NECTON

Der Weg ist das Ziel

 Aan boord zijn, naast de schipper, Arnold en Sietze. Met deze twee stoere Friezen wordt koers gezet naar de Canarische eilanden.

maspalomas

 

         maspalomas 

De volgende dag vertrekken we naar Tenerife. De overtocht is zoals je die in je dromen hebt. Een oceaan met een kleur blauw die haast zeer aan je ogen doet en een prachtige wind die de zeilen bolt en het schip vooruit jaagt; de lucht strak blauw waardoor we schuilen onder de bimini. Arnold oppert nog om een stukje terug te varen, want dit gaat veel te snel. In de pilot hebben we naar een Marina gezocht die vlak bij het vliegveld is, want Anne komt een maand aan boord meevaren. We varen naar Marina San Miquel, een commerciële haven aangelegd tussen de appartementencomplexen; naast golfbanen is er verder  niets. In de haven doen we nog een paar klusjes, waarbij Kathy een Duitse haven assistente probeert te helpen. Ons trapje bij de ingang beweegt en vooral onder helling voelt dat niet fijn. We fixeren de trap beter en hebben aanvullend nog hele lange schroeven nodig, maar ook zij kan ons daar niet aan helpen; ze komen daarom op de shop list.  Eind van de avond komt Anne aan boord, het is een warm weerzien en de bemanning van de Necton is compleet.

Omdat de haven verder heel ongezellig is, vertrekken we naar het noorden om te proberen de hoofdstad Santa Cruz te bereiken. Het gaat weer eens heel anders dan het aanvankelijke plan. De wind waait straf uit het noordoosten en neemt in de ochtend verder toe. Anne die eigenlijk aan vakantie toe is ligt nu te kooi om de heftige bewegingen van het schip te trotseren. Dit kan niet de bedoeling zijn en daarom tijd voor plan B. De kust van Tenrife biedt aan deze kan geen havens, alhoewel………In de pilot staat niets en ook op de kaart zien we geen alternatieven, maar op de elektronisch nieuw aangeschafte kaart staat een piep klein haventje. Verder geen informatie, maar een haventje is een haventje. Voorzichtig schuiven we er naar toe en omdat er door de harde wind grote golven staan ,is het best wel spannend. De bijzondere uitrusting van de Necton maakt dat ik het aandurf hier naar binnen te gaan. We hebben de beide motoren aan staan en hierdoor kunnen we bijzonder goed manoeuvreren. Indien nodig draaien we op de plek en draaien om als het nodig is en ook achterruit varen gaat uitstekend en met 150 pk desnoods met veel geweld. De hefki el maakt dat mochten we al vastlopen, we  goed weer los kunnen komen en  het is ongeveer hoog water, dus vermoedelijk water onder de kiel. We varen op de breakwater af en zien vooralsnog geen bootjes; even later vlak voor de ingang zien we erg kleine vissersbootjes en op het eind een soort inham waar een kraan de bootjes uit het water kan tillen. We varen naar binnen en schuifelen voorzichtig tussen de kleine bootjes door naar het gat. Het lukt en met een veel te groot schip liggen we in een piep klein haventje. We trekken de kiel op en liggen vast in La Laja. Een dame komt ons melden dat haar vader de baas is van de vissers en dat het o.k. is als wij blijven liggen. Op ons verzoek komt ze ons haar eigen internetadres brengen en beveelt op een briefje gelijk het restaurant Manollo2 aan. We verkennen de omgeving die veelal door eigen bewoners van Tenerife wordt bemenst. De restaurantjes zijn klein en levendig. Die avond komen we bij Manollo2 en daar is het gebruik om zelf je vis uit te zoeken. Met de dame uit de keuken wordt wat met handen en voeten gecommuniceerd en zo kiezen we voor een variëteit aan vis menu. We drinken er de lokale witte wijn van 8 euro//liter bij en genieten van een bijzondere  en genoeglijke avond. De volgende ochtend krijgen we te horen dat er een schip, zelfs op zondag, uit het water moet en dat betekent dus vertrekken. Eigenlijk is het te klein om te draaien en daarom heb ik al snorkelend  de bodem van het haventje verkend. Sietze oppert om een touw SB achter vast te maken en ons zo beheerst de kleine kom uit te laten zakken zonder de hele kleine bootjes te raken. Dat past bij mijn beeld van onderwater en zo gezegd zo gedaan. Voorzichtig varen we achteruit en zodra Arnold voor vrij geeft, draaien we rond. De touwen gaan los en langzaam gaan we naar buiten. Anne staat bij de knop van de kiel klaar om deze omhoog te draaien mocht het nodig zijn. Gelukkig raken we niets en kan de kiel volledig naar beneden zodra we buiten zijn. Daar ruimen we touwen en fenders op en de boegspriet gaat uit. De beide grootzeilen gaan dubbel gereefd omhoog en dan zetten we de kotterfok, die met de BB bakstag is gestaagd. Aan de wind koersen we zo in een stevige aantrekkende windkracht Bft.  7 aan op Gran Canaria.

Het wordt een vreemde oversteek. De wind waait stevig en we steken nog een rifje. Dan neemt de wind weer wat af en omdat we een beetje ondertuigd lijken, zet ik samen met Sietze de genua er een stukje bij. De snelheid loopt al weer snel op tot 8.5 knopen en daar voelt de schipper en de Necton zich wel bij. Onderweg worden er nog walvissen gespot en op grote afstand weet Sietze deze met zijn altijd klaar liggende camera vast te leggen. Dan neemt de wind ineens fors toe en halen we de genua weg door deze op te rollen. Het waait een dikke 8 Bft en ook het achter grootzeil krijgt er nog een rifje bij. Zo ligt het schip weer stabiel onder zeil en varen we met forse snelheid. We varen onder het eiland en dan ineens valt de wind totaal, maar dan ook totaal weg; sterker hij waait een beetje tegen. We zijn verbijsterd; hoe is het mogelijk in zo’n kort tijdsbestek deze extremen mee te maken. De golven lopen gewoon door en krullen om ons heen; een bizarre omgeving.
De Necton doet haar naam eer aan en onder het geronk van de motor varen we naar de haven Pasito Blanco, vlak bij de stad Maspolomas. We vinden een vriendelijke jachthaven waar Sietze en Arnold nog een autootje huren om het eiland te gaan verkennen. Dan volgt er weer een afscheid; al weer zit een etappe  er op. We kunnen terugblikken op een ruim 1000 mijl lange oceaanreis. We hebben de breedte van 27 graden Nb bereikt en liggen in het zuiden van de Canarische eilanden.

Inmiddels is de nieuwe opstapper, Paul Spee aan boord gekomen. We hebben groot proviand ingeslagen, vullen de gasflessen en maken het schip gereed voor de oversteek naar Cabo Verde, verder naar de evenaar. Het is ruim 800 zeemijlen oceaan en in die tijd even geen internet aan boord...

 

 

 

 

006 009 010 014
017 052 059 068
069 086 091 094     
 

Verslag van Madeira naar Gomera

Het wordt een mooie zeiltocht. Onderweg liften een paar duiven nog een poosje mee; rusten ze even uit? Alleen de laatste ochtend valt de wind even helemaal weg en slingeren we op de nog lopende deining. Alles staat te klapperen en dat doet een beetje zeer. Daarom nemen we de genua in en laten het achter grootzeil zakken. Voor weer een rifje en op de motor langzaam vooruit; verder op ecospeed.  Zo varen we nog maar net een uurtje of de wind komt terug. Heerlijk; de bromtol weer uit en we genieten van het uitzicht en de beweging van de Necton.  Net een uurtje onder zeil zien we in de verte La Palma. Het hoge vulkanische eiland doemt aan de horizon op en het duurt nog lang eer we er zijn. We vergapen ons aan deze bijzondere blik vanuit zee en het feit dat we dit op eigen kiel bereiken vult ons met een bijzonder gevoel. We roepen de havenautoriteiten op en die geven aan dat we door kunnen varen; er is op dit moment geen ferry verkeer. De jachthaven geeft aan dat we ons eerst moeten melden voordat we een plekje zoeken en wij begrijpen niet helemaal waarom, want de haven is zo goed als leeg.  De swell, de deining van de oceaan, is ook in de haven merkbaar en daardoor lig je voortdurend een beetje te slingeren, reden waarom er geen boten zijn . Wij vinden dat eigenlijk wel prettig, want aan land lopen wij juist een beetje te slingeren…………..We zijn dus al echte zeelui aan het worden. We lopen het dorp in en Sta Cruz blijkt een liefelijk plaatsje. In de plaatselijke VVV krijgen we van een Engelsman uitstekende uitleg waar naar toe en hoe. Gewapend met een kaart kunnen we morgen op stap. Die avond lopen we het stadje in en er zijn veel bewaarde oude gebouwen met houten balkonnetjes en oude straatjes met mooi geveltjes met veel sierlijk houtwerk. Het oogt allemaal vriendelijk en als we in een kroegje eerst aan de koffie en dan een wijntje met tapas nemen, blijkt dat we in een tentje beland zijn waar de toeristen niet komen. Veel lokalen die of een kopje koffie nemen en weer verder gaan, of soms wat te veel aan de drank; kortom een mooie afspiegeling van een dagelijkse gang van zaken. Er wordt authentieke eigen muziek van het eiland gedraaid en als wij vragen om een kopietje, wordt dat per direct geregeld. We wandelen verder wat rond en Arnold en Sietze staan er op de volgende dag een auto te huren. Omdat we die avond langs een nog open autoverhuur bedrijfje lopen, blijkt dat we voor 25 euro een autootje mee kunnen krijgen. We zoeken nog een pomp want de tank is helemaal leeg en dan terug aan boord. De volgende ochtend op pad en via veel kronkelwegen rijden we ruim 20 kilometer om 2km de lucht in te gaan. De berg blijkt ruim 2000 meter hoog en via eerst huizen en dan een bosrijke omgeving met heel veel bomen, komen we via heeeeeeeel veeeeeel slingerwegen boven de boomgrens. Het gaat langzaam en traag. Het wordt nu erg kaal en het landschap is ruw. De uitzichten zijn adembenemend en we wanen ons op een andere planeet. Helemaal boven staan veel sterrenwachten, die in de nacht boven alle bewolking uit naar de sterren kunnen kijken. Nu overdag zijn ze allemaal gesloten en wachten op hun tijd. We zijn nu ook boven het wolkendek en het is een beetje alsof je met een vliegtuig boven de wolken bent. Onder ons witte wolken en daar bovenuit hier en daar rotsformaties van vulkanen. De formaties zijn ruw en steil en aan de rand gekomen, kijken we in diepe ravijnen en massieve rotsformaties. Het is heel stil en het uitzicht en de afwezigheid van geluid maakt het schouwspel nog intensiever. Heel bijzonder hier te kunnen staan en deze woeste schoonheid te zien. Een absolute aanrader.

 
filmpje van de wandeling naar de vulkaan op La Palma

De weg terug is lang en weer via vele kronkelwegen slingeren we in een uren durende rit terug. Om die middag nog een keer mee te hobbelen lokt mij niet zo en daarom tijd om stof te zuigen en de was te doen. Moet ook gebeuren en nog een paar kleine klusjes verder en dan zijn we weer compleet.

We kokkerellen er weer op los en eten met smaak. Omdat het water in de tank niet helemaal fris meer smaakt, verversen we het water en rekenen af. We vertrekken naar Gomera. Het wordt een prachtige zeiltocht van een 50 zeemijlen. We genieten van de NO passaatwind, die ons met een 8 knopen vooruit blaast. Als team zijn we nu goed ingedraaid en de handelingen van het zeilen hijsen en zeilen trimmen gaat haast vanzelf. Onderweg ziet Sietze 2 schildpadden vlak naar het schip voorbij komen en omdat we zo hard gaan is er geen tijd om een fototoestel te pakken om het vast te leggen; snel verdwijnen ze uit het zicht. We komen op de kust aan en zien een kale rots vrijwel stijl uit het water omhoog steken. Hoe kun je hier wonen en waar leef je dan van vragen we ons af. We varen de kaap rond en daar verrijst San Sebastian, het dorpje waar de jachthaven is. We varen naar binnen en worden door de gewaarschuwde havenmeester naar een piepklein plekje gedirigeerd. We wringen ons tussen een schip en een veel te korte vingerpier. Morgen is er een viswedstrijd en komen er meerdere grote boten. Ze gaan Merlijn vissen, grote beesten en we zien ook nu al veel boten met indrukwekkende hengels en molens. We wandelen na het eten nog even het dorpje in.

 Verslag verstuurd op 1 juni:

De watertemperatuur loopt verder op en met 17 graden voelt het aangenaam. Er blijft een mooie NNO wind staan en we schieten goed op. Dan verschijnen aan de horizon de spitse bergen van het eiland ten noorden van Madeira, genaamd Porto Santo. Omdat onze E.T.A. (estimated time of arrival) midden in de nacht valt en het ook zonde is om voor een paar uur nacht een hele dag liggeld te betalen, steken we aanvankelijk 1 en later 2 riffen in het voorgrootzeil om vaart te minderen. Het valt niet mee de Necton langzamer te laten varen. Minder dan 5 knopen wil ze gewoonweg niet. Bij het eerste daglicht varen we op de haven aan en halen de watergenerator binnen. De zeilen worden gestreken en op de motor varen we op de pieren aan. We proberen deze voor ons bijzondere omgeving vast te leggen, maar er is nog te weinig licht om het goed over te brengen. De steile vulkanen steken vaal tegen de lucht af en het landschap is erg kaal. We varen naar binnen en zoeken een plekje, die we tussen 2 aangemeerde schepen aan een pier vinden. We meren af en nemen een borrel op de goede afloop. Een overtocht zonder problemen met elkaar gemaakt! Als we om 08.00 met de scheepspapieren op stap gaan, blijken een havenmeester en douane nergens te vinden; alle kantoortjes zijn dicht. Dan eerst maar een tukje doen en om 10.00u zijn ze er wel. We hebben inderdaad een nacht uitgespaard door vanochtend binnen te lopen en ook krijgen we korting omdat ik lid ben geworden van de ARC, een race club waar ik overigens geen enkel bewijs van heb. Als het goed is wordt er een vlag naar ons huisadres gestuurd en een boek van lidmaatschap; we zullen zien of en hoe dit uitpakt.
Wel weer allerlei formulieren invullen; Portugal is behoorlijk bureaucratisch, maar het wordt uitgevoerd met vriendelijke ambtenaren en daarom ondergaan we de procedure elke keer weer gelaten. Die middag gaan we het stadje in en goed voor de beweging gaan we te voet. Een half uurtje later lopen we door het kleine stadje, waar veel huizen als zomerhuis dienen en op slot zijn. Het seizoen begint pas in juli en dus zijn we te vroeg en is er weinig te doen. In het oude centrum zijn er een aantal kroegjes, waar wat oude mannen(says whom?) met te veel drank op ons wat glazig aan zitten te kijken. We bezoeken nog een naar verhouding reusachtige kerk met veel beelden en wit pleisterwerk, wat ons aan thuis doet denken. De lokale supermarkt blijkt goed gesorteerd en we kijken bij de visafdeling, waar een erg aardige verlegen dame voor ons 3 dorades schoon maakt. We gaan proberen ze aan boord in de oven te grillen. Met veel verse spullen gaan we weer op de boot aan, waar onze Deense achterburen erg nieuwsgierig staan te kijken. De schipper blijkt S?ren Ballegaard te heten en hij is samen met zijn opstapper op weg terug naar hun ligplaats in de Algarve. Ze zijn erg onder de indruk van de robuustheid van de Necton en ook van de reisplannen. Het wordt een gezellige ontmoeting en dan storten we ons op de vis. Het pakt bijzonder goed uit en samen met de gebakken aardappeltjes en verse groenten smikkelen wij er op los. Het is een heerlijke en erg smakelijke maaltijd. De volgende ochtend verse broodjes halen en dan nog even langs de Denen. Ze staan er op dat alvorens we vertrekken, er een drankje gedronken wordt en zo krijgen we hun zuinig bewaarde bitter te drinken. We werken het dapper naar binnen en al schouder kloppend stappen we terug aan boord. De motoren aan en op weg naar het echte reisdoel Madeira. Aanvankelijk wilden we nog in een beschutte baai ankeren, maar de weerberichten laten over een paar dagen een snel afnemende wind zien. Voordat het zo ver is, willen wij graag de oversteek naar de Canaries hebben gemaakt, want 250 mijl moet nog overbrugd worden. Dat allemaal op de motor doen is geen pretje en veel te kostbaar door de dure diesel die dan verstookt moet worden. Het wordt dus maar een kort oponthoud in Madeira. Daarom gokken we op de hoofdprijs en dat is de veel te kleine haven van de hoofdstad Funchal. We hadden al laten bellen om een plekje te reserveren, maar daar wilde men niet aan. Ook de Pilot raadt aan ergens anders heen te gaan, maar wij doen net alsof onze neus bloedt en gaan er naar toe. Ook de procedure om je per marifoon aan te melden sla ik over, want via de telefoon is het makkelijk afpoeieren; eenmaal ter plekke is dat een stuk lastiger. We varen de haven binnen en er is geen havenmeester te zien. Wel een daalders plekje aan de kop van een steiger, naast een behulpzame Zweedse dame. Het is de plek van een Rus, die hier normaalgesproken zijn grote jacht heeft liggen. Een half uurtje later duikt de havenmeester op. Het is Renato Aquiar, die in het verleden wat te veel anabolen heeft geslikt en met zijn 50 jaren nog stevig in elkaar zit. Hij is een waterval van verhalen en is niet te stuiten. Hij belt met de Rus en die komen vandaag in ieder geval niet terug, zodat wij mogen blijven. Ook geeft hij ons het adres van een restaurant waar hij met zijn eigen familie naar toe gaat en inderdaad zitten er veel families. Het eten in Lareira Portugesa is erg o.k. en goed betaalbaar. Als de goedkope wijn niet leverbaar blijkt en de Reserva wel, wordt er stevig over de prijs onderhandeld. Zij doen uiteindelijk qua prijs veel water bij de wijn en wij drinken een goede Reserva van Madeira. We lopen terug en genieten van de zwoele avond. De sfeer op het eiland is prettig en er is vast veel te zien. Aanrader om ooit nog eens terug te komen.
Bij de gate zit Renato al te wachten en hij zal ons adviseren over de Canaries. Zijn tegenstrijdige verhalen blijken erg gedateerd en er is niets wat wij ook al uit de boeken wisten. We zijn blij als hij al pratend de steiger weer op stapt en nemen in rust nog een afzakkertje.
De volgende ochtend worden door Arnold en Sietze boodschappen gedaan en ik mag lekker uitslapen. We vertrekken en buiten blijkt de wind zoek. Wel staat er een deining en nog lopende golven, die ons door elkaar klutsen. De verwachting klopt weer eens niet helemaal en komt het nog door het eiland? Op de motor vergroten we de afstand, maar we blijven zonder wind een klutsmachine. Sietze wordt katterig en de zeilen lijden zwaar. Het heftige heen en weer slingeren zonder wind lijkt alles kapot te willen maken. We passen de zeilen diverse malen aan en kiezen uiteindelijk voor de Middellandse Zee variant. Het voorgrootzeil 1x gereefd en daarna strak doorgezet. Zo fungeert het als slingerzeil en dempt het de heftige bewegingen van het schip. De fok draaien we grotendeels weg en een kleine postzegel trekken we ook helemaal strak; werkt zo ook het slingeren tegen. Op de motor tuffen we zachtjes van het eiland weg en we zijn alle 3 een beetje sikkeneurig. We stoppen de meegebrachte verse kip in de oven. Om het hete bakblik in bedwang te houden, trancheren we met z'n tweeën de kip en samen met gekookte aardappelen en verse groene kool eten we met smaak. Het resultaat is dat we ons een stuk beter gaan voelen en ook Sietze doet het weer. On top of krijgen we nog een super toetje.
Dan komt de beloofde wind en we gaan weer vooruit. De bromtol mag uit en we zijn blij met alleen het geluid van de wind. Na ampele pogingen krijgen we ook de mail de deur uit en het opgehaalde weerbericht bevestigd ons eerdere uitgangspunt. De komende 24 uur is er nog wind en dan neemt het snel af. Wij zeilen zuid en varen onder een mooie sterrenhemel de nacht in.

 (Verslag bijgewerkt op 29 mei.)

Het huwelijk van dochter Miriam met Tim, met toestemming van dappere kleindochter Ada, geven mij een legitiem excuus om de beginnende heimwee te stillen. Voor een paar dagen even heen en weer vliegen naar huis.  Een trouwerij die een glimlach op de mond oproept.
Anne kan ik weer even dicht aan het hart drukken; wonder Jorrit laat voorzichtig zijn eerste lachje zien en het is voor mij een warm bad van familie en dierbaren. Een paar dagen echt thuis in Groningen.
Natuurlijk vraagt ook het schip in deze beperkte tijd ook haar aandacht en zo wordt de meegebrachte Chartplotter, die een kleine bijstelling nodig had, uiteindelijk vervangen door een nieuwe.  Midden in de nacht konden wij op huis reis van Schiphol de plotter in Enkhuizen  brengen en op de terugweg naar Schiphol kreeg ik bij Kniest de nieuwe mee. Knap staaltje van mee willen denken en op willen lossen. Dank aan Jaap Michel van Kniest voor zijn bereidwillig meewerken en dank aan H2O Enkhuizen , die uiteindelijk voor een goede oplossing zorgt!
Eenmaal terug in Oeires wordt ik hartelijk ontvangen door de havenmeester George en zijn crew. We zijn al een beetje bekenden en omdat er verder heel weinig te doen is in de haven, krijgen wij ook wel snel de aandacht. Om de komst van Arnold en Sietze voor te bereiden, maakt de wasmachine overuren en boen ik er een dag op los. Het bootje is weer spic en span en de dag is voorbij gevlogen. Weinig tijd om even bij te komen. De volgende dag begin ik met het voorbereiden van de installatie van de Chartplotter die toch iets minder goed past als gedacht. Even later staat de nieuwe crew op de kant. Zij hebben een goede reis achter de rug en hebben er duidelijk zin in. Ook is er van nature de belangstelling voor techniek en zonder enige aansporing laten beide heren hun rechterhanden wapperen. In de stuurkolom worden de oude draden vervangen door de nieuwe van de Chartplotter en veilig door beschermslagen geleid; best een hele klus. s 'Avonds laten we ons de warme maaltijd goed smaken en gaan we na een ingespannen dag vroeg te kooi. De volgende dag weer verder met de plotter en ook wordt nieuw beslag op de stag van de fok gemonteerd. De havenmeester had al aangeboden zijn mensen hiervoor beschikbaar te stellen, het werken met Arnold en Sietze gaat zonder taalbarrière en we verstaan elkaar snel. We willen graag de stad in en in de avond vertrekken we naar Lisboa. Van Helena da Santos had ik tips gekregen waar  goede Fado te horen is en als je in Portugal bent en dan ook nog in Lissabon, dan hoort Fado er gewoon bij. We hebben moeite het adres te vinden en na een paar keer vragen dalen we een straatje met traptreden af en staan ineens links bij het restaurant de Linhas; dit hadden we zelf nooit kunnen vinden. Het eten is wat mager; de ruimte van het restaurant is in een oud gewelf van uit de 17e eeuw, met een prima akoestiek en dito sfeer. De muziek van de 2 gitaristen is en bijzonder en van een hoge kwaliteit. De diverse zangers en zangeressen die op komen treden kunnen er ook wat van en nemen ons mee met hun meeslepende gezang. Ook al begrijpen we van de taal slechts enkele woorden; de emotie is geheel duidelijk. We hebben een prachtige avond en komen midden in de nacht na de treinreis terug, waar we nog een afzakkertje nemen. De volgende dag ronden we de klussen af en Arnold en Sietze gaan samen nog een keer de stad in om te sightseeën.  Zelf tref ik de voorbereidingen voor de komende trip en kijk de motoren na en ruim de boel op. We tanken water en diesel en dan komt weer een afscheid. George en zijn zwangere medewerkster Mariza vinden ons vertrek jammer en zwaaien ons uitbundig uit. Wij varen het gat uit en stuiven de zee op; heerlijk we zijn weer los!  Tegen de wind indraaien om de zeilen te hijsen moet nog wat wennen en na enige aanpassingen zijn we onder zeil. Het is even zoeken naar de juiste garderobe en dan gaat het weer lekker snel. Rond de 8 knopen richting Madeira! We laten de Aquagenerator te water en die staat als een riet te trillen. Zit er een knoop in of zoiets? Hoe dan ook, we halen deze weer binnen en doen ons best alle draaiingen uit het touw te krijgen. Volgens Arnold kon het wel eens aan het in de zon uitgedroogde en nu dus erg stugge touw liggen. Als we de generator even later opnieuw uitbrengen, trilt deze aanvankelijk nog een beetje en later doet hij stilletjes zijn werk. Het metertje laat 8 ampère opladen zien en dat  is uitstekend. Een grote containerboot vaart voor ons langs en op de route naar Gibraltar varen ons nog enkele schepen voorbij. De dieptemeter houdt er mee op; logisch, want het is hier 4.000 meter diep! Die doen we  voorlopig maar uit, want op de oceaan heeft een dieptemeter geen functie. Ook proberen wede nieuwe kaartplotter een beetje uit en de combinatie van knoppen en Touch screen  is toch wel erg gemakkelijk. We krijgen uiteindelijk alle functies aan de praat en varen tevreden de nacht in. We zijn alleen met de golven en de maan.

Het is ruim 500 zeemijlen naar het bloemeneiland Madeira, een kleine 1000 kilometer. We kunnen gebruik maken van de veelal noordelijke winden en zullen een aantal dagen op zee zijn. Het is één van de overwegingen van Arnold en Sietze om dit stuk mee te willen varen; een aantal dagen op de oceaan. Sietze moet wennen aan de best wel heftige bewegingen. Er staan redelijke golven en dat in combinatie met wat deining, geeft een onrustig bewegend schip. Voor de start is dit een beetje te veel van het goede en zeeziekte is het gevolg. Nu komt het op karakter aan en we hebben geen kind aan hem. Hoe beroerd ook, hij blijft zijn eigen ding doen en is niemand tot last. Een bedje op de bank geeft hem de mogelijkheid om in te slingeren en na een dag krabbelt hij overeind. Voorzichtig beginnen met eten en gelukkig met een afnemende zeegang, komt Sietze er snel weer bovenop en kan ook hij meegenieten van de weidsheid van het spectrum. We beginnen de wachtjes te draaien zoals overeengekomen: Aldert van 00  - 04; Arnold 04 - 08; Sietze 08 - 12; Aldert 12 - 16; Arnold 16 - 20; Sietze 20 - 24. Zo staat er voortdurend iemand op de uitkijk en kan zo ook op de zeilen letten. De wind wil wel wat draaien en dan is aanpassen van de koers noodzakelijk, want anders krijgen we een klapgijp. Omdat we de wind schuin achterin hebben, kan deze zo maar schuin van de andere kant achterin komen en dan knalt het zeil met geweld naar de andere kant, met grote kans op schade. Voor de wind is fijn, maar vereist wel goed opletten. De watertemperatuur loopt snel op: eerst 15 en vrij snel naar 16 graden. Dat merkt je vooral buiten. Het is nu bijna aangenaam om buiten te zijn en ook al is het bewolkt en zijn er af en toe buien, hetvoelt niet meer koud.
We krijgen een paar keer dolfijnen op bezoek en het lijkt haast wel of ze even willen spelen. Op grote afstand passeren nog een paar schepen die onderweg zijn van de Straat van Gibraltar naar Amerika. Dan wordt het stil en zijn we alleen op de oceaan. De wind neemt toe en ook komt er meer deining. Blijkt dat er bij de kust van Spanje een storm was en wij krijgen nog een staartje ellende hiervan mee. We slingeren behoorlijk en het is kunst om de deurtjes en laden te blijven vergrendelen. Alles wat niet vast zit komt onherroepelijk los en knalt dan open. Gelukkig heeft niemand meer last van de zeeziekte en met al die carnivoren aan boord is het tijd de magnetron/oven te gaan gebruiken. Tussen de middag maken we een in Oeires gekochte hamburger klaar en s'avonds eten we windkracht 7+. Een ovengerecht waar alles in 1 schaal wordt bereid. Door het heftige slingeren vliegt deze wel af en toe van links naar rechts in de oven. Sietze heeft verstand van keukens en komt met de suggestie op het metalen rek bevestigingen te (laten) maken om de schaal ook midden in de oven te fixeren; goed idee! We eten met smaak en ook een toetje gaat er goed in. Na 3 nachten zijn we over de helft en gaan we ons oriënteren waar we aan land gaan. Boven Madeira is een klein eiland genaamd Porto Santo. In de nieuw aangeschafte Pilot wordt er positief over geschreven en doet ons besluiten daar heen te koersen. Nog 145 mijl te gaan en omdat de wind verder af neemt, zullen we daar nog een dag over doen. Vulkanische eilanden, wij komen er aan!

 

naar boven

Copyright © 2012. Necton.