NECTON

Der Weg ist das Ziel

Fiji-Cairns6aug

 

 

 
3 Groningers Hugo John Aldert
 
 
 

Bericht ontvangen woensdag 23 juli:

Als we met de rubberboot de jachthaven invaren, staat Hugo op de kant en wijst ons in de jachthaven de weg. Om de hoek is de aanlegplaats voor rubberboten. Een eerste kennismaking en even laten komt ook John er aan.

In de haven blijkt de plek die voor ons was gereserveerd bezet en via wat doorvragen en een behulpzame matroos  vinden we een klein plekje, waardoor  we toch in de jachthaven kunnen liggen. Wel zo handig als je maar een paar dagen de tijd hebt. Afscheid van Paul en Frits en daarna met Hugo en John met de rubberboot naar het voor anker liggende schip en daar voor de nieuwe bemanning de eerste kennismaking met de Necton. Beiden zijn stad Groningers en dus nu zijn er 3 stadjers aan boord. Veel tijd om te keuvelen is er niet, want de jachthaven is erg ondiep en als we naar binnen willen, moet het nu met hoog water voor het donker gebeuren. Hugo gelijk aan het anker en zo varen we langs een half afgezonken wrak naar binnen. Voor een anker uit en langzaam achteruit varend op een nauw plekje tussen 2 schepen in. We zijn binnen! Fiji heeft een kleine jachthaven met wat vergane glorie. Wel veel vriendelijke mensen. Na een biertje proberen we te slapen in de nog erg warme en vochtige atmosfeer. John slaapt nog een nachtje in zijn hotel. Het wordt een wat onrustige nacht met veel muggen en renderende emoties.
De volgende dag komt ook John aan boord en beiden maken zich bekend met het schip. Mijn eerste gang naar de immigratie loopt uit op een frustratie. Weer veel bureaucraten en van de vorige opstappers moet ik hun gewijzigde verlate vlucht overleggen. Lukt dat niet, dan moeten we blijven tot zij het eiland Fiji hebben verlaten! Heel frustrerend en onbegrijpelijk. Geen enkele ruimte wordt geboden en wanhopig ga ik op zoek naar de veranderede vluchtgegevens van Paul die ergens in een pensioen zit. Zijn telefoon doet het niet meer en de hoop is dus internet. Die werkt op de haven niet en als eerste daarom zorgen voor een dongel die wel werkt. Die kost hier gelukkig weinig en we zijn weer on line. De vraag aan Paul de lucht in en ondertussen boodschappen doen en diesel tanken. Het laatste stuk veel gemotord en ook hard moeten varen om hierop tijd te zijn. Resultaat is 400 liter verbrande diesel die we hier voor een dollar de liter weer aan kunnen vullen. Hugo krijgt gelijk onverwacht  bezoek van vrienden en ook zij zijn even gast op de Necton. Met z'n allen gaan we naar de stad en eten daar voortreffelijk bij de Chinees. De volgende ochtend gaan John en Hugo verder inkopen doen en ik monteer de nieuw aangeschafte drinkwater pomp en de door Hugo meegebrachte douchekraan. Beiden zijn een succes en ik kan me weer eens lekker warm douchen. De motoren nog nagekeken veel tijd besteed aan een permit voor Australië. Ook daar extreem moeilijk met papieren en eindeloos veel dingen invullen op internet. Nu maar hopen dat het allemaal klopt. Anne heeft ook voor Indonesië wat daarna in het vaarschema ligt, de permit al binnen. Het kost en veel tijd en ook best wel veel geld om alle toestemmingen bij elkaar te krijgen. Als John en Hugo terug zijn, de rubberboot in de garage en al vast zoveel als mogelijk klaar maken voor vertrek. Afrekenen bij de haven en dan met lood in de schoenen naar de immigratie. Dankzij Caro, de echtgenote  van Paul, hebben we zijn nieuwe ticket bij ons en dat helpt. We zijn vlot aan de beurt en krijgen het uitklaren van de oude en het in- en uitklaren van de nieuwe bemanning voor elkaar. Dan de weg naar de douane wat op het havengebied een eind verderop is. Daar fronsende gezichten en of ik niet al  gehoord heb dat ze hebben gebeld met de mededeling dat ik een boete krijg. Ik ben me van geen kwaad bewust en we worden naar een apart kamertje geleid. Daar lang wachten en dan komt er een officier. Hij meldt dat ik me niet aan de inklaarprocedure heb gehouden om 2 weken van tevoren al te melden dat ik er aan kom. Daarop vraag ik of hij mij email ook heeft gezien en dat wordt bevestigd. De mail was gericht aan wat blijkt de ambassade van Australië in Fiji te zijn en die hebben niet terug gereageerd. Omdat ik daarmee aan kan tonen dat mijn intenties goed zijn, komen we er vanaf met een waarschuwing in een officiële brief. Voor de gein de tekst van het officiële stuk:

Mr. Aldert Hesseling
Master of "SY Necton"
Suva
23 rd July 2014
Dear Sir,
Re: Failed to submit the Advance Notification of Arrival
On the 21th July 2014 upon boarding your yacht "SY Necton" the Custom Boarding Officer found out that you failed to submit the yacht notification of the arrival hence committing a serious offence under section 11(A) 2 of the Customs Act 1986 and you are liable to a fine not exceeding $10.000.
Upon viewing your written explanation, you call into Suva and also revealed that you had no knowledge of the advance information of arrival of two days prior to arriving in to Fiji. Nevertheless for the future you  are hereby warned that if there is any repetition of the same offence we will have no other alternatives but to impose fine on you.
Yours faithfully
Team Leader Wharf
Suva
Noch in Tahiti noch in Tonga is er iets genoemd over deze procedure. Hoe kun je dat in vredesnaam weten?  Gelukkig loopt het met een sisser af en krijgen wij eindelijk onze paspoorten gestempeld terug. Aan boord maken we ons klaar en z.s.m. weg om niet in het donker te hoeven vertrekken. Goed 16.00 gaan de trossen los en voelen we weer de wind in de haren. Heerlijk om weer buiten te zijn en even springt een dolfijn het water uit. Hij lijkt ons een welkom op zee te groeten. We varen het rif uit en hijsen de zeilen. Aanvankelijk een stukje bijna tegen de wind in en daarna om het eiland Mbengga heen steeds meer wind in de zeilen. De motor kan  uit en we zeilen de laatste eilandjes en een rif vrij. We zijn op weg en zetten koers op het eiland Efata van de Nieuwe Hebriden

Bericht ontvangen 27 juli:

De eerste dag op zee brengt ons in nog geen 20 uur 126 mijl verder. De windverwachting is een keer zoals hij moet zijn: een ZO passaat 5 tot 6. We surfen op de golven en al snel moet het eerste rif erin.  Op de eerste avond duikt Hugo de kombuis in en kookt daar een gezonde maaltijd in elkaar. Het is natuurlijk allemaal even wennen en ook de instrumenten zijn een modernere variant van > 10 jaar geleden. We gaan er gezwind vandoor en lopen regelmatig tussen de 7 en 8 knopen. In eenv vlaag raken we soms de 9 en dat doet de Grunningers goed. Overdag span ik van de achter mast de wanten bij, want die staan nu wel erg slap. Voor staat het goed en die bij trimmen lijkt nu niet nodig.
Weer een dag op zee en in de kuip zitten we na het eten nog na te genieten van de snelheid van het schip en de mooie wereld om ons heen. In de maanloze nacht een mooie sterrenhemel met prachtig de melkweg te zien. Met de Ipad vind Hugo Saturnus en Mars. Als ik in de nacht de wacht van hem over neem hoort hij een plof en graait in het donker naar wat het is. Grabbelt hij in een glibberige vliegende vis die aan dek is beland. Een kreet van schrik en verbazing is het gevolg. We werken het glibberige beest overboord en met maar 1 vleugel over zal deze wel geen lang leven meer beschoren zijn.
De dag brengt ons wisselende wind.  We halen een vers weerbericht op en omdat de wind later meer naar het oosten draait, houden we een beetje een meer noordelijke koers aan. Als de wind straks draait, kunnen we met de gewonnen hoogte schuin voor de wind blijven zeilen ipv er recht vooraan. De wind neemt soms zo toe, dat we aan de grens van het grommen komen en dan 9 mijl lopen. De golven bouwen ook meer op en daarom toch maar een 2e rif in het achter grootzeil. Vrijwel dezelfde snelheid en minder wreed in de bewegingen sturen we verder westwaarts. Met 164 mijl op 1 dag op de teller schieten we flink op. Als het zo door gaat, komen we zondag in het stadje Vila aan. Het is een mooie natuurlijke haven die goed beschut ligt. Hier kunnen we verse dingen inkopen voor een oversteek van ruim 1.300 mijl naar Cairns. Er was nog een stop gepland, maar dat blijkt een onbewoond eilandje te zijn met alleen maar schildpadden. Ook leuk, maar daar zetten we geen vliegtickets voor op het spel. Veel open water zeilen dus en met de huidige wind maken we een vliegende start.
Die avond neemt de wind zoals voorspeld verder toe en zetten we ook voor een 2e rif. Met beide kleine lapjes grootzeil en onze super genua, lopen we nog bijna 8 knopen. John roept "sunset" , Hugo maakt kerriekool en we varen de nacht weer in. All is well.


De water temperatuur zakt af en toe zelfs onder de 23 graden en dat is voor ons erg fris. We lopen dan ook in lange broeken en ook weer sokken aan. Na al die maanden tropen temperatuur is het gewoon weer een beetje wennen. Het slaapt heel lekker in de wat afgekoelde kajuit. Ook een dekbedje is een tijd geleden. Buiten hebben we de echte ZO passaatwind staan. Een mooie blauwe lucht met grijze cumulus er boven en een diep blauwe oceaan met golven van 3 meter. Het schip neemt de golven moeiteloos en we varen snel. Heel af en toe klapt een golf net zo tegen de romp, dat deze de lucht in komt en spray over het dek waait. Sta je net fris gedoucht buiten, krijg je een bak zeewater in je nek. Hoort allemaal bij een hoge snelheid. We klokken de volgende middag 180 mijl in 24 uur en dat is veel, gemiddeld 7.5 knoop. Hugo staat veel buiten en ziet zelfs de 10 knopen voorbij komen. De Necton gromt van genoegen. Deze zaterdag middag zijn we om 15.00u nog maar 100 mijl van de aanloop verwijderd. Benieuwd of we het eiland Efate nog voor het donker zien.
Op 25 juli om 17.45 varen we op de log door de 20.000 mijl grens heen. De log is niet erg betrouwbaar en is soms uit gevallen door wier in het wieltje, dus waarschijnlijk zijn er al veel meer mijlen gemaakt. Wel is het een markante grens: Kapitein Nemo deed 20.000 zeemijlen onder water en ik er nu 20.000 mijlen bovenop. Dat is al bijna de hele wereld rond. Op de evenaar is 360 graden x 60 mijl = 21.600 mijl Nog een stukje en ik heb deze reis een afstand gelijk aan de globe rond met de Necton gezeild. We drinken er een glas op

We komen om 08.15 aan. Het blijkt 1 uur vroeger te zijn en ineens is het nog maar 07.15. Geen wonder dat niemand op de marifoon reageert. We moeten maar eens uitzoeken hoe het er hier aan toe gaat. We hebben vast geknoopt op een vrij plekje bij Yachting World Marina. Ook hier slapen ze nog. Eerst ontbijten en dan zien we verder; even een time-out. Deze reis gemiddeld 7.0 knoop!

Vertrokken Royal Fiji Yacht Club Fiji 23-7-2014 16.30u.
Middagbestek 24-07-2014: 18,35 Z 176.29 O. Afgelegd 126 mijl.
Middagbestek 25-07-2014: 18,07 Z 173.39 O. Afgelegd 164 mijl.
Middagbestek 26-07-2014: 17.51 Z 170.32 O. Afgelegd 180 mijl.
Aankomst Efate Island Port Vila  08.15u    Afgelegd 142 mijl. +
Totaal                                              612 mijl

Bericht ontvangen 2 augustus:

Weer varen we op een onmetelijk grote oceaan die hier de Koraal Zee heet.sunset Corl Sea Het voelt bijna onwerkelijk te weten hoe ver we van Groningen en de wereld zijn verwijderd. Onze koers is pal West en het is in totaal is het een 1.300 zeemijl naar Cairns. Onderweg veel riffen die ineens loodrecht uit een 4.000 meter diepe oceaan opdoemen. Geen eilanden maar koraal riffen die net onder water blijven. Onderweg geen bewoonde eilanden meer en veel open oceaan.
De eerste paar dagen zetten we de sokken erin. Na ons vertrek van het ankerplekje Mele om 16:00 leggen we de eerst dag 125 mijl, de 2e dag maar liefst 175 en dan 161 mijl in 1 dag af. Regelmatig zien we 8 of 9 knoop op de teller staan. Poseidon is ons gunstig gezind. Wel weten we dat dit niet kan blijven en inderdaad de 3e dag neemt de wind af en kunnen wij ook een beetje bijkomen na alle heftige bewegingen. De golven van ongeveer 3 meter nemen langzaam af en wij gaan weer eens lekker onder de douche. We draaien onze wachtjes en lezen en luisteren muziek. Ook tijd om gedachten te renderen of gewoon te genieten van de oceaan.
Hugo heeft wat met vliegende vissen: staat hij s 'nachts in de kuip op wacht, zeilt er op deze best wel hoge plek een grote vliegende vis in zijn zij. Deze is hard en groot; weer een dikke schrik en gelukkig niet in het gezicht. Snel het beest weer de golven in.
Die nacht zie ik voor het eerst een groot vrachtschip op weg naar Nieuw Zeeland. We zijn op ruim 1000 mijl afstand van Auckland. Helaas is de tijd ivm seizoenen beperkt en moest dit prachtige land van het lijstje af vallen. De reis zou anders een jaar langer worden. Op zaterdag neemt de wind zo ver af, dat de motor bij moet om nog wat voortgang te maken. We wachten op de wind die ons naar Cairns gaat blazen. We varen over een oceaan met veel te veel deining: verderop moet wel wind zijn, want waar komen anders deze golven vandaan? Heftig slingerend anticiperen we al vast op de komst van de wind. De watermaker gaat aan en hoewel deze bemanning uiterst zuinig met water is, maken we de tank vol. Dan kunnen we straks hopelijk doorzeilen zonder motor. Mijn scheerapparaat is nu zo versleten, dat deze een heftig bloedende wond veroorzaaknet onder de neus. Overal hebben we geprobeerd een nieuwe te kopen maar elektrisch scheren doen ze in de Pacific niet. Gelukkig heeft John een reserve set mesjes aan boord en kan ik mij fris en fruitig weer vertonen. Ongemerkt hebben we al weer 600 van de 1.300 afgelegd. We zijn al weer bijna op de helft. All is well.

Bericht ontvangen 29 juli:

Op Vanuatu heerst een absolute zondags rust.markt op Port Vila In de grote overdekte hal die door de week als markt wordt gebruikt, wordt een grote blijmoedige bijeenkomt van wat later blijkt de Methodisten gehouden. We komen lekker bij en slapen weer eens een lange boeren nacht. De volgende ochtend horen we van de Marina hoe te handelen en de immigratie komt vrijwel direct. De douane geeft aan dat ze pas maandag middag kunnen komen; ze hebben een vergadering deze ochtend. Tot die tijd aan boord blijven! Als ze er om 15.00 nog niet zijn roep  ik ze op de VHF op en dan komt er gelijk een bootje aan. Veel papieren en weer veel geld vragen ze voor hun diensten. Als we daarna bij de immigratie komen is deze on 16.00 al gesloten. Het stadje heeft veel winkels met belastingvrije goederen wat vooral door bezoekende passagiers schepen wordt benut. De meest negroïde bevolking is nog redelijk armoedig en er valt hier nog veel te verbeteren. Het stadje Port Vila zou 50.000 inwoners moeten hebben en wij vragen ons af waar die dan allemaal wonen.  Wel is er een mooi resort op een eilandje in de baai waar wij liggen en het water is hier kraak helder. Wij zoeken een grote supermarkt op en kopen voor 10 dagen voedsel in. We hopen er 9 dagen naar Australiė  over te doen, maar je weet het nooit. Alleen een schilpadden eiland onderweg en verder open zee met vaak riffen. Wel opletten dus. We eten gezellig op het schip, want de wal lokt niet erg. De volgende ochtend naar de immigratie en weer 5.000 dollar betalen. Dat is ongeveer 50 Australische oftewel  40 euro. Gezien de armoede op het eiland moeten we er ook maar niet te moeilijk over doen; wel is het vreemd dat alle diensten zoveel geld kosten. Uiteindelijk met stempels in de paspoorten weer terug; we zijn in- en uitgeklaard en kunnen weg. We varen naar het eilandje Mele of hide away, waar het goed snorkelen zou zijn. Ook hier een groot resort waar we direct weg worden gestuurd. Even verderop is er onder water weinig te beleven. Hugo zwemt nog een heel eind naar het resort toe en ziet daar diverse soorten koraal en John past op de boot. Terug aan boord  braden we het vlees wat we voor de reis hebben ingekocht. Hugo kookt pasta del papa. Als alles is afgekoeld en opgeborgen en de laatste wasjes zijn gedaan, gaan we anker op. We gaan naar zee!

2407John op wacht 2507Hugo op de Zuid Pacific 2307eerste daglicht

2607 20.000 mijlen op zee

 

Bericht ontvangen 4 augustus:

Giek gebroken!

Na 5 dagen alleen oceaan te hebben gezien, komen we bij de diepwater route van Australië. We zien 2 schepen elkaar passeren en later in de nacht zie ik er weer 2. We zijn duidelijk in de buurt van de bewoonde wereld aan het komen. De AIS geeft informatie over de schepen die China of Japan als thuishaven hebben.
"Aldert komen! De giek voor is gebroken" roept Hugo en binnen een paar seconden sta ik aan dek. De giek is op de plaatst waar de boomvang vast staat, gebroken. Als ik aangelijnd naar voren ga, zie ik dat het binnen beslag net als de vorige keer op dezelfde plaats is gebroken. Daar zat al een haarscheurtje in de giek en op die plek nu dwars doormidden. Eerst de fok er af om de snelheid uit de boot te halen. Met alleen het dubbel gereefde grootzeil achter liggen we bij.
Omdat door de giek de smeerrepen lopen en het langs gelatte grootzeil de boel ook nog bij elkaar houdt, laten we de grootschoot voorzichtig vieren en krijg ik met moeite het grootzeil naar beneden. Hugo helpt door de schoot te vieren en in te halen en touwen aan te geven. John slaapt en is zich van geen kwaad bewust.giek dwars doormidden De gebroken giek wordt met meerdere touwen gefixeerd en het grootzeil evenzo.

Als alles zeevast staat, zetten we weer zeil. Heel blij ben ik nu met de keuze van 2 masten; we zeilen gewoon door met achter het dubbel gereefde grootzeil en de fok nu vol voor. Dat was schrikken. Gelukkig hebben we het grootzeil kunnen behouden; wel zie ik dat er een paar leuvers uit de op de mast geplaatste rail zijn gelopen. Die is dus niet meer in staat om de geleiders vast te houden. Gelukkig is Cairns een groot watersport gebied en hebben ze ongetwijfeld betere spullen als in Fiji. Daar kunnen we de laatste dingen van de schade regelen en zijn we straks weer storm vast. Wel een geluk dat het euvel zich nu openbaart en niet in de bush. We zeilen verder in de mooie ZO wind kracht 5 a 6 die ons richting Cairns blaast.


Als we van de schrik bekomen zijn, neem ik de taak van bakker op me. Het brood is oud geworden en smaakt niet meer. 2 Broden staan te rijzen en gaan vervolgens de oven in. De nieuw geprobeerde gist blijkt geen succes. De broden worden knetterhard en zijn voer voor de vissen. Morgen een nieuwe poging. De wind neemt tegen de avond toe tot 6 a 7. We slingeren behoorlijk. We eten rode kool met appeltjes en stoofvlees. Een beetje voorbereiding en een beetje kookkunst van Hugo zorgen voor een smakelijke hap. John ruimt de rotzooi op en zo buiken we lekker na. We varen de nacht weer in.

Bericht ontvangen 3 augustus:

We hebben wind! Eindelijk is de verwachte wind gekomen. Wel was het aanvankelijk even schrikken want i.p.v. ZO, was deze pal Zuid. Dat is hoog aan de wind zeilen en met weinig golven is dat goed te doen; duikend in diepe dalen is dat erg vermoeiend. Geen koers om 4 dagen te varen en daarom voor de komende 4 dagen het weerbericht opgehaald . Dit bericht bevestigt het verwachte beeld van ZO. Na een paar uur begint de wind ook te krimpen en kunnen de schoten losser. De Necton zet de sokken er in en klieft met ruim 7 knopen door het water. Now we are talking! Op de grens van luxe Bft 4/5 halve wind naar ons volgende waypoint een 450 mijl verderop. Met deze koers varen we alle riffen voor het Great Barrier reef vrij. Bij het waypoint gaan we SB uit om de laatste 250 mijl naar de passage in het rif naar Cairns te varen. Mocht het nodig zijn kunnen we er ook nog voor kiezen de vaarweg achter het rif binnendoor te nemen. Eerst maar zien dat we bij de hoek komen.
Op zondagmorgen varen we in de vroege ochtend Mellish reef op een veilige 20 mijl afstand vrij. Dit rif ligt midden in de plas en wat moet het een schrik voor de verkenners zijn geweest om ineens dit vrijwel geheel onder water liggende rif tegen te komen. Meerdere wrakken op de kaart laten zien dat het voor sommigen te laat werd opgemerkt.
De wind neemt toe tot ZO 6 en daarom een rif in beide grootzeilen. Nog steeds lopen we rond de 9 knopen en met de halve wind is het comfortabel zeilen.
We broes'n d'r over. Ook op zondag 8 en 9 knopen op de teller. De afstand tot het vasteland van Australiė wordt ras kleiner. Voor John is dit het beloofde land en daarom is hij er naar toe geėmigreerd.
Het lijkt wel of de Pacific ons een afscheidscadeautje wil geven. Alle stormachtige- tegen- en windstilten lijken hier gecompenseerd te worden. Wij genieten er van en snellen voort. Al ruim 7.000 zeemijl Pacific zit er op en de andere kant begint te lonken.

Bericht ontvangen 5 augustus:

Voor het Great Barrier Reef ligt in de oceaan nog een gebied met veel riffen. Wij varen er zuid onderlangs en riskeren maar niet er midden tussen door te varen. Op veilige afstand weten we uit onze 2 navigatie systemen passeren we gevaarlijke ondiepten op afstand. We kunnen ze door de aftand niet met het oog zien. Als we Abington Reef voorbij zijn kunnen we een beetje SB uit om maximaal voor de wind te zeilen. Zo varen we op het grote barrier rif aan. Daar moeten we nog een slag de zee weer  in maken om genoeg hoogte te winnen om de passage in het rif  bij Cairns aan te kunnen lopen. Omdat de vrouw van Hugo een kroonjaar viert, bak ik ter ere van Marijtje een cake. Marijtjes verjaardags cakeDe broden lukken deze keer prima. Het oude gist heb ik maar weg gegooid en met de nieuwe Belgische gaat het uitstekend.
Als ik in de middag de radio probeer, krijg ik Classic FM te horen. Julia Lester heeft met haar sexy voice een gevarieerd programma.  John voelt zich al weer een beetje thuis. Nog een kleine 200 mijl te gaan en dat betekent in de avond woensdag of nacht van donderdag 7 augustus aankomen.

10 augustus

laatste stukje Pacific - YouTubeFilmpje van het laatste stuk Pacific

Het laatste stuk van de Koraal Zee krijgen we niet cadeau. De ZO wind neemt toe tot 7 met uitschieters naar 8. Omdat het >1000m diep is, bouwen de golven zich hoog op. Als ik in de nacht het Barrière rif aanloop, maken we bij 480m diepte een stormrondje en koersen noord om het gat in het rif naar Cairns aan te kunnen lopen. De gevoelens aan boord zijn gemengd. Enerzijds bewondering voor de kracht van de natuur en het zeilen met de Necton, anderzijds de vermoeidheid van de heftige bewegingen. We zijn blij als we om goed 13.00u weer door de wind kunnen om op Grafton Passage aan te sturen. Het is de route die door de grote schepen wordt gebruikt en dus lekker ruim in het slechte weer. We surfen op het gat aan en als ik mij op de marifoon meldt, wordt er prompt gereageerd. Geen probleem om binnen te lopen en ook de douane heeft al meegeluisterd. Als ik daarna de Marina oproep, blijft het stil. Even later meldt de douane zich weer; ze hebben met de Marina gebeld en ik krijg als ligplaats F9. Omdat we laat in de avond aankomen moeten we eerst in de rivier voor de Marina ankeren en de volgende ochtend naar binnen. Alles klopt precies en als we de volgende ochtend afmeren komt gelijk de immigratie.douane in Cairns en op zoek naar ongedierte Deze kijkt heel serieus het schip na op zoek naar ongedierte en als hij deze niet vindt, krijgen we groen licht en mag de gele vlag naar beneden. Daarna de douane met ook een snuffel hond voor drugs. Na ruim een uur zijn alle formaliteiten vervuld en krijgen we een stempel in onze paspoorten. John en Hugo gaan de wal op om te onderzoeken hoe ze kunnen vliegen en komen beiden met een ticket voor deze dag terug. Zij gaan hun weg; ik zoek contact met de verzekering om de gebroken giek te laten repareren. 

Vertrokken Vanuatu/Mele12.00/16.00u.

Middagbestek 30-07-2014: 17,39Z 166.14 O. Afgelegd 125 mijl. 
Middagbestek31-07-2014: 17.23 Z 163.13 O. Afgelegd 175 mijl.
Middagbestek01-08-2014: 17.20 Z 160.33 O. Afgelegd 161 mijl.
Middagbestek02-08-2014: 17.39 Z 158.25 O. Afgelegd 132 mijl.
Middagbestek03-08-2014: 17.54 Z 155.23 O. Afgelegd 173 mijl.
Middagbestek04-08-2014: 18.06 Z 151.56 O. Afgelegd 197 mijl. + 1 uur
Middagbestek05-08-2014: 18.05 Z 149.01 O. Afgelegd 167 mijl.
Middagbestek06-08-2014: 16.51 Z 146.41 O. Afgelegd 171 mijl.
                             Aankomst Cairns 21.15u Afgelegd 65 mijl. + 
                                                                 Totaal 1.366 mijl.


Totale etappe Fiji – Cairns 612 + 1.366 = 1.978

Anne in Cairns

Deze etappe met zijn vele zeemijlen is goed afgerond.                             Anne staat op het vliegveld!

 

 

 

 

 

Copyright © 2012. Necton.