NECTON

Der Weg ist das Ziel

Cairns-Port Moresby

 

15 Augustus

 De kennismaking met Cairns is vriendelijk. Het is een georganiseerde stad waar veel te doen is en het is prettig weer West Europese georiënteerde winkels te zien. Op zaterdag 9 augustus komt Anne aan boord. Na zoveel tijd is het erg prettig weer bij elkaar te zijn. Samen kunnen we ook de nieuwe schade van giek en de mast rail het hoofd bieden. Weer veel geregel en afwegingen te maken. Soms een beetje tegen de stroom in weten we uiteindelijk de goede mensen te vinden en in constructief overleg met onze Nederlandse expert Henk Scholte kiezen we er voor de giek te laten repareren. Een gespecialiseerd bedrijf brengt aluminium versterkingen aan de binnenzijde aan en last de bijgesneden gebroken giek weer tot 1 geheel. Hier overheen komt een RVS slof die met de computer op maat wordt gemaakt. Al met al moet dit een erg sterke oplossing worden. Ook doen ze de lassen van Tahiti over, want die worden afgekeurd.
De zeilmaker gaat aan de slag met de karretjes in de mast en een lokale tuiger maakt bevestigingen voor de nieuwe boomvang. Alles moet voor het weekend klaar zijn, zodat we hopelijk zaterdag kunnen vertrekken. De tijd gebruiken we om de motoren van verse olie te voorzien, de gasflessen moeten worden gevuld, er moeten nog onderdelen worden gevonden en ook voedsel voor de komende weken moet worden in geslaan.

18 Augustus  11.30 Positie 14.54Z 146.23O

 Cairns is volgens onze dochter Inge een mooie stad. Wij moeten eerst zorgen dat de Necton weer zeewaardig wordt. Dit betekent aandacht voor 5 belangrijke dingen: - de gebroken giek laten repareren - de boomvang monteren met nieuw beslag - de karretjes in de mast rail vervangen| - de motoren van nieuwe olie voorzien en nakijken - het nieuwe want nalopen en eventueel bijstellen Van de expert die de giek komt bekijken krijgen we weinig steun. Zij laten alles aan een tuiger over en de rest moeten we zelf uitzoeken. Veel tijd gaat zitten in het vinden van betrouwbare adressen om de reparaties te laten doen. Ook waakzaam blijven, want meerdere keren hoor ik iemand over een onderdeel over de telefoon vragen wat de retail prijs is, oftewel wat kan ik er aan verdienen. Soms lijkt dit meer leidend dan een goede oplossing. Uiteindelijk hebben we de juiste mensen gevonden en dan is het soms eindeloos overleggen over hoe je dingen wilt. De dagen vliegen door onze handen. 1508 3gasflessen vullenWe huren we een autootje om de gasflessen te vullen. Australië blijkt echt een eiland en het lukt nergens. Gelukkig heb ik nog een reserve fles. Tijd om de omgeving te bekijken schiet helaas niet meer over. Helaas gaat het met de nieuwe karretjes op de masten fout. Een proefexemplaar die is toegestuurd blijkt niet te passen. Onze mastgroef is 3.97mm en de standaard bevestigingen hebben minimaal 4mm nodig. Het verschil is heel klein, maar het loopt niet. Heel frustrerend te moeten constateren dat we de zeilen en de latten er voor niets af gehaald hebben. De gammele mast-rail verplaats ik zo, dat de bestaande karretjes net iets anders aangrijpen en hopelijk houdt die het zo nog even. Het kost een dag om alles weer op te tuigen. De nieuwe boomvang en de giek met zijn glimmende RVS sok zien er stoer uit. Deze onderdelen zijn weer goed zeewaardig; nu de karretjes nog. We hebben contact gehad met tuiger de Groot uit Stavoren en hij kan wel passende leveren. Als we zaterdag de zeilen aanslaan, loopt de douane op de steiger. We hadden graag vandaag willen vertrekken maar er is nog te veel te doen; het wordt zondag morgen. Alle papieren worden nu al vast gedaan en we krijgen een stempel in ons paspoort. Alleen even bellen als je weg gaat. Heel soepel wordt alles geregeld. De douane meneer Mike waarschuwt ons voor Port Moresby. Er zijn veel mensen die uit de heuvels naar beneden komen en niets hebben. Een diefstal is dan de manier om aan geld te komen en hij waarschuwt om niet s avonds de stad in te gaan. Ook is het beter om een taxi te nemen. Een gewaarschuwd mens telt voor 2. De laatste avond kuieren we nog even de stad in en eigenlijk is dat de eerste keer dat we niet aan het werk zijn. Best wel jammer, want Cairns is een levendige stad en er is veel te zien in de omgeving. We zien nog een vuurspektakel van een Japanse jongen. De volgende ochtend vele handen om ons te helpen los te gooien. Onze buren Bill en Sue Teasdale uit Seattle nodigen ons uit om nog eens naar de States te komen. Zij laten hun schip straks op een vrachtboot naar huis brengen. Wij varen de haven uit en gaan eerst naar het eiland Fitzroy.2208 2Fitzroy Island Daar ankeren we en pak ik mijn duikspullen bij elkaar. De anodes van de schroeven vragen weer aandacht. Het water is fris maar niet koud. Wel is het heel troebel omdat er lang een harde wind heeft gestaan. Eind deze maand gaat de wind liggen en dan na een week is mij verteld, wordt het water helder en de kleuren fel. Nu kan ik met 8 meter water de bodem niet zien en ook is er geen enkel leven te bespeuren. Duiken op het rif had dus nu niet veel opgeleverd en dat is een schrale troost. We zeilen het gat uit en onder het eten hebben we de televisie aan. De dieptemeter geeft het verloop van de bodem in kleur weer en we varen net van het continentaal plat af. De diepte loopt op van 35 naar 162 meter en blijft daar een poosje steken. Daarna gaat het rap naar beneden en bij 600m houdt de dieptemeter het voor gezien. Er waait een luxe ZO 4 en de verwachting is dat deze langzaam nog iets toe neemt. De koers is vrijwel noord en dat is comfortabel zeilen: we zijn op zee!

 

19 Augustus positie 12.00 12.04Z 146.45O

 Weer verbazing:  in the middle of nowhere ligt ineens een groot rif. Er naast is het 2.000m diep en onder water moet het er haast als een kerktoren uit zien, zo steil komt het rif omhoog. Wij varen er benedenwinds langs en komen zo tijdelijk uit de golven. Onder Osprey reef vlak water; we lopen 8 mijl! In het donker hou ik beide navigatiesystemen in de gaten. Een andere stroomrichting zette in de jaren 70 de Sounion op een rif.  Liever  blijf ik op veilige afstanden prijs me gelukkig met de huidige elektronica. De wind trekt aan tot Bft 6 en ook voor nog een rif er in. We snellen naar de overkant en gaan mogen weer de grote shipping lane door. Benieuwd of we weer schepen zien.
Op de Koraal Zee vinden we onszelf en elkaar terug. We kunnen de reparaties achter ons laten en langzaam ebt de spanning uit onze lijven weg; we hebben weer wind in de haren!  Neptunus geeft ons een goden wind en de Necton is in haar element, net als haar schipper. Anne kan het zonder zeeziektepillen doen.  Met de nieuwe boomvang kan het voorzeil weer goed getrimd worden en dat merk je. Op de lier de giek naar beneden en net zover tot het grootzeil de juiste bolling heeft. De als nieuw gelaste giek ziet er met zijn RVS jasje stoer uit en ik geniet van het zeilen. Weer is de grote zee voor ons alleen. In 2 dagen komen we niets en niemand tegen. Vanmiddag kruisen we de grote scheepvaartroute naar New Zeeland.  All is well.


20 aug Royal Papoea Yachtclub, Port Moresby PNG
De shipping lane brengt 1 oude tanker op grote afstand. We zijn en blijven op onze eigen vertrouwde bodem. We hebben een erg snelle oversteek en ook de weerberichten voor de langere termijn geven vooralsnog wind om door de beruchte Torres Straat te varen. Het is een erg gevaarlijk stuk met veel, heel veel koraalriffen en soms sterke stroming. Mooi nu de tijd om me daar al vast een beetje in te lezen en de doortocht voor te bereiden. Ook lezen we de info over Port Moresby. We zijn benieuwd wat deze stad ons gaat brengen. In ieder geval hopen we hier ons visum voor het varen in Indonesië op te kunnen halen. Anne heeft het via internet geregeld en als het goed is, liggen onze visa klaar.
We gaan de 100 mijl aftands grens door en maken ons op voor de laatste nacht op zee. Een schip loopt ons op en het blijkt een groot passagiersschip de Paul Gauguin te zijn. Het blijft een beetje onduidelijk aan welke kant hij wil gaan passeren en uiteindelijk gaat hij aan BB voorbij. Dat is voor ons erg prettig, want de wind komt van SB in. Op de marifoon roep ik hem op en bedank hem voor het "down the wind" passeren. It was only appropriate to do so, was het laconieke antwoord en ik groet hem door de dek lichten aan te doen. Wij varen op de haven aan en varen tussen het rif door. Port Moresby is een mooie natuurlijke haven. De ondiepten op de kaart zijn kennelijk weg gebaggerd en we kunnen zo de jachthaven in. Een vriendelijke man leidt ons naar een plek en ik meld me bij het haven kantoor. Helemaal fout; je mag niet aan land en direct weg en ankeren. Weliswaar in de marina, maar eerst moet de Health officer langs komen. Uren later meldt ik mij per marifoon of er nog schot in de zaak komt. Of ik naar de wal wil komen?! Het rubberbootje te water en zo roei ik naar een steiger. De papieren lijken een formaliteit en voor €50 krijg ik een verklaring dat we gezond zijn. Allemaal poespas om niet. We worden naar een beetje een te kleine box gedirigeerd en gelukkig staan er 2 matrozen om ons op te vangen. Er staat een harde dwars wind en met alle handen samen liggen we vast. Even later komt de douane aan boord en volgens de papieren hebben we een visum nodig. Ze doen helemaal niet moeilijk en in een half uurtje is het bekeken. Kennelijk geen visum nodig. We zijn in PNG en vanavond naar de bar om te internetten. Morgen gaan we de stad verkennen.

 

Vertrokken Cairns, Australië 17-08-2014 09.30u.
Ankeren Fitzroy Island: anodes vervangen       Afgelegd  16 mijl.
Vertrokken 13.30u
Middagbestek 18-08-2014: 14.50Z 146.23O.   Afgelegd 145 mijl.
Middagbestek 19-08-2014: 12.03Z 146.45O.   Afgelegd 168 mijl.
Aankomst Port Moresby, Papoea New Guinue
aankomst 12.00u                                                Afgelegd 160 mijl. + 

 

2108 6Moresby

22 aug Port Moresby PNG

Port Moresby blijkt voor ons een stad vol grote tegen stellingen. Het land Papoea New Guinea  blijkt rijk aan rondstoffen, maar daar profiteert de gewone bevolking maar weinig van. Er heerst nog een wat oud koloniale sfeer en we zien op de jachthaven regelmatig wat oudere Engelse mannen die hier kennelijk nog de dienst nog uit maken. De gewone bevolking is erg arm en doet de kleine baantjes. De jachthaven waarin we liggen heet the Royal Papoea Yachtclub en is zeer Engels in zijn aansturing. Veel bewakers en je komt er niet zo maar in. Op de haven is een kinderspeelplaats waar in de ochtend de kindertjes van de rijken zich in de speeltuin onder het oog van hun nanny zich mogen uit leven. We gaan er de avond uit eten en er is een overdaad aan westers eten inclusief een uitstekende barbecue. De temperatuur is hier tegen de 30 graden aan, zeer vochtig en het is daarom erg aangenaam om buiten te zitten. In de avond koelt het iets af en waait er een flinke wind. We kiezen daarom net als vele anderen om buiten op de balustrade te eten en zitten daar veelal tussen westerse zakenlieden. Uit de gesprekken vangen we op dat ze hier gevangenissen bouwen en aan mining doen. Grondstoffen blijkt één van de grootste assets te zijn. Het leven in de luxe van hier blijkt erg duur en is voor ons niet voor langere tijd  vol te houden.
De volgende dag gaan we er op uit om onze visa voor Indonesië op te halen, die wij verwachten klaar liggen op de ambassade alhier. Als we daar aankomen zijn we net voor 10 uur aanwezig en dan gaat het kantoor open. Tijdens het wachten maken we kennis met Lau en Chris; vader en zoon waarvan de vader naar Indonesië wil reizen om daar spullen te kopen.2208 11Lau and Chris Het kan voor hem ruim uit om en een vliegreis en hotelkosten te maken om daar satelliet telefoons en spullen voor de mijnbouw te kopen. Hij doet aan kleinschalige goudwinning en verdient daar een goede boterham mee. In Moresby is alles extreem duur, reden voor hem om een uitstapje te maken. Als wij aan de beurt zijn, blijkt  de visa niet klaar te liggen; sterker we moeten pasfoto’s inleveren en die hebben we natuurlijk niet. Lau blijkt een erg vriendelijke man met een zeer open blik naar de wereld. Als er nog wat papier dingen zijn helpt hij ons er doorheen.   De zoon Chris biedt aan om met ons mee te gaan en zo vinden we en snel een taxi tegen een redelijk tarief en een plek om de foto’s te maken.  Als we terug zijn is het dossier compleet alleen blijken er 3 werkdagen nodig te zijn om onze visa te krijgen. Zoveel tijd hebben we niet en als we bereid zijn 100 kina (€75) neer te leggen, kunnen we ze morgen ophalen Ook Lau moet smeergeld betalen en zo leren we de maatschappij van Indonesië al vast kennen. Al het hier op de ambassade er al zo aan toe gaat, wat mag je dan in het land zelf verwachten? Als tegenprestatie nodigen wij vader en zoon uit om de boot te bekijken wat ze maar al te graag aan nemen. Tot onze verbazing mogen Chris en Lau het terrein van de jachthaven niet op. Wij mogen door; vreemden mogen niet mee. Even zijn we verbijsterd; er wordt gewoon op kleur gediscrimineerd!  Als ik mij van de verbazing herstel en enigszins boos reageer dat het mij verboden wordt om als kapitein gasten mee te nemen en bovendien fors havengeld betaal, bindt de bewaker in. Hij loopt mee en vader en zoon worden als gast ingeschreven. Vooral paps Lau vergaapt zich aan de techniek; zoiets heeft hij nog nooit gezien. Het wordt een heel genoeglijke ontmoeting. Lau biedt aan om nog eens naar Nederland te komen en het zou ons niet verbazen als hij dat nog eens deed ook. Hij is meer dan welkom. We leren van hem dat het een grote deugd is om de wereld open tegemoet te treden en de eigenschap te houden je ergens over te verbazen.
Chris heeft kennelijk tijd en biedt aan ons te helpen onze gasflessen te laten vullen. Hij zorgt voor een betaalbare taxi, die nog steeds heel veel geld kost. We bezoeken 2 bedrijven en helaas pindakaas, beiden kunnen onze flessen niet vullen. Tot Indonesië hebben we nog wel voorraad, maar daar moeten we echt aanvullen. Wel zijn we 100 kina armer en dus weer €75 aan taxikosten wat volgens de haven voor westerlingen heel weinig is. Hoe kun je met een kleine beurs in zo’n dure omgeving leven? We blijven nog een dagje om te proberen ook nog iets van de stad en de omgeving te zien.

23 aug Port Moresby PNG

In de avond maken we contact met internet. Je moet er voor naar de Marina waar Wi-Fi is en daar kun je met een code inloggen. Wij vinden het vanzelfsprekend dat je dat voor niets kunt doen; hier moet je een kaartje met inlogcodes kopen voor 1 dag. Het kaartje is 24 uur geldig en kost 50 kina. Een astronomisch bedrag voor een zo beperkte dienst. Het is een beetje synoniem met alles hier in PNG. Internet en ook bellen (onze Wordsim doet het hier niet) kost een fortuin en is alleen voor de hele rijken.
We worden de volgende dag om 10.00u opgepikt door Chris om naar de botanische tuin te gaan.2408 1Botanic garden 1 Op internet had ik nog even gekeken wat het ritje ons gisteren heeft gekost en daar vliegen wij voor naar Parijs. Chris beaamde dat alles heel duur is op PNG en een taxi uit het jaar 0 die met touwtjes in elkaar hangt zulke prijzen? Hij pingelt er een beetje van af en voor 40 kina komen we bij de botanische tuin. Onderweg er naar toe zien we veel, zo niet heel veel bouw activiteiten. De grondstoffen leveren veel geld op en worden kennelijk geïnvesteerd. De botanische tuin is van oude Engelse glorie. Veel exotische planten. Wat op valt is dat Chris er alles van weet. Eigenlijk is hij meer een bush man en verlangt terug naar het woud. Hij vertelt dat van een kleine palmsoort die we zien, het hout heel hard is en vooral gebruikt wordt om bogen en pijlen van te maken. Hij schijnt zelf een redelijk goede schutter te zijn. De boog wordt gebruikt om in de rivier vis te schieten en grotere vogels in het woud die ze consumeren. Hij spreekt met veel respect over het dieren leven en schiet alleen wat echt voor eigen voedsel nodig is. We zien exotische dieren en ook een hele grote kolonie vleermuizen met een spanwijdte van geschat 1 meter. Zij eten vooral rijp fruit en hij begrijpt niets van mijn idee dat ze bloed drinken. We krijgen zo een beetje mee hoe het er in het oerwoud er uit moet zien. Chris vertelt dat het woud goed begaanbaar is en niet helemaal dicht gegroeid zoals ik dacht. Ook zijn er in de botanische tuin exotische dieren in een in onze ogen erg verouderde dierentuin. Wel heel bijzondere exemplaren. Als we terug gaan wil Chris omwille van de tijd graag terug met de taxi. Wij willen liever met openbaar vervoer. Je moet even weten hoe het werkt: er rijden over de grote straten continue kleine busjes rondjes. Voor 1,50 kina kun je een traject mee. Wel moet je weten welke nummer bus je moet hebben en de reis is steeds maar kort. Elke keer een volgepakt busje waar de mensen ons vriendelijk in tegemoet treden. Wel vinden ze het een beetje raar dat wij in de busjes mee rijden en je ziet ze denken waarom zitten die niet in een taxi? Via een ommelandse route en veel stadsverkeer komen we bij de haven aan. Met Chris nemen we nog een afscheid drankje en hopelijk zien we elkaar ooit nog weer. Een bijzonders ontmoeting met Chris en zijn paps Lau.
We gaan naar de supermarkt en slaan bescheiden in omdat alles zo duur oogt. Wel koop ik een krantje en als ik daar later aan boord de koers kina t.o.v. de € zie, klopt mijn beeld totaal niet. Nog een keer ingelogd bij de bank en daar blijkt een vergissing van de bank in ons voordeel. Toen ik de vorige keer had ingelogd om de koers van de dag daarvoor te zien, zag ik €145. Ik had 200 kina opgenomen dus 75 cent is de omreken koers. Blijkt dat de berichten uit Papoea niet < 2 dagen door komen, maar er 3 dagen over doen. Wat ik had aangenomen als opgenomen bedrag was nog een bedrag uit Australië. Mijn vertrouwen in de banken is nog steeds groot. We hebben daardoor onwaarschijnlijk weinig geld uitgegeven. Hebben we voor 45 cent in de busjes meegereden en was de duurste taxirit €30. Ons beeld over hoe duur het hier is moeten we met factor 2.5 naar beneden bij stellen. Wel blijft het nog steeds  duurder dan bij ons en voor de lower class Papoea onbetaalbaar. We laten dit land achter ons met een positief beeld over de bevolking. Hoelang deze situatie waar de ex-pats achter prikkeldraad in compounds wonen nog haalbaar blijft, is een moeilijk te beantwoorden vraag. Wij gunnen de vriendelijke Papoea bevolking een groter deel van de welvaart.

 

26 aug Port Moresby - Amamapare

Het volgende stuk brengt ons naar Indonesië, waar Teus, Adrienne en Matthijs naar toe komen. Zij vliegen naar Timika wat een mijnstad met een vliegveld is en wij zoeken een plek zo dicht mogelijk in de buurt. Amamapare is een haven waar kopererts wordt verladen. Tot aan de havenmonding zijn er kaarten, daarna wordt het avontuur bij daglicht. Eerst is het vooralsnog een heel eind varen.
We vertrekken op zaterdagmorgen 11.00u nadat de douane nog een keer gebeld is. Hij kwam niet opdagen want hij had geen beschikking over vervoer. Omdat er geen stempel in ons paspoort komt, wat wij een beetje jammer vinden, plakt hij er een mooie zegel in. Een prachtig bewijs van een bijzonder land.  Hij vraagt voor servicekosten 100 kina wat natuurlijk voor hemzelf is. Ik wens hem bij afscheid veel plezier met het geld.
Het weer is erg vochtig en warm; drukkend warm. Als je gedouched hebt, ben je gelijk weer nat en beneden deks is het benauwd. Toch voor vertrek uit voorzorg maar zoveel als mogelijk ramen en patrijspoorten dicht en dat is maar goed ook, want buiten staat een harde wind. Mijn grootste angst voor het komende stuk was dat er geen wind zou zijn; we beginnen met een verwachte windkracht 6, maar buiten staat er al snel Bft. 7. De golven bouwen snel op en Anne heeft het zwaar om gelijk weer in het diepe te worden gegooid. Met gereefde zeilen lopen we op de kleine lapjes 7 tot 8 knopen en soms er over heen. Een dag gemiddelde van 176 mijl is veel en weegt een beetje op tegen het ongemak. Na 1 ½ dag zijn we al bij de ingang van de Torres Straat en kunnen we de Koraal Zee met haar erg hoge golven achter ons laten.03 2508Torres stroom mee
De Torres Straat spreekt  tot de verbeelding. Op  de zeevaartschool werd het als een moeilijk stuk bestempeld en alle zeilers die hier op hun wereldreis door heen komen, verhalen er uitvoerig over. In de tijd van Cook is er eindeloos over gedaan een goede passage tussen alle eilanden en nog veel meer koraal  riffen onder water te vinden. Het is er een waar schepen kerkhof. Naast de ontelbare riffen krijg je ook nog te maken met sterke stroming waar ik later nog op terug kom. Met een grote mate van alertheid beginnen we aan dit beruchte stuk. Als eerste brengt het ons beschutting tegen de hoge golven. Na een paar uur zijn de grootste weg en nog weer later zijn er alleen de wind golven. Opgelucht kunnen wij ons wat gemakkelijker bewegen op een veel rustiger Necton. Wel moeten we ZZW sturen en en dat is hoog aan de wind. We maken het ons gemakkelijk en zetten een stuk de motor bij. We nemen de vaarroute door de Blight Entrance en krijgen voor mij namen te zien die een beetje een magische klank in zich dragen:
14.00u Bramble Cay; ingang van de Torres Straat.
21.00u Dalrymple Island
09.00u Twin Island
10.00u Wensday Island
13.00u Booby Island markeert met haar azuur blauwe water het einde van de straat.
Het is erg oppassen en ook is er weer scheepvaart. Wij zijn op de Noordzee wel wat meer drukte gewend, maar na zolang alleen te zijn geweest is het weer even wennen. We varen aan de rand of als het kan net buiten de soms smalle op de kaart gemarkeerde geul tussen de riffen door. In de Prince of Wales Channel net voor Wensday Island krijgen we fors de stroom mee. Om beurten maken we een foto van de kaart plotter om vast te leggen hoe hard we wel niet gaan. We beginnen met ruim 10 knopen en dan verschijnt er de 11. Staat die net op de foto, komt de 12 tevoorschijn en als topper sluiten we af met 12.4 knoop! We vliegen er door en een grote tanker heeft moeite om ons voorbij te lopen. Voor we het ons realiseren zijn we Australië voorbij en zijn we op de Arafura zee. Deze verwelkomt ons ook met veel meer wind als opgegeven en weer rifjes zetten. Ook hier maken we een vliegende start. Het klimaat verandert vrijwel direct en de drukkende warmte laten we achter ons. Met water van 24 graden voelt het er koel aan en de temperatuur binnen is aangenaam. De belofte van minder harde wind wordt langzaam ingevuld. Aanvankelijk nog hoge zeeën die maar moeilijk willen wijken. Wel neemt de wind af tot 5 Bft en kruisen wij voor de wind weg. De ZO wind is pal in de richting die wij moeten gaan en daarom eerst een slag de zee op richting Darwin. Ook hier hadden we graag Anneke Hibma nog opgezocht die hier voor baggeraar van den Oord werkt. Helaas is het te ver om. Door de verloren tijd met de masten is het helaas niet meer in te passen. Onderweg in de nacht veel vissers schepen. De diepte is met 40 meter vergelijkbaar met de Noordzee en kennelijk is de visstand hier groot. De wind neemt af tot een comfortabele  4 en wij genieten van de zee en het onderweg zijn. Als beloning toetje na een verse maaltijd nog een mooie zonsondergang die we samen romantisch in de kuip bekijken. Nog 50 mijl en dan kunnen we koers zetten op Amamapare, Indonesië.  All is well.

Vertrokken Moresby PNG zaterdag 23 augustus 11.00u
Middagbestek 23-08-2014: 09.32Z 147.07O.  Afgelegd    6 mijl.
Middagbestek 24-08-2014: 09.12Z 144.10O.  Afgelegd  176 mijl.
Middagbestek 25-08-2014: 09.32Z 146.23O.  Afgelegd  145 mijl.
Middagbestek 26-08-2014: 10.16Z 139.26O.  Afgelegd  170 mijl.

 

28 aug Atafura zee

De golven worden langzaam minder en het leven aan boord wordt aangenaam. De nacht brengt ons met nieuwe maan een sprankelende sterrenhemel. Anne ziet voor het eerst van haar leven de Melkweg en ik herken het sterrenbeeld schorpioen, dankzij de Ipad van Hugo. Een paar keer uitwijken voor vissers. In de nacht is het prettig om de radar weer beschikbaar te hebben. Felle lichten in de inktzwarte nacht zeggen niets over de afstand en de radar geeft een getrouw beeld. De volgende dag mooi zeilen met een zonnetje door de Arafura Zee. De ZO wind blaast ons naar onze bestemming. In de middag zie ik een grote visser pal voor ons. Geen AIS; geen communicatie via de VHF. Omdat we schuin pal voor de wind zeilen kan ik wel naar BB, maar niet naar SB want dan krijgen we een gijp. Ik zie tot mijn schrik aan BB 2 grote witte ballen in het water. Daaraan vast zit een drijfnet: het is een visser die met staan de netten vist! De netten zijn zeker 2 km lang en ik zie de kleine witte bolletjes als drijvers. Het zijn er zoveel, dat er tussen door varen onherroepelijk tot schade leidt. We moeten SB uit anders varen we het net in! We zijn te dichtbij om een stormrondje te doen en gelukkig is Anne  erbij om te helpen. Snel het voor grootzeil aangehaald die zij overneemt met de rem eraf en klaar om te vieren. Zo veel als het kan haal ik de achter grootschoot in en dan geeft Anne 60 graden SB. De Necton draait door de wind en met een beheerste klap komen beide grootzeilen over. Wat een geluk dat we dit met daglicht zien! We zeilen van het net af en passeren de visserman die er uit ziet alsof hij zo van de sloop komt. Dat het nog drijft is een wonder en deze zou in Nederland direct van het water worden gehaald; zo verwaarloosd ziet het er uit. Dat liep goed af………….
In de middag bakken we een cake ter ere van de verjaardag van Ada en ook een brood. We genieten van het varen en van dit schip waar we samen zoveel energie voor geleverd hebben. Onder Papoea zit nog een landtong die we moeten ronden en de wind is zo vriendelijk om ons een beetje af vallen toe te staan. We kunnen het zo bezeilen en ronden de kaap om 19.00u terwijl de zon in de zee zakt. We liggen op koers naar Amamapare. Het is nog ruim 200 mijl en als we niet te hard gaan, komen we vrijdag ochtend met daglicht aan. Mooier kan niet.
We passeren weer diverse vissersschepen op afstand. In de avond neemt de wind zo toe, dat we morgenavond al aan komen en dat is te vroeg. In het donker een rivier op zonder kaarten kan niet. Daarom eerst de fok er af en daarna ook nog 2 riffen in het achter grootzeil. Zo komt de ETA wat dichter bij het ochtend gloren van vrijdag.
We hebben erg uitgezien naar de ontmoeting met het land Indonesië. Hun nijverheid, hun keuken en de specerijen en natuurlijk de vele boeken uit het verleden van Nederlands Indië waarin de sfeer wordt beschreven spreken ons aan. Minder zijn de verhalen over piraterij bij de straat van Malakka en het fanatisme bij een kleine groep in de Islam. We zijn erg benieuwd wat het land ons gaat brengen en zien uit naar de ontmoeting met Teus, Adrienne en Matthijs. Ook is het weer jammer dat aan een leuke tijd met z'n tweeën en aan deze mooie  reis weer een einde komt. De laatste dag bereiden we ons voor op een nieuw avontuur.
Vertrokken Moresby PNG zaterdag 23 augustus 11.00u
Middagbestek 23-08-2014: 09.32Z 147.07O.  Afgelegd    6 mijl.
Middagbestek 24-08-2014: 09.12Z 144.10O.  Afgelegd  176 mijl.
Middagbestek 25-08-2014: 09.32Z 146.23O.  Afgelegd  145 mijl.
Middagbestek 26-08-2014: 10.16Z 139.26O.  Afgelegd  170 mijl.
Middagbestek 27-08-2014: 09.15Z 137.32O.  Afgelegd  145 mijl.
Middagbestek 28-08-2014: 06.48Z 136.56O.  Afgelegd  156 mijl.

 

30 aug Papua

Laatste stuk 6e etappe. Onze laatste dag op zee is vooral nat. Het regent veel en langzaam neemt de wind af tot deze uiteindelijk helemaal weg valt. Voorde golven is het heel prettig, al duurt het nog lang eer ze een beetje tot bedaren komen. Ik ben een beetje dom geweest om al te vroeg zeilen te minderen en moet dat nu bekopen omdat de motor bij moet om de laatste 100 mijl af te leggen. Had ook een stukje korter gekund. Al doende leert men en gelukkig maak ik ook nog steeds fouten. De laatste nacht zie ik opeens flikkerlichten in het water en weet nu dat daar een net aan vast zit. Een paar mijl verderop is een visserman een net aan het binnenhalen en hij heeft waarschijnlijk deze eerder uitgezet om zijn werk te doen. We gaan er ruim omheen en koersen op de kust aan. Het voornemen was om eerst de douane te zoeken bij de ertshaven en daarna de bewoonde wereld op te zoeken. Zoon Jurjen heeft op afstand meegekeken en dankzij zijn gestuurde informatie weet ik via de marifoon contact te krijgen met de havendienst. We kunnen nu rechtstreeks naar binnen waar Anne al kaartjes van had uitgeprint en wat Port Pomoko blijkt te heten. Het is een beetje zoeken naar een plekje en als we ergens proberen aan te leggen worden we weg gestuurd. Ga maar naar de andere pier. Daar aangekomen zijn er een beetje te veel handen om ons op te vangen en we zijn een echte bezienswaardigheid. Tientallen willen helpen met vastmaken het liefste willen ze aan boord springen en we voelen er ons niet helemaal prettig. Komt het bootje met de man die ons weg stuurde er weer aan. Hij blijkt de rechterhand van de havenmeester te zijn. Hier mogen we helemaal niet liggen en hij dirigeert ons naar de eerdere plek. Niet aan de kant; wel vlak bij en graag ankeren. We liggen vrijwel voor het politie bureau en volgens de inmiddels gearriveerde vriendelijke havenmeester is dit de veiligste plek. Wel de boel afsluiten als je weg gaat maar verder is het veilig.
We krijgen een hele batterij officials over ons heen. Eerst de Health die met 5 personen aan boord komen. Er is er maar 1 die werkelijk wat doet en de rol van de rest is onduidelijk. Ze willen een gezondheidsverklaring en vaccinatiebewijzen zien. Het is even zoeken, maar de gele boekjes van de GGD met daarin het bewijs van inenting tegen hepatitis A en B en DTP doet wonderen. Ook worden we uitstekend schoon bevonden en de gele vlag mag naar beneden. Daarop komt groep 2 aan boord van de immigratie. De Islamitische dame is het meest communicatief van het stel en spreekt zelfs een beetje Nederlands. "Ik ben te laat" schijnt in de Indonesische taal  letterlijk ingebed te zijn. Ze buigen zich over de papieren en er wordt veel gebeld. Anne heeft haar zaakjes erg goed voor elkaar en met verbazing moeten ze uiteindelijk toegeven dat alles klopt. De man die kennelijk als taak heeft de stempels te bewaken, opent zijn tasje en de andere geeft ons de felbegeerde stempels. De baas August spreekt niet veel, maar wordt veel toegelachen. Hij is de VIP van het stel. Als ik hem vraag om ons naar Timika te willen brengen geeft hij aan dat hij dat gaat regelen. Ook kunnen we al vast wat geld wisselen. Ze zijn gek op dollars. We wisselen er 40 om en krijgen er 400.000! roepies voor. Geen idee of dit klopt; wel horen we later dat de koers 12.000 roepies voor 10 dollar is. Ze spreken de 1000 niet uit en 400.000 = dus 400 roepie. Best even wennen. Ook zij geven groen licht en dan komt na lang wachten de douane aan boord. Eén gaat het schip wat oppervlakkig doorzoeken en ze geven aan dat Nederland berucht is om zijn XTC. Ook krijgen we een hele les wat allemaal niet mag.  De papieren worden nogmaals grondig bestudeerd en weer naar de wal om overal kopieën van te maken. Daarna zijn we officieel in Indonesië en als we weg willen hoeven we alleen de immigratie in te lichten. Zij komen onze nieuwe crewlist met Teus, Adrienne en Matthijs er ook op af stempelen en dan kunnen we zonder gedoe overal naar toe. Het kost al met al de rest van de dag en vermoeid na de reis en alle paperassen slapen we een lange boeren nacht.
De volgende ochtend komt er inderdaad een grote splinternieuwe auto met chauffeur langs. Hij spreekt helaas geen Engels, maar Anne heeft haar Engels - Indonesisch bij zich en zo komen we waar we graag naar toe willen. De uur durende reis over een kleine weg naar Timika geeft ons een indruk van de omgeving waar we nu zij. Het is een erg uitgestrekt mangroven gebied, waar de mensen in huizen op palen wonen. Ook hier soms erg hoog water die op deze manier wordt getrotseerd. Wel een heel vochtige omgeving die haast niet gezond kan zijn. In het begin is de armoede schrijnend; dichter bij de stad neemt de welvaart beperkt toe. We bezoeken een plek waar je geld kunt pinnen wat gelukkig allemaal goed werkt en proberen in een internet café onze e-mail e checken, maar dat werkt niet. De server kan Google niet bereiken; helaas. Daarna bezoeken we een zeer uitgebreide Pasar (markt). Hier krijgen we een goed beeld van wat er zoal te koop is. We lunchen echte saté met nasi (gewone rijst) die erg smaakvol is. Anne durft het aan om saté kambing (geit)te nemen, ik hou het op sapi (rundvlees). De supermarkt die we daarna bezoeken is van een heel andere orde dan gedacht. Vlees is er wel in diepvries en in blik vrijwel niets is vers en de groente die er al is, is oud en verlept. We kopen frisdranken e.d. en boter en margarine wordt hier ook in blik verkocht. Wel met het merk blue band en dat is nog uit de tijd van onze jeugd. Zuivel kennen ze niet. We kiezen er voor om terug te gaan naar de markt en kopen daar ruim in. Ook kopen we hier vlees en kip. De stad is een drukte van belang en overal brommertjes. Vaak met de vrouw achterop en soms een paar kinderen er tussen in. Wat op valt zijn de grote aantallen kinderen. Overal zijn ze en volgen hun ouders ook bij hun werk. Onze laatste opdracht is nog wat wijn te kopen en dat blijkt best lastig. Uiteindelijk komen we bij een winkeltje waar je aan de weg aan een loket kunt aangeven wat je wilt kopen. Alles achter slot en grendel. De wijn ziet er voor ons vreemd uit met etiketten die uit India lijken te komen. Het zegt ons niets en de keuze perkt zich tot 3 soorten die we alle drie willen uit proberen. Nog een treetje bier die een smak geld blijkt te kosten. Nu we zoveel kopen mogen we het winkeltje in en kijken nog even rond en ruim een miljoen armer verlaten we het winkeltje. Daarna de reis terug met weer de eindeloze mangroven. Zelfs de kerkhoven staan op paaltjes. Ook verbazen we ons over de aantallen kerken die we in de stad en onderweg zien. Enorm grote en luxe gebouwen van vele gezindten. Indonesië is in dit deel beslist niet alleen islamitisch. Weer valt de armoede op. Wel is er veel bedrijvigheid die hopelijk leidt tot welvaart voor de hele bevolking.
Als we bij de steiger terug zijn worden we herhaaldelijk gevraagd om samen met een stel op de foto te willen. Er zitten 3 Chinese meisjes die een hippe I Phone hebben met zelfs een soort dirigeer stokje om deze op afstand te kunnen houden om zo een foto van jezelf te kunnen maken. Ze krijgen er geen genoeg van en meerdere keren kom ik met ze op de foto. Wij dachten een bijzondere cultuur te zien en dat klopt; ook blijken wij een bezienswaardigheid te zijn. Ze benoemen steeds dat ik hun vader en Anne hun moeder is. Nooit gedacht dat  wildvreemden ons graag als hun ouders willen zien. We slepen alles de steiger op en dan het laatste stukje naar beneden. Daar loop ik over de linkerkant en stort bijna naar beneden. Grote paniek, want die kant mag je niet op lopen; hij is stik verrot. Gelukkig gaat het net goed en komen we samen met de boodschappen in het bootje. Terug aan boord bereiden we het vlees direct en Anne geeft alles een plekje. Een grote tros bananen hangt nu aan onze bimini. Een dag vol indrukken bevestigd dat we de Pacific definitief achter ons hebben gelaten; we zijn in de Oriënt!
Vertrokken Moresby PNG zaterdag 23 augustus 11.00u
Middagbestek 23-08-2014: 09.32Z 147.07O.  Afgelegd     6 mijl.
Middagbestek 24-08-2014: 09.12Z 144.10O.  Afgelegd   176 mijl.
Middagbestek 25-08-2014: 09.32Z 146.23O.  Afgelegd   145 mijl.
Middagbestek 26-08-2014: 10.16Z 139.26O.  Afgelegd   170 mijl.
Middagbestek 27-08-2014: 09.15Z 137.32O.  Afgelegd   145 mijl.
Middagbestek 28-08-2014: 06.48Z 136.56O.  Afgelegd   156 mijl.
Aankomst Pomoka, Timika Papoea     11.00U Afgelegd   123 mijl. + 
Totaal                                               921 mijl

 

 

 

 

 

 

 

Vertrokken Cairns, Australië 17-08-2014 09.30u.
Ankeren Firsroy: anodes vervangen         Afgelegd  16 mijl.
Vertrokken 13.30u
Middagbestek 18-08-2014: 14.50Z 146.23O.  Afgelegd 145 mijl. 
Middagbestek 19-08-2014: 12.03Z 146.45O.  Afgelegd 168 mijl.
Aankomst Port Moresby, Papoea New Guinue 
aankomst 12.00u                           Afgelegd 160 mijl. +  
Totaal                                             489 mijl

Copyright © 2012. Necton.