenote en hun 3 kinderen en het wordt een bijzondere ontmoeting. De jongelui in de leeftijd van onze kinderen zijn scherp in hun discussies en er ontstaat veel begrip voor elkaar. De dochter doet in een afstudeeronderwerp voor haar master een onderzoek naar de gevolgen van het verkopen van visquota aan Japanners. Ze vertelt er enthousiast en boeiend over net als haar naam: Marie-Jezus. Een naam die volgens haar broer hier veel voorkomt. Een nieuwe vriendschap lijkt te zijn geboren.calos wulf en zoon De havenmeester komt tot verrassing melden dat er morgenvroeg om 08.00u kan worden getankt en ook het gas vullen wordt geregeld. Nu de BB motor nog en ook dat komt hopelijk op tijd in orde. Dan kunnen we beginnen om de mooie gletsjers van Chili te gaan bezoeken. Morgen op tijd op!
We zitten om 07.15 aan het ontbijt om 07.45 naar de pier van de Marine om diesel te tanken. Na 5 minuten komt de vrachtauto en we tanken ruim 800 liter. De kachel 4 weken brandend houden en de reis heen en weer naar Antarctica heeft dus ruim 800 liter diesel gevergd. Daarna terug naar de jachthaven Micalvi en gelukkig wordt de buitenboordmotor op tijd terug gebracht. De waterpomp hebben ze totaal verpest. Alle draden zijn er bot afgeknipt en achteraf was het dus niet zo'n goed idee om hier iets te laten repareren. Elektronica in een pomp; dat kennen ze hier nog niet. Carlos Wulf komt langs en biedt aan om onze Mercury in Santiago na te laten kijken. Hier gaat dat nergens lukken en hij regelt het wel. Hij biedt aan om zijn buitenboordmotor mee te nemen en even later krijgen we een 15 PK  afgeleverd met tank en toebehoren. Ongelofelijk genereus van hem. Na veel gedoe met weer eindeloos veel papieren gaan we op weg. Er is aanvankelijk weinig wind, maar ras begint het te waaien en het is een bezeilde koers. Jan Wilma en Tiddo staan te trappelen om de zeilen te hijsen en even later zijn we onder tuig. Het gaat snel harder waaien en ook krimpt de wind zodat we er scherp tegenin moeten. De motor een beetje bij om een rotspartij op veilige afstand te houden, zeilen we het Beagle kanaal door. Even later valt de wind weer weg en het blijft verbazen hoe snel de windrichting en de snelheid ervan kan veranderen. Onderweg houden ook de Argentijnen ons in de gaten en roepen ons meerdere keren op de marifoon op. Gelukkig varen we de grens voorbij en zijn dan in alleen nog maar Chili. We zien op afstand grote sneeuwgletsjers en varen begin van de avond Duivelseiland voorbij en draaien Brazo Noroeste van het Beagle Kanaal in. Tegen 21.00u laten we het anker vallen in Caleta Olla. Het anker houdt niet en na 2x proberen graaft deze zich in. De volgende ochtend meren we conform het boekje af met voor het anker uit en achter met 2 lange touwen naar de bomen op het strand. We liggen op 54,56,438Z en 069,09,409W. Het is een heel beschutte baai. De wind waait op afstand; wij liggen in de luwte van de bomen.
De crew gaat de wal op om de gletsjer Holande te bezoeken. Het blijkt een behoorlijke en ruige klim te zijn en veel verder dan gedacht. De gletsjer is al ver naar het binnenland afgesmolten en er voor is een groot meer. Ze komen zo hoog dat het meer en de gletsjer op de foto komen. De weg terug is pittig en leidt langs beverdammen en ruig bos. Er wordt heel wat afgeklommen om de rubberboot weer te bereiken.  De terug weg met het bootje is recht tegen de wind in en de golven zijn zo hoog dat ze een beetje als verzopen katjes aan boord komen. Zelf geniet ik van de natuurlijke baai met het groen van bomen er omheen. In het water spelen zeeberen en all is well.

Wilma verlengt het reeftouw Jan herstelt grootzeil Tiddo werkt aan de schijven

Bericht ontvangen op 21 februari:

Koperpoetsen:
De wereld is soms weer anders dan je denkt of wilt. Als ik het weerbericht op haal, blijkt er een stormachtige wind te komen uit het noordwesten. Als we deze donderdag doorvaren komen we voor het eerst bij de Pacific Ocean. Bij het eiland Basket eerst het kanaal Brecknock alvorens we weer naar binnen kunnen draaien in kanaal Cockburn. Het is een situatie vergelijkbaar met Terschelling-Vlieland. Je moet eerst naar buiten voordat je weer naar binnen kunt. Om de grote oceaan nu gelijk met 35 a 40 knopen NW er recht tegenin te ontmoeten is te veel van het goede. Knarsetandend moet ik helaas besluiten onze reis noordwaarts een dag uit te stellen. Tiddo zoekt in de nautische gids een beschutte plek. Er zijn niet veel makkelijk aan te lopen plaatsen en hij vindt aan de zuidkant van het eiland O'Brien een veilige plek om te schuilen. Wilden we aanvankelijk dit eiland aan de noordkant passeren, nu varen we er zuidelijk langs en vinden de zeer beschutte plek. Voorzichtig manoeuvreren we tussen al het kelp door en met enige routine brengen Wilma Jan en Tiddo de lijnen achter uit en weer het anker voor. Gelaten wachten we de naderende storm af en verdoen de tijd met koperpoetsen en schoon maken. Morgenmiddag hopelijk weer verder.

Bericht ontvangen op 25 februari:

De ochtend breekt stralend aan en we genieten een dag van de zon. We zien grote bergmassieven van gestolde lava en we ploegen ons tegen de voortdurende tegenstroom in. Het varen tussen de rotsen door wordt een beetje routine. Wilma maakt er een gewoonte van om elk half uur een positie in de kaart te zetten en deze nemen we over. Zo blijft het duidelijk waar we zijn en in welke arm we varen. Om overzicht te houden maken we dankbaar gebruik van het grote Chileense boek. Soms is het net een puzzel. Er ontbreekt een visueel overzicht en alleen op de namen blijft het tussen de zeer vele kaarten moeilijk zoeken. Het kanalen gebied is breed en er zijn veel aftakkingen naar de gletsjers verder het binnenland in. Zonder goede kaarten zou je hier verdwalen. We draaien onze wachtjes en varen de kanalen door. In de nacht zijn deze goed aangegeven met vuurtorens en met de controle van 2 computers houden we de Necton op koers. Wel is het spannend bij de kleinere passages en oplettendheid is een must. Tiddo blijkt bakkerskwaliteit te bezitten en tovert 2 prachtig gerezen broden uit de oven.
De 3e nacht is een erg donkere nacht en het regent. Er zijn haast geen bergen meer te zien en daarom de radar bij. Deze begeleidt ons ook door de soms kleinere passages heen. Er is weinig verkeer. Heel enkel zien we een vissersboot en soms een passagiersschip. Nu we naar het noorden komen, hebben we al 3 schepen gezien! Langzaam zien we ook de kust veranderen. De water temperatuur is nu > 10 graden en de vegetatie neemt toe. Ook is de bijtende kou buiten uit de lucht en we zitten weer in hemdsmouwen. Op het grote water van Canal Wide hebben we de stroom flink tegen. We moeten gas bijgeven om boven de 4 mijl uit te komen. We eten onze laatste verse groenten op en zitten onder de maaltijd te genieten van de sprookjesachtige omgeving. Grijze wolken plakken haast aan de bergen en langzaam wordt het water stil. In de verte zien we de zon gloren en we koersen aan op de ingang van Canal Grappler die ons naar onze 1e stop Pto Eden moet brengen. All is well.

Bericht ontvangen op 28 februari:

Die avond valt de wind volledig weg en varen we uiteindelijk op blakstil water. Boven ons schijnt door de afwezigheid van elk kunstmatig licht een prachtige sterrenhemel, die ook zonder licht van de maan de wereld beschijnt. Het sterrenbeeld Orion staat prominent aan de hemel en al met al is het weer een wonderschone wereld. Over een blakke Canal Wide varen we de kleinere armen weer in en komen diep in de nacht bij Isla Saumarez. Het is stik donker en Tiddo heeft de wacht tot 04.00u. Omdat er heel moeilijk nog iets is waar te nemen, hebben we de radar en de plotter bij staan en de pc van Carlos gebruiken we om te controleren. Het is een inspannend werkje want het wordt steeds smaller en de rotsen geven niet mee………….Als we bij de versmalling van Isla Saumarez komen die maar 0,4 mijl breed is, neem ik het van Tiddo over en met de motor op langzaam vooruit varen we de nauwe passage door. Gelukkig wordt het daarna weer breder en zo varen we de Paso del Indio omhoog. Jan neemt de wacht over en koerst de Necton naar Pto Eden, waar we na het ochtendgloren om 07.00u aankomen. Net voor we aankomen worden we nog in het donker verwelkomt door 3 dolfijnen. Ze schieten door het water en we zien ze doordat om hun lijven een fluorescerend licht is. Heel bijzonder om te zien.
De aanblik van Pto Eden is armoedig . Huizen die meer op schuurtjes lijken en alles in verval. Een paar nieuwe projecten van de overheid en de rest ligt er wat bij. We meren naast een boot die door de parkwachters wordt gebruikt af en Wilma en ik gaan op zoek. Gelijk komen er een stuk of 8 honden al blaffen op ons af en even kijken we benauwd hoe dit af loopt. Gelukkig reageren ze de spanning van nieuwe mensen op elkaar af en eentje moet het ontgelden. We ontmoeten een politieman die ons aan geeft dat de havenmeester niet hier, maar aan de overkant van de baai zit. Je moet er met een boot naar toe. Eerst denk ik dat hij bedoelt dat het aan het eind van de houten balustrade is en die lopen we tot het eind. De huisjes zijn n.l. tegen de berg aan geplakt en er voor loopt een vlonder pad op palen die de armetierige huisjes onderling verbindt.. Op het eind is alles in diepe rust en inderdaad, we moeten naar de overkant. We gaan er met de Necton naar toe, want zonder buitenboordmotor is het te ver. Weer een modern militair station en er ligt een klein boot aan de steiger. Als ik een slang op de kant zie, vraag ik of we water mogen tanken. De marineman die is aan komen lopen geeft aan dat het geen water, maar een diesel slang is. Voor water moeten we aan de steiger in het dorp zijn. Gelijk vraag ik of we diesel kunnen kopen. Dat kan niet geeft hij aan, maar als ik vertel dat we nog helemaal naar Valdivia moeten, belt hij zijn baas. Die komt sloom aangelopen en mijdt elk oog contact. Ze smoezen onderling en ik begrijp dat het over de prijs gaat. We kunnen maximaal 200 liter krijgen en wel voor 900 pesos/liter. Dat is ruim 25% te hoog, maar ja je bent in de periferie en dan ben je al blij dat je iets krijgen kunt. De lagere in rang komt met de slang en meldt schoorvoetend dat hij geen meter heeft om de hoeveelheid te tanken diesel te meten……...Dat wil ik wel met onze meters voor hem doen en zo tanken wij uit hun grote tank beetje meer dan 200 liter; beiden nu tevreden (mondje dicht, want niemand mag weten dat je hier hebt getankt).
We tanken in het dorp water en doen gelijk boodschappen in de plaatselijke supermercado. Het mag amper de naam hebben. Om binnen te komen moet je eerst aanbellen, waarna de deur open zwaait. Gelijk daarna weer op slot. Naast aardappelen uien en wortelen alleen blikjes en brood komt van achter. Wel veel drank in de winkel. Naast dat schip blijven liggen blijkt geen optie, want ze gaan weg. We ankeren in de baai en kijken naar het grote verschil in cultuur en welstand. Bijna voel ik me een beetje schuldig met dit luxe jacht in deze omgeving te zijn. Op de kant zien we weinig dynamiek. Ze laten de boel gelaten zoals hij is en bij ons kriebelt het bijna als we deze desolaatheid zien. Een golf dak kan ook recht en een likje verf doet wonderen. Het Nederlandse denken is er nog niet uit! We halen de reserve voorraad diesel onder het bed van Tiddo uit en zijn nu voor ruim ¾ vol. Morgen gaan we weer verder want de weersberichten zien er goed uit.
We vertrekken donderdag 27 februari en gaan omhoog het Canal Messier in. Weer krijgen we een nauwe passage Angostura Inglesia genaamd. Op één van de eilandjes ziet Jan een Maria beeld staan. Als je hier met een groot schip doorheen moet, heb je ook wel een beetje steun nodig. Het fjord opent zich en omdat de wind van noord naar NW en later zelfs naar W moet krimpen, zoeken we bakboords wal op om een oppertje te vinden. Zo blijven we ook buiten de vaarroute, ook al zijn er niet of nauwelijks schepen. Op de kaart zien we op een paar mijl afstand van deze steile bakboords kust een rug van eilandjes die net boven water uit komt. We zien een schip aan SB die zonder AIS vaart. Misschien een marine schip? Ook kunnen we het vuurtorentje op 1 van de kleine eilandjes niet vinden en dan ineens wordt het duidelijk. Het schip zit er bovenop en het lijkt alsof het zo weer weg kan varen. Dichterbij gekomen zien we de grote vergissing die de bewuste stuurman heeft gemaakt. Hij is boven op de kleine rotsen gevaren en het schip is nu niet meer dan een baken in zee. Met enige huivering varen we er aan voorbij. Canal Messier wordt wijder en de golven lopen een beetje binnen. De wind is afgenomen van 7 naar 5 en nu maar hopen dat deze definitief naar het westen krimpt. Zo niet wachten we op het eind op betere condities. De Necton klieft door de golven en baant zich een weg verder noordwaarts. Als breedte zijn we inmiddels op de 48e breedte graad en de watertemperatuur is gestegen tot 11.9.
Afgelegde afstanden:
15-02 Ushuaia - Pto Williams 27
17-02 Pto Williams - Caleta Olla 82
18-02 Caleta Olla
19-02 Caleta Olla - Caleta Balieu 32
20-02 Caleta Balieu - O'Brien 37
21-02 O'Brien
22-02 O'Brien - 44 vertrokken 06.30; afstand tot 12.00u
23-02 Canales 163 veel gezeild tot max 10 knoop/u
24-02 Canales 118
25-02 Canales 96 dikke stroom tegen
26-02 Pto Eden 103 aankomst 07.00u
Totaal 1e tocht 702

Bericht ontvangen op 1 maart:

Na vertrek uit Pto Eden varen we die avond varen weer in een wereld van grijstinten. Het regent en de wind komt recht van voor. We hebben om bij de NW wind uit de golven te blijven aldoor bakboords wal vast gehouden en om geen gedoe met scheepvaart te krijgen varen we stijf aan de kant dicht aan de steile rotswand. We hebben geen enkel schip gezien. Zodra we in de Golf van Penas buiten komen, zien we om ons heen overal walvissen hun stoom de lucht in blazen. Ze zijn te ver weg om ze goed te identificeren; wel lijkt het een kleinere soort. Met Jan probeer ik diverse zeilvariaties uit, maar de wind is teveel tegen om zeilend meters te maken. We blijven daarom op de motor de golf oversteken met alleen het voorzeil gereefd om te dienen als slinger zeil. De wind is zoals verwacht afgenomen; wel staat er nog een flinke deining. De zee is door de afgelopen dagen met harde wind nog veel wilder dan ik had gedacht. De bewegingen zijn daardoor niet regelmatig en de grote oceaandeining botst tegen de kust en kaatst terug. Gevolg is een door elkaar lopende zee en navenant onregelmatige bewegingen. Dit eist zijn tol en de crew wordt zeeziek. Tiddo heeft wel een heel bijzondere manier om hier mee om te gaan. Na zijn eerste ronde, probeert hij wat te eten en ook dat valt verkeerd. Gelukkig heb ik zelf nu geen last meer van een ziekte, maar als ik dat heb begin ik de maag weer op te bouwen met een blikje Fanta. Tiddo probeert het ook en gaat daarna even liggen. Fris komt hij weer boven dek en eet zowaar mee uit mijn eenpansblik met scherpe witte bonen schotel en zwarte koffie toe. Geen vuiltje meer aan de lucht en Tiddo doet het weer.
Zodra we Peninsula Tres Montes ronden draaien we de Oceaan op. Geen blauwe droom beelden; wel een grauwe haast Noordzee achtige zee die ons door elkaar klutst. De wind neemt toe tot boven de 10m/sec en daarom zeil gezet. Heerlijk het schip wordt er een stuk rustiger van en de trouwe Volvo bromtol mag zich even koest houden. Een vissersboot, de Don Nestor is nieuwsgierig en vaart vlak langs ons heen. We zwaaien naar elkaar en hij vaart ons voorbij richting Valdivia. We zeilen de nacht door en ook de 2e dag koersen we vrijwel noord in de nu ruim 3000 meter diepe oceaan. Grote schepen zien we op afstand ons voorbij lopen. Op de 2e dag gaan we door de 45e breedte graad heen. De helft van de roaring fourties ligt al weer achter ons.
Via het opgehaalde weerbericht weten we dat we aan de rand van een stabiel hogedrukgebied op de oceaan varen. We hebben de barometer inderdaad zien stijgen naar een comfortabele 1018 en dat zal voorlopig zo blijven. De wind draait hier links om heen en daardoor blijven wij dicht bij de kust in een stabiele zuidelijke stroom. Mooi gegeven als je naar het noorden wilt. We draaien onze wachtje en tussen de middag bak ik voor de verandering eens pannenkoeken. Na de middag gaan we overstag en koersen op het eiland Chiloe aan. Er wordt veel over geschreven en wij willen het graag met eigen ogen zien. We hebben het plan dit eiland aan de binnenkant te passeren en ergens een haventje aan te doen om de reis te onderbreken.

Middagbestek 28-02-2014: 47.23Z 75.11W. Afgelegd 117 mijl. (stroom tegen)
Middagbestek 01-03-2014: 45.12Z 76.05W. Afgelegd 155 mijl.

valparaiso algarrobo chile

Bericht ontvangen op 6 maart:

De wind blijft ook deze zondag aanvankelijk mooi doorstaan en we zeilen daardoor het grootste deel van deze oversteek. Full flaps zorgen voor gemiddeld 6 knopen en daar zijn we heel blij mee. Tegen de avond zien we onder het eiland Guablin een grote trawler. We vroegen ons al af welke schepen de vis die in Nederland uit Chili wordt geïmporteerd vangen. Volgens Jan doet het concern van de Valk dit al lang en Mc. Donalds heeft ook een dergelijk beleid. Op de AIS zien we dat het de UNZEN is, 85m lang en 15m breed en 6m diep. Na de erg kleinschalige visserij die we eerder zagen is dit wel weer het andere uiterste. Een complete fabriek drijft op het water en we hopen oprecht dat het een Chileen is en geen Japanner. Deze informatie is er niet en de afstand is te groot om letters te onderscheiden.
We lezen boekjes met informatie over Chiloé het eiland waar we nu naar toe gaan en daar staat dat het wel vergeleken wordt met Ierland. Erg groen en veel regen. Bij ons is daar niets van waar te nemen. Na weer een prachtige nacht met miljarden sterren breekt er weer de eerste zonovergoten dag aan. Op afstand zien we op het vaste land vulkanen tegen de lucht afsteken. Bovenop besneeuwde bergtoppen die appelleren aan het aanzicht van de beroemde berg de Fuji Yama in Japan. De wind neemt verder af tot een blakke zee met nog veel deining. Op de motor varen we het laatste stuk. We zien op de rug drijvende zeehonden, die met hun flippers boven water uitstekend genieten van de zon en met elkaar een discussiegroep lijken te hebben. Ook zien we walvissen met een bruinachtige huid en een heel klein vinnetje op de rug. We denken dat het de blauwe vinvis is. Een poosje later duikt er één vlak aan bakboord op en blaast met geweld zijn adem de lucht in. Snel wijk ik SB uit en weet zo een aanvaring te voorkomen. De dan gepakte camera heeft net te veel tijd nodig om op te starten; shit hij duikt onder en laat zich van schrik niet meer zien.
We varen opnieuw in getijde water en dat is weer wennen. Op het allerlaatste stukje hebben we 5 mijl stroom tegen en beide motoren moeten op 2.300 toeren brullen om er tegenin te komen. Dan draaien we de hoek om en zien het vriendelijke stadje Quellon liggen.quellon 1 Op de hoek is een mooi strandje en deze zondagmiddag is het een drukte van belang. Er zijn zelfs mensen in het water wat met 12 graden best gedurfd is. We varen naar de pier waar een enorme hoeveelheid vissersboten in allerlei vormen en soorten aan vast liggen en voor anker en aan boeien. De ankerplek lijkt ver weg en omdat we geen buitenboordmotor hebben zoeken we al scharrelend tussen de vissersboten naar een betere plek. Dicht bij de steiger liggen 3 grote vissersboten aan een grote boei en op één wenkt een man dat we wel naast hem mogen liggen. Die uitnodiging nemen we graag aan en knopen vast. Ik informeer of hij een watertaxi kan regelen en even later komt Louis aangeroeid met een piepklein roeibootje.louis taxi Er kunnen maar 3 passagiers mee en een zwemvest is verplicht. Dat wordt dus 2 x 2 en zo gaan we in koppels naar de kant. Op de steiger is het ook op zondag een drukte van belang. De dames van de vissers lopen er met hun mooie kleren en opgeverfd voor de mannen kleurrijk bij. Hun soms knalroze lippen doen ons de wenkbrauwen fronsen; zij vinden het kennelijk prachtig. Het is een vriendelijk stadje en de mensen komen ons navenant tegemoet. Geen opdringerigheid; wel een hulpvaardige houding als we iets vragen. De geldautomaten zijn allemaal leeg en worden pas de volgende middag gevuld. We zoeken naar een wat goedkopere eetgelegenheid en hadden op de heenweg al een restaurantje gezien met een lokale uitstraling. Het standaard gerecht van het menu staat voor Jan en Wilma zo op tafel; Tiddo en ik moeten op de blanke vis met patat nog een half uurtje wachten. Uiteindelijk eten wij ook met smaak en krijgen de grote salade voor 4 personen maar voor de helft op. De serveerster die af komt ruimen was verbijsterd en spreekt ons vermanend toe: “jullie hebben de sla niet opgegeten!” Bij de pier teruggekomen vraag ik de bewaker van de slagboom of hij Louis wil bellen, want wij hebben om 22.30 afgesproken en we willen graag om 21.30 terug naar de boot. Dat wordt geregeld en daar komt Louis al aangeroeid. Voldaan nemen we een afzakkertje en slapen?
De volgende dag met de nog aanwezige pesos boodschappen doen. Ook zien we veel zeewier verkocht worden en ik kan het niet laten me te laten informeren hoe je dat klaar maakt.zeewier koken We kopen een bescheiden portie en ook van die heel taaie kelp die we soms in de schroeven krijgen. Kijken hoe dat smaakt. Ook verkopen ze veel schelpdieren maar je kunt niet alles mee nemen. Op de steiger zien we de vissersboot Don Pedro liggen die ons op de oceaan voorbij voer. Het duurt even voor het kwartje valt maar daarna krijgen we de foto’s op de telefoon te zien. Emailadressen uitgewisseld en nu maar hopen dat we weer een mooie foto van de Necton onder zeil krijgen. We vertrekken die middag om 16.00u.
Op weg naar buiten zien we weer grote vis kwekerijen. Het ziet er hier allemaal goed verzorgd uit en zeer professioneel. s ’Nachts weer dolfijnen om de boot. We varen aan de binnenkant van het eiland Chiloé, Golfo de Ancud genaamd. Het doet Jan wat aan de Oosterschelde denken; kraakhelder water en vol leven overal. De stroom is soms verraderlijk omdat er ook onder water bergen en ondieptes zitten, die soms versnellingen in het water teweeg brengen. Zo moeten we een stukje tegen bijna 5 knopen stroom in en later neemt deze weer af naar 1 tot 2 knoop. We manoeuvreren op veilige afstand tussen de eilandjes door en komen zo bij de beruchte noordkant Canal Chacao genaamd. We hebben de reis zo gepland om hier ruim voor laagwater te zijn. De eb stroomt naar buiten door het erg smalle stuk, waar de stroom kan oplopen tot maar liefst 9 mijl! Dolfijnen komen letterlijk uit het water springend op ons aan zwemmen en we zien de onderkant van hun buiken. Het is net alsof ze ons vaarwel willen zeggen uit dit prachtige vaargebied.
Keurig op tijd komen we er aan en ik zie tot mijn schrik dat er al vloed loopt. Alles nog eens gecheckt, maar het klopt wel en er is dus een invloed van wind of i.d. Snel de 2e motor erbij en de Necton stuift er van door. We kruipen het gat door en komen op het bredere stuk. Helaas neemt de vloed erg snel toe en zelfs hier ook op het brede stuk tot 7 mijl! Wij lopen een kleine 9 mijl maar komen dus niet of nauwelijks meer vooruit. Nu geef ik me niet snel gewonnen en de Necton kan veel maar dit is te gek. Zoveel diesel verbranden voor een zo pover resultaat is waanzin en daarom SB uit en daar zien we een kleine vissersboot tegen de oever liggen. De diepte neemt snel af en bij 3m water laten we het anker zakken om 12.00u. Net buiten het geweld van de heftige vloed zien we nog 4 mijl stroom op de teller. Wij slapen even bij en wachten op de kentering die om 15.00u al inzet. We gaan ankerop en zoeken onze weg naar buiten. gezelschapJan vergaapt zich aan de rotsen die zwart van de vogels zien en ook veel robben. Ook zien we de eerste pelikaan. De oceaan is ruw en er is weer een kluts zeetje. Gelukkig wordt er deze keer niemand zeeziek en even hijsen we enthousiast de zeilen omdat de wind naar het ZW draait. Helaas zet deze niet door en omdat hij daarna helemaal weg valt gaan we over op het anti slingerzeiltje en halen de rest van de zeilen er af om slijtage te voorkomen. We zien de zon voor het eerst in een strak blauwe lucht in de zee zakken en genieten van een wonderschone nacht. Een zonnige dag verder motorrend gaan we om 10.40u door de 40e breedtegraad heen; we zijn uit de roaring forties en hopen nu op meer zon en constantere winden. We komen we om 13.00 voor de ingang van de Rio Valdivia. We zien een mooie natuurlijke baai en varen even later tussen de verzonken pieren de rivier naar Valdivia op. Er is hier in 1960 een grote tsunami geweest die en een dorp volledig heeft verwoest en op veel plaatsen is de wereld 2 meter gezakt. Zo ook de strekdammen die nu onder water liggen. De route is goed bebakent en we genieten van mooie vergezichten met opvallend soms een erg groot huis met een Duitse bouw op de kant. Vlak voor het jachthaventje worden we opgeroepen door de Pinta een Nederlands jacht die aan biedt om van de kant te gaan en ons er tussen te laten. Een warm en vriendelijk welkom. De havenmeester meldt dat er zelfs wifi is en mijn geluk kan niet meer op. Even pauze.luxe ontbijt

Afgelegde afstand:
Canal Chaca 04-03-2014: ten anker. Afgelegd 120 mijl.
Middagbestek 05-03-2014: 39.55Z 73.40W. Afgelegd 132 mijl.
Jachthaven Valdivia 15.30 Afgelegd 28 mijl. +
Totaal 280 mijl

Bericht ontvangen op 14 maart:

Als we zaterdagmorgen willen vertrekken is de havenmeester even zoek. Beetje paniek want de marineros mogen niet afrekenen. Gisteren had ik al gemeld dat we weg gingen en zij zelf hebben de diesel auto besteld die om 10.00u een eindje verderop bij een kade komt. Gelukkig duikt hij weer op en rekenen we af. We nemen afscheid van de Pinta die door alle voorraden die ze de afgelopen dagen aan boord hebben gedragen diep op haar merk ligt. Met Daniel, het zoontje van 1 jaar aan boord, wil je ook genoeg voedsel bij je hebben als je de Pacific op gaat. Zij vertrekken over enkele dagen. Maarten gooit los om ons in de stomende regen er tussenuit te laten.
We varen uit en de tankauto staat al te wachten. We tanken 750 liter en hopen dat dit voorlopig de laatste keer is dat we zoveel moeten tanken. De goede winden hebben we nu boven de 40 graden breedte bereikt en normaal gesproken kunnen we nu veel zeilen. We varen de rivier met de stroom mee af en komen bij de havenmonding. De wind staat NW en dat klopt met het weerbericht. Vanmiddag later moet deze draaien naar west en er staan best wel wat golven, maar niets om over naar huis te schrijven. Jan ziet een kleine roeiboot met 6 mensen erin in de problemen en we zien de Navy met een erg snelle boot erop uit trekken. Een vissersboot is eerder bij de roeiboot en neemt de mensen aan boord. De Navy boot komt na bij de roeiboot polshoogte te hebben genomen naar ons toe en meldt dat de haven is gesloten. Wel wenst hij ons een goede vaart en dus varen we eerst maar door. We zijn al bijna buiten en dan komt hij als een horzel op ons af en we moeten terug. Zowel op de radio als met gebaren, er is geen ontkomen aan; een beetje overdreven allemaal. We varen met een paar vissersboten die ook terug moeten naar Corral en daar ankeren we. De wind draait naar ZW en wij snappen niet waarom we hier met zo stil weer moeten wachten. Als ik hier op de marifoon naar informeer is het antwoord dat het buiten gevaarlijk is. Volgens Tiddo en mij is het nu meer een kwestie van macht: de Navy bepaalt. Ik erger me een blauwtje want er staat windkracht 2 en nogmaals vraag ik waarom je met windkracht 2 niet naar buiten mag en 2 kleine zeilbootjes wel, want die zien we varen. Die worden daarop ook terug geroepen en het is een beetje een zielige vertoning. We maken onze warme prak klaar en om 19.00u krijgen we in het Spaans te horen dat de haven weer open is. Als ik ze oproep wordt dit bevestigd en we gaan anker op. Als we buiten komen is het vrij rustig en omdat er een mooi lopend windje is, zetten we full flaps. We lopen rond de 7 knopen en schieten naar het noorden.
De oceaan heeft uit een vorige harde wind een nog behoorlijke deining staan. De bewegingen zijn daardoor heftig en eisen weer hun zeeziekte tol. Wel brengt de wind ons een mooi stukje naar het noorden. Helaas neemt de winddruk meer en meer af tot we uiteindelijk er voor moeten kiezen om de zeilen op het voor grootzeil na er af te halen. We zetten voor een rif en zo fungeert deze het beste als slingerzeil. Op de deining fors wiegend varen we op de motor noord. De eerste nacht is het rustig en zien we een enkel schip op afstand. De 2e dag valt de wind nagenoeg weg en rolt de Necton op de deining. Het blijft verbazen hoelang de deining zo hoog kan blijven (geschat een 5 meter) Nu we op diep water van >2000m zijn gekomen is de deining lang en als we later vissersboten tegen komen, verdwijnen ze soms in hun geheel achter de hoge golven. In de 2e nacht komen we in de buurt van Bahia Conception en er zijn veel, heel veel kleine vissersbootjes. Samen met Jan loodsen we het schip er tussendoor. De vissers hebben in ieder geval 1 lamp en soms hebben ze in hun buurt een staak met een rood knipperlicht erop. We varen er behoedzaam omheen. Ineens horen we boem en we zijn toch tussen de netten beland. Een drijver tikt tegen de romp en gelukkig rolt deze langs de huid van het schip. We pikken gelukkig geen lijnen op. Een uurtje verder laten we het veldje achter ons en koersen iets verder uit de kust om nieuw ontmoetingen te mijden. Het is een dag met zon en we genieten van de oceaan. De wind komt even terug en heerlijk zeilen we in een mooie passaatwind. Buiten drinken we thee en binnen klinkt Paganini’s vioolconcert no1. Aan de hemel komen de eerste mooi weer wolkjes die zo kenmerkend zijn voor de tropen.begin van de tropen Helaas blijft de wind niet staan en valt daarna zo goed als weg. De trouwe Volvo moet er weer aan te pas komen en het is nog een 150 mijl naar de laatste stop van deze etappe. Wat een genot dat je een motor bij kunt zetten. De Necton kan haar tijd doelstellingen realiseren dankzij beide bromtollen, wel blijven we proberen om het meeste te zeilen. Op de hondenwacht van Tiddo voel ik aan de beweging van het schip dat de wind toe neemt en bovengekomen inderdaad er is weer(een beetje) wind. We zetten full flaps en in de loop van de nacht neemt de wind toe. Achter 1 rifje en we stuiven er vandoor. Deze laatste dag lopen we aanvankelijk 7, na de middag loopt het op tot 8 en soms even 9 knoop. Tiddo maakt zich onsterfelijk door op deze dag al slingerend een eenvoudige doch voedzame maaltijd tevoorschijn te toveren die we allemaal met genoegen naar binnen werken. Lekker toetje toe en het leven is goed. Allemaal op onze eigen manier verbonden met de zee genieten we van het snelle zeilen. Heel rustig beweegt de Necton nu en brengt ons zo snel dichterbij ons eind doel. Hadden we er op gerekend in de loop van de nacht binnen te lopen, het wordt conform de planning toch nog de 11e maart! Tiddo staat mee op wacht en ziet als eerst het rode licht van de rots bij de ingang. Een wit sector licht markeert een ondiepte en omdat de dieptemeter een beetje te snel op loopt toch nog even 20 graden bakboord om de gevaarlijke stenen wat ruimer te ronden. Dan draaien we naar de haven toe en zien in het donker al de mastjes. De ingang is een beetje onduidelijk en je moet vlak langs de stenen naar binnen. Gelukkig valt achter de grote bult stenen de wind en de deining volledig weg. Op dead slow varen we verder en langzaam opent zich de haven ingang. We schuiven naar binnen en zien iemand op de steiger met een lamp zwaaien. Een vriendelijke marinero heet ons warm welkom en zorgt voor een weliswaar nauw plekje, maar door afwezigheid van wind, draaien we er achterstevoren in en knopen om 23.55u vast.
Buiten horen we vreemde geluiden en dat blijkt van honderden pelikanen te komen die op de rots aan de haven broeden. Hun al grote jongen vliegen bijna uit.pelikanen en gieren Ook zijn er zwarte gieren. Die avond vieren we de veilige overtocht en memoreren nog onze meest boeiende ervaringen van deze tocht. Het is een levenservaring geworden die we de rest van ons leven zullen koesteren. Met Tiddo ga ik naar wat later blijkt een super de luxe supermarkt en we zien dat we in een ander Chili zijn aangekomen. Het lijkt hier in Algaborro in Valparaiso een beetje op de Riviera. Luxe appartementen en prachtige boulevards.
We genieten samen voor de laatste keer van een uitgebreid ontbijt en na het schoonmaken gaat ieder zijn eigen weg. De 2e etappe zit er op en omdat op het droge goedkoper is dan in het water, maak ik het schip klaar om droog te zetten. Een zeilmaker herstelt de opgelopen schade vakkundig en met vermoedelijk nieuwe opstappers Alexander en Nadja maken we de papieren voor een visum in Polynesië in orde. De Franse ambassade vraagt een verklaring van de kapitein dat ze mee varen. Voor Europeanen is dat daar ter plekke te regelen; zij komen uit Rusland en dan gaat het wat moeizamer. Veel te regelen en te doen en dan naar huis. Het verlangen naar de familie is groot. Even een paar weken pauze.

terug naar boven 

 

 

 

 

Copyright © 2012. Necton.