NECTON

Der Weg ist das Ziel

 

San Fernando - Puerto Williams:
San Fernando blijkt een plaats waar de watersport van Buenos Aires zich concentreert.008 uitzicht mar del plata vanuit de mast Er zijn veel jachthavens en veel, heel veel schepen van klein tot ook zeer groot. Ze beschikken bij de club Argentino over een scheepslift, die maar liefst 70 ton kan tillen. Op de werf wordt nadrukkelijk aangegeven, dat ze ons wel willenhelpen, maar dat er eigenlijk geen plaats is, m.a.w opschieten en wegwezen. Dat is ook wel te begrijpen, want hier is het voorjaar en dus topdrukte. Bij het optillen van het schip, blijkt dat we tussen de 17 en de 18 ton wegen. Valt eigenlijk best mee met al die voorraden. Ik heb aangegeven 2 dagen nodig te hebben en probeer me aan deze afspraak te houden. De eerste dag helpt André flink mee om daarna richting Buenos Aires te vertrekken. Zo'n bijzondere plek moet je gewoon zien. Hij blijft een nachtje slapen en komt zowaar in een Hostel vol met Belgen terecht. De wereld is weer eens klein.2013 oktober  buenos aires werf2
Ondertussen heb ik de beide schroeven gedemonteerd; schoongepoetst met een borstel om verf te verwijderen op de meegebrachte flex en de aangroei vliegt er af. Daarna weer zorgvuldig invetten en monteren. Beide schroeven zien er als nieuw uit. Ook begin ik al vast de waterlijn in de anti fouling te zetten. Dit moet nieuwe aangroei verhinderen en op de waterlijn was de verf er na een aantal schoonmaakbeurten vrijwel af. Deze kwetsbare plekken krijgen zo 2 lagen. De volgende dag vroeg op en het hele onderwaterschip nog eens in zijn geheel in de verf. Mooi zwart staat ze daar nu te wezen en ik heb loodzware armen en een beetje zere schouders van het voortdurend boven de macht werken. Douchen en dan naar de Douane, die niet wil geloven dat ik het af heb. Toch mijn stempeltjes en een nieuw formulier gekregen dat het werk af is en nu kunnen we het water weer in. Stipt om 16.00 komt de werf baas en de kraan en met een beetje respect noemen ze me commodore. Zij hadden ook niet veracht dat wij deze grote klus in 2 dagen zouden kunnen doen.
Vlak bij het water de kiel helemaal naar beneden om ook de kiel wat naar binnen schuift in de verf te zetten.002klein het laatste stukje wordt ook geverfd Dan laten ze haar voorzichtig zakken en de Necton is weer nat en in haar element. We tanken diesel en liggen nog 1 nachtje op onze oude stek. We eten wat en op tijd naar bed om nieuwe energie op te doen.
Het schip is vuil geworden op de werf en André maakt haar buiten zorgvuldig schoon. Binnen alle dingen weer op plek en net als we naar de supermarkt willen om te foerageren begint het te regenen. Dan eerst maar een tukje om wat bij te komen. Een beetje te laat bezoeken we Carrefour en slaan daar groots in. Veel goede spullen. Bij het afrekenen gat het net als bij de dieselpomp. Kom je bij 1.000 pesos, moet je eerst afrekenen en dan gaat het weer verder. Dit staat ongeveer voor 85 euro. Na 3 keer zijn we ingeladen en met een taxi komen we tot dicht bij de boot. We zien dat het water erg laag staat, ondanks dat het op dat moment hoog water zou moeten zijn. Wat te doen? We zijn erg gebrand om te vertrekken en we hebben al geleerd hoe te varen, dus misschien lukt dit ook. Snel gooien we los en vertrekken wat overhaast om geen tij meer te verspelen. Onderweg snel de dingen in de koeling; de rest komt later.
Na de rivier waar het 7 meter diep is, komen we bij het ondiepe stuk. Gelukkig vaart ons een ander zeiljacht tegemoet en die vaart nog meer naar de kant als wij. Snel corrigeren we onze koers en even na de eerste groene paal bats; helemaal vast. Achteruit komen we los en na een stukje vooruit weer vast. Vermoedelijk hebben we ons laten verleiden om te veel aan SB wal te varen en logischer is iets meer naar het midden. Hoe kom je daar? We krijgen het schip het de beide motoren gedraaid, maar de wind komt van BB in en daardoor hellen we een beetje over. SB roer steekt daardoor in het zand en als we vooruit willen, draait het schip over de hak van het roer naar SB. We gooien letterlijk ons gewicht in de strijd en André gaat helemaal voorop, waardoor de hak van het roer iets omhoog komt. Het roer zet ik naar BB vast en ga vervolgens aan BB aan de buitenkant van de stagen hangen, terwijl SB motor staat de draaien om ons vrij te krijgen. Langzaam, tergend langzaam draait de boeg naar BB en wijst uiteindelijk naar het vermoedelijke diepere water. Snel naar het stuurwiel en nu met beide motoren gaan we langzaam vooruit en warempel, de theorie wordt bevestigd en we varen weer. Nog een paar keer door het zand, maar met André voorop, gaat het net. Opgelucht zien we de dieptemeter weer 1.20 aanwijzen. Met onze 1.35 nog een beetje door de zachte modder…….
We varen Buenos Ares voorbij en spreken af lange wachten te gaan lopen. Dat lijkt vervelend, wel kom je zo aan je rust toe, omdat je ook eens een aantal uren achter elkaar kunt slapen. André doet de 18 -24 en de 6 - 12 en ik doe de 00 - 06.00 en de 12 - 18.00. 001klein buenos aires skylineEven na het passeren van Buenos Aires kan ik een paar uur slaap pakken; na het alleen varen is dat een hele luxe! We zijn begonnen aan ons avontuur in het diepe zuiden!

Nog voor we bij de diepere vaargeul zijn, heeft André de zeilen al omhoog. Nog even al klapperend tegen de wind in om in dieper water de kiel te kunnen zakken en dan SB uit, op weg naar open zee. Met Full flaps lopen we met de kleine bries ruim 6 knopen en zonder de bromtol in de oren, genieten we van de beweging van het schip. Aan de skyline trekt nog een keer Buenos Aires voorbij en ik krijg zowaar broer Jan in Canada aan de lijn. Proficiat met je 60e!|
In het begin kunnen we gelukkig het meeste zeilen en de weerberichten zijn somber. Dan begint het te regenen en niet zo’n klei beetje ook. Het regenwater valt met grote hoeveelheden uit de zeilen en dat geeft een bijzondere atmosfeer. Het zicht is bar slecht en we vertrouwen op de radar en de AIS. Geen enkel schip te zien, alleen passeren we de vele wrakboeien in de delta van Rio de la Plata. Veel schepen hebben hier hun Waterloo gevonden. Bij een storm uit het westen is deze ondiepe delta ook heel verraderlijk voor schepen. Wij gaan SB uit en koersen met weer diep water onder de kiel weer verder zuid. En de regen duurt voort:  and a grey mist on the sea’s face, and a gray dawn breaking.
Dan valt de wind weg en moet de motor ons verder helpen. In de middag komt de wind nog even terug en gretig zet ik de zeilen bij. Het is voor het eerst dat ik mijn hele zeilpak aan heb, maar de overvloedige regen maakt het nodig. Dan valt de wind definitief weg en helaas voor ons draait deze naar het zuiden. Even later, 18 uur voor de voorspelling aan stopt de regen en neemt de wind toe tot zoals de Navtex het noemt een “near gale”. Aanvankelijk lopen we ruim 6 mijl, maar als de korte golven zich opbouwen, zakt dit terug tot 5. Als de zeeën hoger worden, neem ik een beetje gas terug om de confrontatie met de goven te verminderen. Met 4, soms 4.5 knoop knokken we ons naar het zuiden. Nog 30 mijl te gaan.
Vertrek San Fernando donderdag 31 oktober 2013 om 17.00u
Middagpositie:
Vrijdag    1 november 32.42 Z 56.50W afgelegde afstand  120 mijl
Zaterdag 2 november 37.38Z 57.01W      “                  “        128 mijl
Zondag   3 november 34.59Z 55.22W       “                 “          32 mijl  +||
Afgelegde afstand                                                                     280 mijl
Eindelijk breekt de lucht open en stopt de regen. We zien voor het eerst een paar vissersboten en alle 3 zonder AIS. Het blijft dus oppassen. De golven zijn behoorlijk en soms duikt de neus het helemaal in en rolt voor het eerst vast water over het schip. Weer een beetje gas terug en zo maken we de laatste mijltjes vol. Dan doemt de skyline van Mar del Plata aan de horizon en ik probeer op de marifoon contact te krijgen met de jachthaven. Deze antwoord zowaar en belooft ons in het Spaans een plekje. Dan meld ik mij bij de Perfectura, die veel van ons wil weten. André stuurt de Necton bekwaam tussen de pieren door en dan worden we met een bootje naar onze plek gebracht. Om weer aan te sterken wordt er volgens de Joodse traditie kippensoep gemaakt en de pan gaat vrijwel leeg. We slapen daarna lang en diep en de volgende ochtend weer met de papieren op stap. Goed voorbereid door de jachthaven zijn we er zo mee klaar en klussen wat op de boot. André vernieuwd het oog van de val van het voorgrootzeil . Deze is door schavielen aangetast en is nu weer sterk.|
We ontmoeten een Chileense collega zeiler Carlos Wulf, die een kapitein op zijn boor heeft genaamd Igor. Dee heeft als visser veel bij de Falklands gevaren en spreekt vloeiend Frans. Dat is voor André lekker makkelijk. We wisselen veel informatie uit en zij bewonderen de Necton. Carlos heeft bij de marine gewerkt en kan misschien nog wat voor ons betekenen op de zuidpool en later in Chilie. Hij nodigt ons allerhartelijkst uit en we hebben een veel te gezellige avond.|
Bij een controle rondje ontdekt André dat een bevestigingsbout van de profurl van de fok is verdwenen. Dit is een serieus probleem en gelukkig heb ik daarvoor reserve onderdelen aan boord. Ze blijken alleen niet helemaal te passen. We monteren de bankschroef en maken de bout op maat. In het rvs gaten boren is niet zo eenvoudig, maar met geduld lukt alles. Weer een klus geklaard.
We doen verder alle lopende dingen voor het schip en hebben de windkaarten nog eens goed bestudeerd. Het is nog 3 dagen goed en dan even niets. Daarna weer veel wind tegen en alles pleit er voor om nu te vertrekken. We gaan naar de Perfectura. Bij een scheepswerf zien we tot onze verbazing zeeolifanten op de kant liggen. Dat is weer eens wat anders dan waakhonden!
We gaan langs de supermarkt om vers voedsel aan te vullen en gaan dan op weg. Op naar het schiereiland Valdes, waar heel veel zeebeesten leven. Die willen we gaan bewonderen en laten daarom een grotere stad voor gezien. We koersen verder zuid, op weg naar verlaten oorden.

Bericht ontvangen zaterdag 9 november:

Het is dus maar goed dat we gisteren zijn vertrokken en de eerste 100 mijl zijn al weer stuk.001 dag buenos aires Nog 300 te gaan tot het eiland Valdes. Omdat we zo vroeg zijn, willen we nog een kant bezoeken. Hier is een erg nauwe doorgang, waar 6 mijl stroom kan staan. We moeten het dus zo uitkienen er of met hoog, of met laag water te zijn. Verder hebben we 2 krachtige motoren en die slepen ons er wel doorheen, want het is maar een paar mijl en dan is het weer rustig. We genieten van het varen. Afgelopen nacht weer veel walvisgeluiden. Nu het water kouder wordt, is er veel leven om ons heen.
De 2e dag is de wind wat afgenomen en met Bft 3, klieven we met een bakstagwindje door een vrijwel vlakke oceaan. Het lijkt het Paterswoldse meer wel, zo stil gaan we met 5 knopen door het water. In de middag neemt de wind iets toe. De dolfijnen springen rond de boot en er zijn veel vogels om ons heen; de zon schijnt en we lopen 6 knopen met de verwachting van meer wind. We genieten van het zeilen en blijven bezig met de techniek. Het zonnepaneel aan BB is zichtbaar niet in orde. We hebben ontdekt dat deze kortsluiting te weeg brengt en het laadkastje van de panelen blijkt ook aangetast. Daarom alle zonne-energie er maar tussen uit. Anne had voor ons nieuwe koolborstels voor de watergenerator meegebracht en die monteren we. De propeller met de extra lange lijn het water weer in en ja hoor, deze doet het weer en levert zo gemiddeld 10 ampère/uur stroom. De windmeter krijg ik helaas nog niet aan de praat; misschien heeft deze ook last van die kortsluiting gehad. André spot de eerste pinguïn, die met zijn kleine kopje even naar ons loert en dan snel onder water verdwijnt.
Raar dat hier het voorjaar begint en thuis de herfst. Hier worden de dagen langer en het is prettig meer licht te zien. Wel is de nacht nu stikdonder omdat het nieuwe maan is. Goed 5 uur begint het te gloren, dag 3 dient zich aan.
De NAVTEX geeft braaf de weerberichten door en als deze meldt dat de wind van NW naar Zuid zal draaien om vervolgens naar West te gaan, kun je daar niet zoveel mee. Totdat we ervaren wat het is om een front over ons heen te krijgen. Vanuit het niets gaat het geweldig te keer. De wind draait van NW 5 naar Z10 en we gaan bijna plat. André heeft wacht en omdat de stuurautomaat deze verandering niet aan kan, neemt hij deze als eerste over. Vanuit mijn wacht te kooi ben ik snel in mijn kamerjas met de kop boven het luik en André gooit de schoten van de beide gelukkig gereefde grootzeilen los. De Necton richt zich op en stuift met minimaal tuig door de dwars door elkaar lopende golven heen. Het water kookt en schuim stuift door de lucht. Het geweld duurde gelukkig maar kort en na 10 minuten is er nog een stormachtige windkracht 8 met veel regen. De wijze les is dat je op tijd moet reven en als de barometer stopt met zakken, begin dan al vast maar te reven. Gelukkig hebben we een rolreefsysteem en dan is de fok er in no time af. De grootzeilen moet je zelf goed inschatten en liever wat te weinig, dan te veel doek. Een paar uur later is alles weer rustig.
We zeilen nu hoog aan de wind met de stormfok en 2 zwaar gereefde grootzeilen. Lopen we nog 6 mijl, om zo de laatste 75 mijl naar het schiereiland af te leggen. De windvoorspelling is dat de wind helemaal gaat liggen en het laatste stukje wordt nog op de motor. Kunnen we de accu weer mooi opladen en warm water maken, want een stroom stekker zullen we voorlopig wel niet zien. Dan inderdaad eerst even bijkomen.

Vertrokken uit Mar del Plata maandag 4 november 22.00u.
Middagpositie:
Dinsdag       5 november 39.10 Z 58.58 W afgelegde afstand 105 mijl
Woensdag   6 november 40.31 Z 61.16 W        " "                 155 mijl
Donderdag  8 november 42.21 Z 63.01 W        " "                 144 mijl
Vrijdag 9 november aankomst Caleta Valdes16.30                  29 mijl +
Afgelegde afstand                                                               433 mijl
001 strand van caleta valdesAangekomen bij Caleta Valdes, koersen we aan op de antennes van de parkwachters. Het is verboden hier aan land te gaan omdat er veel walrussen hun jongen verzorgen. Wij roepen per marifoon en via de radio op, maar krijgen geen contact. Als we vlak bij zijn roepen zij ons op en de taalbarrière is groot. Hij spreekt zo rap Spaans, dat ik niet kan volgen wat hij bedoeld. Mijn braaf ingestudeerde Spaanse zinnetjes werken uiteindelijk als ik aangeef niet aan land te willen gaan. We zijn welkom om te ankeren. |
Het is hier een bijzondere plek. In de pilot wordt Caleta Valdes omschreven als de laatste heilige plaats voor dieren op aarde. Je kunt hier via een erg smalle ingang naar binnen en dan een eind verder op midden in de smalle geul voor anker. Aan beide zijden heb je dan pinguïns en zeeleeuwen. Er liggen voor de ingang zandbanken die snel van plaats veranderen en daarom is de aanbeveling om de entree met de rubberboot te verkennen. 001 verkennen ingang caleta valdesDe ingang blijkt totaal te zijn verplaatst en aangekomen bij de ingang, is deze erg smal en de stroom zo heftig, dat we met de rubberboot en vol gas op de buitenboordmotor vrijwel stil liggen. We krijgen een touw in de schroef en drijven daardoor gelijk weer helemaal buiten, zo snel drijft de sterke stroom van geschat 5 tot 6 mijl ons weg. Ook zijn er bij de ingang veel brekers en dit is te heftig. Gaat er iets mis, dan verlies je veel en je kunt hier nergens iets repareren. Hoe spijtig ook, ik zie af van het binnenvaren.(filmpje)

We slapen een boerennacht en doen de volgende ochtend onderhoud. Vooral de zeilen hebben door het front er behoorlijk van langs gekregen en met naald en draad herstellen we vooral het grootzeil voor, waar de aluminium plaat van het zeil is los getrokken. De band die alles op zijn plaats had moeten houden blijkt kapot en ook deze vernieuwen we.001 andr bakt brood André bakt een brood met zijn eigen meegebrachte gedroogde gist. Eerst wil het deeg niet rijzen en als remedie het deeg in de vorm au bain marie in de afwasbak gedaan met warm water. Dat werkt als een speer en het resultaat is een prachtig gerezen brood. Voor ons wel vreemd, maar in België doen ze suiker in het brood en weinig zout. Het gist is een goede oplossing voor straks naar Antarctica.
We gaan anker op en vertrekken om 5.00 richting Puerto Madryn. We sturen wat uit de kust om de heftige stroomrafelingen te omzeilen en koersen dan aan op de ingang, waar we voor HW 23.00u proberen te zijn. Neptunis is ons gunstig gezind en stuurt zelfs een goede wind. We zeilen naar binnen en leggen de laatste mijlen hoog aan de wind zeilen af.De kajuit wordt versierd, want André is morgen jarig!

 

 

 

 

 

Bericht ontvangen zondag 17 november:

Aangekomen in Puerto Madryn, blijkt het alleen een ankerplaats te zijn. Er steken 2 grote pieren op palen de zee in die voor grote zeeschepen gebruikt worden, maar waar je als jacht niets aan hebt. Er blijkt een stuk het binnenland in een stuwdam te zijn die veel elektriciteit op wekt en daarom is hier een aluminium fabriek gebouwd. Later horen we dat ze niet zelf over aluminium beschikken, maar dat het aangevoerd wordt uit Brazilië. Aan de pieren meren de grote zeeschepen af.
De jachtclub bestaat uit een plek op de kant, waar de jachtjes en veel (grote) rubberboten op een trailer op het strand uit de zee gevist worden. Dit gaat door de trailer de zee in te rijden  met een grote tractor er voor, die dan naar de veilig  hoger gelegen jachtclub worden gereden.
De medewerkers zijn hulpvaardig en helpen ons elke keer dat we met het rubberboortje naar de kant komen. We liggen ongeveer 1km van het strand af. Reden hiervoor is dat er gewaarschuwd wordt voor harde wind en hoge golven. Al onze 75m ketting liggen uit en als inderdaad de wind een keer op steekt, liggen we met een oostenwind op hoge golven heftig te slingeren en te stampen met de kont naar het strand toe. We begrijpen nu wat ze bedoelen in de pilot met: het is soms onaangenaam liggen………….Erg blij ben ik dat we de ketting en het anker voor vertrek hebben vervangen door veel zwaardere. De 12mm ketting ligt zwaar op de bodem en remt de bewegingen van het schip. Het zware anker van 40kg blijft goed op zijn plek zitten; alleen draaien we de volle 360 graden meerdere keren rond. Het stadje blijkt aardig. Wel verbazen we ons over de opbouw er van. Soms staat er midden in het honderd een flatgebouw van 8 hoog en verder alles laag. Van stedenbouw-planning hebben ze hier nog niet gehoord. Wel oogt het vriendelijk en de mensen komen je open tegemoet.

Om ook wat van het landschap te zien, maken we een uitstap als echte toeristen. Als eerste gaan we mee met een duik trip. Er is de mogelijkheid om met zeeleeuwen te zwemmen en het schijnen erg vriendelijke beesten te zijn, die je speels licht in je armen bijten. Als we naar de trip informeren krijgt André ook de geest en wil ook mee. Dat blijkt in het beschermde gebied waar de zeeleeuwen zwemmen niet te kunnen. Om te duiken heb je daar een brevet nodig. Om een nieuwe duiker zijn carriere te laten beginnen, kiezen daarom we voor een duik trip dichtbij waar oude vissen wonen. Het is er niet erg diep en dus de ideale stek om voor het eerst te duiken. Met een bootje varen we naar de plek en ieder krijgen we een begeleider.nov eerste duik andr met aldert Na een aarzelend begin gaat het duiken André  goed af en met z'n drieën zien we veel  kelp, poliepen, mosselen, zeesterren en grote slakken. Ook zien we verscholen onder de rotsen grote vissen die volgens onze buddy's wel 50 jaar oud zijn. De eerste duik van André is een feit!
De volgende dag gaan we 380 km in een busje rondrijden. Samen met 14 anderen rijden we meestal over grindwegen.  De grindwegen worden goed onderhouden en de chauffeur rijdt af en toe 110, wat ik wel een beetje link vind.  We weten nu hoe eentonig en desolaat het landschap hier is. Het is erg droog en veel doornachtige struikjes en geen enkele boom. Eerst bezoeken we de  noordpunt , waar zeeolifanten en zeeleeuwen hun jongen ter wereld brengen. Deze worden na een paar maanden aan hun lot overgelaten en moeten ze zich zelf leren zwemmen. Als ze in maart de zee ingaan, liggen de orcaas te wachten......Dit spectaculaire evenement wordt elk jaar door de BBC gefilmd. Daarna naar Caleta Valdes, nov voor anker bij caleta valdeswaar wij naar binnen wilden en voor anker hebben gelegen. Een grote bak grind ligt voor de ingang en maar goed dat we het niet hebben geprobeerd. Wel weer veel zeeolifanten en ook een grote kolonie Magellaen pinguins. Tot slot een rondvaart van een uur met zuid kaper walvissen. De meeste met een jong aan hun zijde. Heel bijzonder om deze nieuwsgierige en ogenschijnlijk vriendelijke beesten van zo dichtbij te zien. Terug op de boot zijn we doodop van alle indrukken.

De volgende ochtend  vroeg weer wakker, want we mogen weer varen. Wel weer veel gedoe met de papieren en ze vinden dat we zonder immigratie wel weg kunnen. Lijkt me  niet verstandig en ook de pilot laat weten dat Pto Madryn de laatste plaats is waar je een uitreisstempel voor je paspoort kunt krijgen. Sturen ze ons eerst naar een verkeerde immigratie, terwijl nb. die voor schepen op de pier is waar we met het rubberbootje aan vast liggen onder de neus van de Perfectura. Het valt niet te begrijpen dat ze zo ongelofelijk onwetend zijn. Gelukkig nu wel een uitreisstempel. Misschien geeft dat in Deseado weer gedonder, maar dat zien we dan wel weer. Er is daar volgens het boek geen immigratie die in je paspoort kan zetten dat je het land verlaat.

Op woensdag 13 november verlaten we Puerto Madryn om 13.00u en varen met steun van de motor hoog aan de wind de Golf uit. Eenmaal buiten SB uit en heerlijk weer genieten van de bewegingen van het schip. De Necton gaat er als een speer vandoor en met een beetje stroom mee klokken we zelfs 10.8 knoop! Moeilijk om dan te gaan slapen om weer energie voor de nacht te hebben.
Vertrokken uit Puerto Madryn om 13.00u:
Middagpositie:||
Donderdag 14 november 44.35,8 Z 65.11,6 W    afgelegde afstand    145 mijl
Vrijdag        15 november aankomst Calta Horno 20.00u                       41 mijl +
Afgelegde afstand                                                                                186 mijl
Na een dagje zeilen valt de wind weg. Gelukkig zijn we dicht bij de bocht na Bahia Camarones die ons naar de Golfo San Jorge brengt. Om de hoek is een beschutte ankerplaats, die als de beste van Argentinië wordt beschreven. Om daar te komen moeten we zwaar tegen de stroom in,  3.5 knoop tegen. We willen daar een paar dagen blijven omdat er een zware storm aan komt met 40 knopen wind.
Aangekomen in Caleta Horno blijkt het een erg beschermde ankerplek. Door een S bocht te maken, lig je er zonder invloed van de zee;  het is er erg beschermd en warm. Horno staat voor oven en omdat de wind hier tussen nu vrijwel weg valt, binnen gewoon warm; we hebben de ramen open staan. Buiten is het wel fris, want de water temperatuur is onder de 10 graden Celsius gezakt. We hebben voor het eerst gebruik gemaakt van het lange touw en de drum van Leendert. De inham met steile rotswanden is erg smal en hoewel we ten anker liggen, kun je beter niet met het getijde ronddraaien. Je loopt de kans dat het schip de rotswanden raakt en daarom zowel voor als achter een touw uit gebracht en aan een massieve rots vast gebonden. Erg handig om op de rol zo 200m beschikbaar te hebben, waarvan we er 120 hebben gebruikt. Achter nog een 60m touw en nu liggen we als een huis.
De rotsen zijn door de wind en door erosie uitgehold en dat geeft vreemde gaten. Er is een rots die wel wat op een olifantenkop doet denken. We zijn met het rubberbootje naar de kant gegaan en hebben geprobeerd een goede landingsplek te zoeken. Er is hier 3m tijverschil, dus je moet wel even kijken. Eenmaal aan de kant via een soort ravijn naar boven geklommen. Dat was best steil en ik mis mijn bergschoenen node. Volgende keer toch maar meenemen, want met gympen aan best een beetje tricky. Boven gekomen weer dat eentonige dorre landschap. Wel zijn we een paar guanaco's tegengekomen. Dit zijn een sport lama's. Prachtige vergezichten en heel eenzaam en remote. We liggen met een ander Frans jacht in de cove en dat is een echte zwerver. Hij heeft zijn ankerlier stuk en ik kon hem een poelietrekker lenen. Misschien krijgt hij hem nu weer aan de praat. We zijn vanavond uitgenodigd vis te komen eten, maar die moet nog wel worden gevangen. De Fransman van mijn leeftijd heeft een jonge opstapper van rond de 20 mee. De vis blijkt niet gelukt; wel een 3 gangen diner die smaakvol is bereid. De Fransen zijn trots op hun keuken en staan zich een beetje voor op hun kook kunst. De volgende dag komen ze bij ons eten en er is dus wel een beetje eer te verdedigen. Franse opstapper Hector heeft 4 vissen gevangen en komt die ons brengen. André maakt ze schoon. André bakt 2 broden, waarvan we hun er 1 meegeven. Zij liggen hier al 10 dagen en zijn door veel voorraden heen.
Als voorgerecht eten we  het nog warme brood met olijfolie uit Portugal en zout. Vervolgens de vis die ik heb klaargemaakt in de oven met viskruiden van de markt en afgemaakt met een beetje massala die we uit India hebben meegenomen. Opgediend met een verse puree inclusief bruin korstje uit de oven en een groentemix van ui, wortelen en aubergine, afgemaakt met veel peterselie. Als toetje blikvruchten verstopt onder geslagen room. Het smaakte heerlijk en ik kreeg het predicaat goede kok, wat door een Fransman niet zomaar wordt afgegeven.  Pfoei, weer een zorg minder.

We vullen de dagen met klussen en servicen weer een lier; deze loopt nu een stuk soepeler. Om op onze eindbestemming van deze reis, Puerto Williams te komen, hebben we nog 2 x een grote afstand af te leggen en daarna relatief kleinere.
Het plan is nu om Pto Deseado op te zoeken en daar voor langere tijd proviand in te slaan. Ook moeten we beslist diesel tanken. Dan is het de bedoeling om na Deseado in 1 keer naar Stateneiland te gaan. Daar zijn goede ankerplaatsen voor elk type weer. Tussen Deseado en Stateneiland is niets dan gevaarlijke kusten en veel, erg veel wind.
In Stateneiland kunnen we een goede tijd afwachten om naar Kaap Hoorn te varen, wat ongeveer 24 uur is. Van daar uit naar Puerto Williams. Vanuit Stateneiland heb je een NW wind nodig en die is er om de zoveel dagen. Spannender is straks de oversteek van Deseado naar Stateneiland. Deze  is ruim 400 mijl in een van de storm rijkste gebieden van de wereld. Hopelijk kunnen we ons in Deseado met internet goed voorbereiden en bepalen wanneer te vertrekken. Het is nu zondag en vannacht is er een stormwaarschuwing. We wachten deze harde wind af om daarna naar Pto Deseado te vertrekken.

Bericht ontvangen 21 november:

duik     filmpje

en nog een filmpje

s’Avonds begint de AIS te piepen; gevaar voor aanvaring! Blijkt er nog een Frans jacht de cove binnen te varen. De beide  Fransen kennen elkaar. De harde wind komt er aan en we kijken de lange touwen  nog eens goed na en dan begint het te waaien. Midden in de nacht giert de wind door het want. Op de uitgebrachte touwen kun je viool spelen en we zijn meer dan blij hier te liggen zonder het geweld van de golven. Tegen de ochtend neemt de wind af en halen we opgelucht adem.nov me and me barcoDe Fransen plannen een bbq tussen de middag en nodigen ons ook uit te komen. Wij hebben geen haast en geven de zee zo de kans wat te kalmeren. Het wordt een gezellig samenzijn, waar ieder wat in brengt. De dames van de Calou hebben een frisse salade gemaakt met als basis rijst, tomaat, ei en een blikje mais. André heeft weer een brood gebakken en ook dat valt er goed in. We worden boulangerie genoemd en het is een ode aan de moeder van André, die er vroeger wel 20 broden bakte voor de hele week  vooruit.
Rond 16.00 vertrekken en de wind valt vrijwel weg. Wel staat er nog een redelijk zeetje en het is dus weer even behoorlijk slingeren. We zetten een slingerzeil en een beetje  met tegenzin de motor bij. Na een uurtje begint het weer te waaien. Samen met de wind informatie die Anne me gaf,  gaan we met de kust in zicht, dieper de golf San Jorge in. Haar informatie  heeft mij de strategie laten kiezen om dieper de golf in te zeilen en met het draaien van de wind mee weer terug te gaan. In de nacht hoog aan de wind moeten zeilen bij windkracht 6/7 om dit vol te houden en dat was pittig.
De uitwerking is uitstekend en eerder dan verwacht een NW windje. We zeilen hierdoor vrijwel de hele route en op het laatste stuk hebben we en  stroom en de wind mee. Het gaat steeds harder waaien en we blijven experimenteren met de zeilen. Op het laatst waait het windkracht 8 en we hebben alleen het 1x gereefde voorgrootzeil staan.  We lopen met de stroom mee 11 knopen en racen naar Deseado. We melden ons bij de jachthaven die volgens het boek 24 uur bemand is, maar geen reactie. De Prefectura is er wel en heeft weer veel te vragen. Als we binnenlopen vragen ze weer een aantal dingen, maar nu moet ik echt m’n hoofd bij het manoeuvreren hebben en meldt me daarom af met de melding dat ik moet navigeren. We varen naar de vermeende jachthaven en proberen daar te ankeren. Het anker houdt niet en we drijven naar de rotsen toe; heel spannend en ik roep André in de harde wind toe het anker weer op te halen. Met moeite krijgen we deze binnen en dan zie ik een bootje aan de hoge kademuur liggen, waar iemand met een zaklamp staat te zwaaien. Daar naar toe en we mogen bij hem langszij. Dat is heel sympathiek, want de kademuur is geschikt voor grote schepen en wij zouden er alleen averij oplopen. We liggen dus naast een sleepboot  die met lange lijnen het getijverschil voor zijn rekening neemt. We slapen na alle belevenissen die nacht als een kanon.
De volgende ochtend legt de bemanning van de sleepboot uit een klein klusje te moeten doen en daarom moeten we vertrekken. Het waait nog behoorlijk en omdat de wind vanuit zuid is, zoeken we beschutting in het noorden van de baai. Daar vinden we een geschikte ankerplek en wachten tot onze sleepboot weer op zijn plek is.
We mogen opnieuw langszij en hij regelt dat we diesel en water kunnen tanken. We zoeken op de computer naar wifi en zien dat er wel een signaal is, maar die is beveiligd. Blijkt deze van een nabij gelegen hotel te zijn. Internet is onderweg van levensbelang en daarom naar het bewuste hotel. Als ik beloof daar te komen eten, geven ze me het password. Fair deal en dus eten we die avond prima en kunnen aan boord de contacten met het thuisfront weer aanhalen.nov dieseltanken met prive hulp van jorge en enrique
In de haven zien we uit op een landschap, waar de struiken het zelfs hebben opgegeven. Er is hier alleen maar zand en wind. Het water is met zijn 8 graden koud, maar daar hebben de pinguins geen last van. Je ziet ze hier veel, net als de dolfijnen. Het leven in de zee is talrijk; het leven er boven is kaal.

Het weerbericht laat zien dat we eigenlijk direct moeten vertrekken want het is 4 dagen achter elkaar goede wind en dat is precies wat we nodig hebben om naar Stateneiland te komen. Omdat hier zoveel stormen voorkomen stellen we daarom alle plannen bij en doen de mails in de nacht en de boodschappen vroeg in de ochtend.
We tanken diesel en water en gaan verder zuidwaarts, onze voorvaderen achterna. Op naar Kaap Hoorn!

 

Bericht ontvangen op 24 november:

We hebben Puerto Deseado verlaten. Het blijkt ook de plaats, waar Willem Cornelisz Schouten en zijn schip de Eendracht in 1616 uit vertrokken, om de belangrijke ontdekking van de Le Maire Straat en Kaap Hoorn te doen. Isaac Le Maire was de scheepseigenaar en daarom is de straat naar hem vernoemd. Het meest zuidelijke punt van Zuid Amerika, die door de piramidale donkere rots wordt gevormd, dankt zijn naam aan het schip Hoorn, dat in Deseado een paar weken voor vertrek in brand was gevlogen. Het schip Hoorn was weer vernoemd naar de stad Hoorn aan het IJsselmeer.
De start is uitstekend. Een straffe noordenwind blaast de zeilen vol en met zelfs de stroom mee, beginnen we de reis met 10 knopen zuid. Dat schiet lekker op. De eerste nacht is door de forse golfslag onrustig. De bewegingen zijn ruw en met moeite pakken we wat slaap. Dan neemt de harde wind af tot matig en de bewegingen zijn nu weer rustgevend en vertrouwd. Er is hier een getijde verschil van 8 meter en om al dat water er te krijgen, stroomt het fors. Dat geeft van die steile golven en in combinatie met felle depressies, is daardoor dit gebied zo berucht.
Omdat de wind meestal uit het westen komt, blijven we dicht onder de kust varen. Als het dan al hard gaat waaien, kan de zee zich in de luwte van land niet zo snel opbouwen. Wel moeten we daardoor een grotere afstand afleggen, omdat we met een grote boog naar ons doel varen. Zo heeft elk voordeel weer z'n nadeel en het blijft letterlijk schipperen.
De volgende ochtend breekt stralend aan en de wind zakt weg tot 0. Op de motor houden we de vaart erin en laden zo de accu's bij en maken warm water in de boiler, die door het koelwater van de motor wordt verwarmd. De zon schijnt fel in de ramen en daardoor wordt het binnen te warm. Het kleine kacheltje, die ook het CV water verwarmt, zorgt er voor dat door de warme radiatoren het overal in het schip behaaglijk voelt. Alleen wordt het door de zon in de salon te warm. Het schip is gewoon erg goed geïsoleerd en de dubbele ramen zorgen nauwelijks voor afkoeling. Er moet een raam open om het te veel aan warmte in de salon af te voeren. Zetten we het kacheltje uit, veranderen we in een ijsklomp, want het zeewater is nu 6.8 graden.
Zo varen wij over een kalme zee door het donkere water. De kleur is hier bijzonder donker en we vragen ons af of het misschien van het kelp komt, wat hier op de kusten veel voorkomt. Donkergroen, bijna zwart kijkt het water ons aan over een lege zee met daarboven prachtig zwevende albatrossen. Ze houden kennelijk van gezelschap, want ze blijven bij ons in de buurt en zweven dicht over het water.
Het is niet altijd spannend en ook dit is zo'n dag waarin er veel huishoudelijke dingen aan bod komen. Omdat we groot hebben ingekocht, moet daar nog het e.e.a. van worden weg gestouwd. Zo hebben we 1kg gehakt gekocht, waar we volgens recept van Tjeerd de helft met zout en peper rullen en dat weer in 2 porties in de koelkast. Zo is het lang houdbaar. Van de andere helft 4 ballen braden en de eerste 2 gaan er die avond met sla van andijvie aan. Eten is belangrijk aan boord en de net ontmoete Fransman had er een mooie uitdrukking over. Het diner van vandaag is belangrijk; belangrijker is wat is het menu van het diner van morgen! Net als thuis is schoonmaken ook een issue en zo poetsen en wassen we wat af.

De eerste 100 mijl zitten er al weer op en nog ruim 300 te gaan. In de middag komt de wind terug en we glijden bijna door het water . Aan mij de eer om de 50 graden Zuiderbreedte deze nacht te passeren. Groningen zit op 53.13 Noord en dus nog even en dan zijn we even ver van de evenaar verwijderd. Een prachtige kraakheldere sterrenpracht staat boven mij en langzaam zakt Venus achter de horizon. We leggen de eerste dag 95, de 2e dag 121 af. Het nieuw opgehaalde weerbericht spreekt van een wind uit het ZW en daarom duiken we diep Bahia Grande in om luwte van land te krijgen. We varen vlak langs Puerto Santa Cruz voorbij, maar anders dan de naam doet vermoeden, is dit een erg gevaarlijke riviermonding met zandbanken, die je alleen met stil weer naar binnen kunt. Als om 18,00u ik net de gebraden visjes op e borden heb opgeschept, komt het front over. Zwarte grijze luchten waar een soort gordijnen onder hangen vol met regen. Hebben we een maand geen regen gehad, nu valt het met bakken neer. De wind trekt aan tot een onvoorstelbare kracht en hoewel we op 5 mijl van de kust af varen, bouwen zich in heel snel tempo hoge brekende golven op. Daarom koersen we even recht op land aan, om meer van het oppertje te kunnen profiteren. Het valt zwaar tegen en we blijven tegen hoge golven in knokken. De golftoppen waaien er af en het waait zeker 9, misschien wel een 10. Onze windmeter is stuk en daarom is het een beetje gokken. We kruipen door het water en waar al die wind vandaan komt, blijft ons een raadsel. In de ochtend zien we mooie haast witte dolfijnen rond de boot. Schepen zijn hier schaars en zij komen eindeloos met ons spelen. Het zijn Commeron dolfijnen, die alleen in dit gebied voorkomen. De volgende middag waait het nog steeds dat het rookt. Er zijn ruwe bewegingen door de hoge golven. De Necton houdt zich goed, wij hebben het zwaar……..

 

etappe9 4dec        filmFILMPJE!

 

Bericht ontvangen op 4 december:


Middagpositie:
Maandag      18 november  vertrek Caleta Horno 16.00
Dinsdag        19 november  46.54.3 Z 65.43.1 W    afgelegde afstand            119 mijl
Cabo Blanco 16.00
Aankomst Puerto Deseado                                            “             “                     57 mijl +
Afgelegde afstand                                                                                            176 mijl

Middagpositie:
Donderdag   19 november  vertrek Puerto Deseado 21.00
Vrijdag         20 november  49.00,0 Z 66.19.0W   afgelegde afstand                95 mijl
Zaterdag      21 november  50.230  Z 68.43,0W          “             “                    121mijl
Zondag        22 november   51.43,0 Z 68.43,0W          “             “                  222 mijl DAGRECORD met hand sturen Dinsdag       24 november   Puerto Hoppner,  Staten Eiland 11.00u           54.46.857Z 64.24,367W                                     65 mijl                     

                                                                                                                           +
Afgelegde afstand                                                                                           599 mijl

Op maandag 22 november valt de stuurautomaat uit. Of dat de reden is durf ik niet te beweren. Wel schrijven we de 24 uur geschiedenis door extreem hard te varen. Met een bakstagwind klokken we uren achtereen snelheden >10 knopen. André schuift een keer een golf af en ziet tot zijn verbazing 14 knopen. Meerdere keren haalt hij 13.5 knopen en zo bereiken we het dag record van 222 knopen!

Middagpositie:
Vrijdag         29 november  vertrek  Puerto Hoppner  12.00u
Zaterdag      30 november  aankomst Bahia Aquirre: Puerto Espagnol, Argentinië 02.30
Afgelegde aftand oversteek Straat Le Maire                                                     63 mijl

We verlaten de bijzondere ankerplaats Puerto Hoppner met gemende gevoelens. De ruigte heeft diepe indruk op ons gemaakt en het feit dat we hier geheel alleen liggen versterkt dat gevoel. Door de williwaws had het ook weer zijn negatieve kanten en we missen het contact met thuis. We vertrekken tegen hoogwater met de bedoeling om in de buitenbaai te ankeren. De smalle doorgang is nu iets breder omdat het HW is. Vlak bij de rotsen zet ik de beide motoren in de 0 stand om mocht ik de rotsen al raken, de schroeven niet te beschadigen. Het gaat gelukkig helemaal goed.
In de buitenbaai  aangekomen blijkt er bijna geen wind te staan en daarom is de keus snel gemaakt om ook al is het avond, toch maar door te gaan. Straat le Maire is erg berucht en gevaarlijk en wij zijn er nu met de kentering van het tij, dus met de minst mogelijke stroom om golven te maken. De wind en de stroom kunnen hier de zgn. monstergolven maken. Als de wind en de stroom tegen elkaar in is en het waait hard, staat het water soms steil omhoog. Deze muren van water zijn van 10m hoog gemeld en als je daar als klein schip in komt, is het voorbij. Zelfs voor grote schepen is het ronduit gevaarlijk en geen wonder dat deze kant van de wereld daarom zo’n slechte reputatie heeft. In vroegere tijden had men nog geen weerberichten en al had je dan het diepe zuiden met moeite bereikt, werd je hier geconfronteerd met en hoge steile golven, mist, hagel en kou. Echte kerels waren het die dit volhielden.
Wij lopen in de mist en de radar helpt ons te laten zien waar we zijn. Het wordt bitter koud en we steken ons nog dieper in de jassen en de bril op tegen de kou. Er komt een Pael dolfijn ons opzoeken. Dit is een solitair dier en het lijkt er een beetje op alsof hij (of zij?) ons de weg wil wijzen. De hele straat blijft hij bij ons. De wind is aanvankelijk nog licht en daarom even beide motoren bij om zsm aan de andere kant te komen. Met bijna 10 mijl stuiven we naar de overkant. Na een uur begint het wat te waaien en daarom het geweld verminderen door 1 motor minder aan. Nu gaan we met bijna 7 knopen verder. Je ziet het water net als bij de westkust van Schotland bij grote stromingen, wild bewegen en ik zou hier niet graag zijn met slecht weer.et9 kokende zee
Dan kentert het tij en wordt het water een stuk rustiger. Geconcentreerd sta ik zo te sturen als aan bakboord ineens een schip van de Prefectura vaart. Ze varen dicht aan ons voorbij en ik groet ze uitbundig. Dit zijn ook de mannen die jachtjes te hulp komen en hopelijk heb ik ze nooit nodig. Ze lopen ons snel voorbij en verdwijnen aan de horizon.
Dan klaart het ineens op. Het blijft verbazen hoe snel de wind en de omstandigheden hier kunnen wisselen. Zowel de windrichting, als de windkracht veranderen en het klaart op. Op afstand zien we een grote Japanse trawler de zee hier leeg vissen. Het voelt niet goed dat ze van zo ver het evenwicht in de natuur komen verstoren. Op het netvlies hebben we nijvere pinguïns die voor hun jongen voedsel zoeken en de dolfijnen, waarvan er nu één ons vergezelt.
Ondertussen bereiken we veilig de overkant en varen nog een stukje onder het laatste  vaste land van Argentinië door. Uit het grote boek weten we een ankerplaats Puerto Espagnol en daar willen we de nacht doorbrengen. Daar aangekomen ligt het schip van de Prefectura er al ten anker. Om 02.30 gaat de spijker er in en wij nemen nog een afzakkertje. Daarna lekker slapen en morgen verder.

Middagpositie:
Zaterdag      30 november  vertrek Puerto Espagnol , Argentinië  12.00
Zondag         1 december    aankomst Isla Picton Chile 19.00
Afgelegde afstand                                                                                         41 mijl

We gaan om 12.00u anker op en hebben aanvankelijk het plan om een klein dorpje op het eiland Navarino te bezoeken. Het zou het meest zuidelijke dorpje zijn en erg vriendelijke bewoners. Onderweg er naar toe verandert de wind weer en wij willen niets liever dan zeilen. We besluiten daarom eerder SB uit te gaan en zeilen inderdaad een half uur. Dan ruimt de wind en weer moet helaas de motor bij. De zeilen kunnen weer naar beneden en we hebben behoorlijk de stroom tegen. Overwegend is hier een oost gaande stroom en dus voor ons pech. Het weer wisselt ook weer snel en vooral de zuidenwind is erg koud. De polaire lucht steekt in ons gezicht en weer lossen we elkaar om het uur af om binnen op te warmen.
Op het eiland Picton in de Beagle straat is een natuurlijke haven, waar we aan het eind ankeren. et9 stilte op picton chileTijdens het binnenvaren zie ik een groot verschil tussen de kaart en de werkelijkheid. Volgend de kaart moeten we nog 0,2 mijl verder, maar we varen al bijna tegen het eiland aan. Blijkt er een fout van 0,2 mijl tussen de kaart en de GPS positie te bestaan. Op de kaartplotter varen we nu over land naar binnen. Best wel opletten dus!
Er ligt al een gammel vissersboortje met een tros aan de vervallen steiger en een anker achteruit. We gaan ze voorzichtig voorbij en dan roepen ze lekko! Het is een internationaal woord om het anker te laten vallen en kennelijk willen ze niet dat we ver van ze vandaan zijn. We ankeren en met 30m ketting er voor, komen we dicht in hun buurt. Ze houden een grote krab omhoog. Zo eentje van Discovery Channel uit de Beringzee. Volgens mij noemen ze dat een koningskrab. Wat te ruilen?
Van beneden haalde ik een fles wijn en houdt dat omhoog. Dat wordt begrepen en enige tijd later komt er een klein roeibootje aan met 3 hele grote krabben op de bodem. De man vraagt om sigaretten en die heb ik natuurlijk niet. Ook vraagt hij om brood en boter en kaas. De meest elementaire levensbehoeften hebben ze dus niet aan boord. Wij geven ze onze laatste voorraden. André bakt morgen wel een nieuw brood en met de boter die we nog wel hebben nu rustig aan. Ook onze kaasplakjes worden gretig in ontvangst genomen. André levert zijn sigaartjes in en is nu dus weer een niet roker.
Wij krijgen 2 grote krabben, maar wat moet je er mee? Daarom vraag ik de man hoe lang ze moeten koken en hij antwoordt quinze minutas. 5 - 10 - 15 minutas, waarbij hij naast zijn bootje wijst; dat wordt begrepen en ook dat het gewoon in zeewater moet. Komt dat even goed uit dat we nu de zeewaterkraan zo hebben geïnstalleerd en dat hij schoon zeewater via zijn nieuwe kraan geeft!
Hoe krijg je de grote beesten dood? De man kijkt ons wat meewarig aan en op de rand van zijn bootje ontdoet hij de beesten van hun topschild. Daarmee is het afgelopen. André snijdt de poten op de gewrichten in stukken en zo hebben wij onze grootste pan 2x vol. We hebben er vanavond uiterst smaakvol van gegeten. Een zeer vriendelijk ontmoeting met de eerste Chilenen. Ook wel confronterend dat zij het zo arm hebben.
Die middag trek ik mijn duik pak weer aan en zet nieuwe anoden om de schroeven; ze zijn al weer helemaal op. In Pto Williams willen we alles nog eens doormeten, want dit gaat veel te snel. Gelukkig gaat het vlot, waarna er tijd is om aan land te gaan. Aan de wal is een nieuw uit ziend gebouw, waar overduidelijk bewoning is en daar melden we ons. Blijkt het een marine station te zijn, die de scheepvaart controleert. Wij hebben ze op de marifoon niet gehoord en hws was onze informatie op de AIS voldoende. Een vrolijke hond en een lieftallig klein meisje nodigt ons hartelijk binnen en op de drempel blijven we staan; we kunnen toch niet zo door banjeren? Het meisje roept haar vader die zich vriendelijk in uniform voor stelt. Hij vertelt dat we helaas niet de wal op kunnen, omdat we eerst in moeten klaren in Pto Williams. Daarna zijn we van harte welkom. Niets aan te doen.
Hij legt verder uit dat het uitgerekend vandaag is dat hij met zijn familie na 365 dagen wordt afgelost. Wij keren terug naar de Necton en ja hoor, daar komt de marine boot aan. Ze blijven ver van ons vandaan en beginnen met het aanvoeren van goederen en diesel en water. Eindeloos varen ze met grote rubberboten heen en weer. Uiteindelijk zien we de man men zijn familie vertrekken en de vrouw huilt. Best wel heftig na een jaar……..
Wij vertrekken de volgende dag naar Pinguïn eiland. Er woont hier een grote kolonie en wij kunnen er vlak voor ankeren. et9 mortillo pinquin eilenadOnderweg proberen we nog even te zeilen, maar weer die draaiende winden en hagel om de oren. Wel slagen we er in om het voor grootzeil net voor de bui droog naar beneden te krijgen en de al klaar liggende huik beschermt deze verder tegen vocht. We zijn al vast met de voorbereidingen van de thuisreis begonnen.

Middagpositie:
Maandag    2 december     vertrek Isla Picton Chile               12.00
Maandag    2 december    aankomst Mortillo Argentinië     14.55
Afgelegde afstand                                                                                         18 mijl

Op de ankerplek zien we grote passagiersschepen voorbij komen op weg naar Antarctica. Ook komen er een paar keer een grote snelle rubberboot vol toeristen langs. Ze varen vlak langs ons, waardoor we door hun golfslag even heftig slingeren. In het boek van de Italianen werd al gewaarschuwd, dat de toeristenbootjes een hekel hebben aan buitenlandse jachten. Wij zouden hun broodwinning in de weg zitten. Vriendelijk zwaai ik ze toe, maar ontmoet alleen grimmige gezichten. Gelukkig zijn we wat slingeren betreft wel wat gewend en we storen ons er verder niet aan.
De kleine kopjes van de pinguïns komen af en toe nieuwsgierig boven en we zien ze op het strand eindeloos staan. Het ei op de poten?  Vermoedelijk wel, want ze roeren zich amper.
Met maken het kacheltje van binnen schoon. Door al het scheef liggen tijdens het zeilen, wilde hij wel eens roeten en op de bodem heeft zich een vette koek gevormd. Met een mesje schrapen we deze weer schoon en daarna brand hij weer prachtig blauw. et9 gezellig bij het cv kacheltjeWe drinken een glas whisky op de laatste avond in de ruigte. Morgen weer terug naar de beschaving.

Het is nog zo’n klein stukje en ook nog door het Beagle Kanaal, dat de aandacht even verslapt. Geen weerberichten meer gevolgd en die nacht begint het hard te waaien. et9 beagle kanaal snelle weersveranderingenHet kan hier snel veranderen en in de vroege ochtend waait het zo hard, dat het ankeralarm af gaat. We zijn op drift! We drijven naar open water, dus er  is geen reden voor paniek; wel moeten we snel naar buiten en daar huilt de wind. Zo uit het warme bedje zsm de kleren aan. Goed inpakken is het devies, want het is roet koud en er zijn hagelstenen. De wind waait zo hard, dat de Necton helemaal dwars valt en behoorlijk scheef. Onze windmeter heeft het begeven; wij schatten het op 50 knopen en misschienis het wel meer. Zodra we zijn aangekleed, de motoren gestart en André met zwemvest en aangelijnd naar voren. Er staan op deze korte afstand van het eiland ineens behoorlijke golven en het valt niet mee om het schip in de wind te houden om de ankerketting te ontlasten. Gelukkig beschikken we over een forse ankerlier en André krijgt het anker binnen. Even de overweging om opnieuw te ankeren, maar we moeten toch verder en daarom nu maar direct. We varen recht tegen de wind in en met beide motoren op volle kracht, lopen we in de korte felle golfslag 4.5 knoop. Gelukkig komen we wel vooruit en is de afstand maar kort. Onderweg lossen we elkaar weer af en de wind is zo koud, dat ik de sneeuwbril van Teus tevoorschijn haal. Dat scheelt heel wat kou op de ogen en zo kruipen we met de loeiende wind het kanaal door. Een uur van tevoren meld ik me bij Williams port control en bij de jachthaven. De jachthaven antwoord aanvankelijk niet, maar kennelijk is er direct gebeld en we worden even later opgeroepen. We zijn van harte welkom en er staan 3 mannen klaar om ons op te vangen. We meren naar een ander jacht af en brengen de lijnen uit. Gelukkig we liggen vast.

Middagpositie:
Dinsdag  3 december     vertrek Mortillo Argentinië         06.30
Dinsdag  3 december     aankomst Puero Williams Chile  08.30
Afgelegde afstand                                                                                          9 mijl

Bericht ontvangen 30 november: 

Ongeluk komt zelden alleen…………..Varen wij in gemiddeld windkracht negen en vinden dat zwaar, heeft de driver van de stuurautomaat het ook zwaar. et9 kokende zeeNa zo ongeveer 24 uur in windkracht 9 geeft een pieper de melding dat de driver is gestopt. Het dwingt ons naar buiten. In het geweld om ons heen nemen we het wiel over en onderdeks ga ik kijken wat er aan de hand is. De driver is meer dan warm en heeft het kennelijk net als wij het erg moeilijk met de hoge golven. Om te koelen neem ik de zorgvuldige betimmering er om heen weg en we besluiten om de driver 2 uur te laten koelen. Als we deze daarna koud weer aan het werk zetten, slaat hij direct aan, maar geeft na 5 minuten weer de geest: de driver is op!
Even pas op de plaats en we overwegen de alternatieven. Het vervelende van het diepe zuiden van Zuid Amerika is dat er geen havens zijn. Wel zijn een paar ankerplekken waar je met een westenwind terecht kunt, echte havens zijn er niet. Het enige alternatief is de Magallaen induiken, maar dat is en een erg grote omweg en we missen daarvan de detailkaarten. Deze optie voegt ook niet veel toe en daarom is er maar één nuchter besluit mogelijk: we gaan door!
Het betekent meer dan 24 uur sturen en we overleggen hoe dit te doen. Buiten is het 4 graden Celsius, dus heel lang buiten blijven kan niet. De keuze van 1 uur op en 1 uur af is dan ook snel gemaakt.
André blijkt een betrouwbare collega zeiler en we lossen elkaar stipt op tijd af. De discipline zit in onszelf en juist omdat we weten hoe het is na 1 uur buiten, lossen we elkaar op tijd af. Dan is er even de tijd om naar het toilet te gaan; een kop koffie of een boterham te pakken en dan nog een half uur slaap proberen. We hebben omdat we nog steeds hard slingeren een vaste kooi ingericht. Naast de tafel liggen de rug kussens op de grond en daarop liggend, zit je ingeklemd tussen de tafel en de bank. Je kunt nergens heen en zo zakken we soms even diep weg, met de eierwekker er naast om ons weer op tijd te wekken. Beiden hebben we thermisch ondergoed mee, die ik van Sinterklaas heb gekregen. Dat komt nu goed van pas en met veel laagjes aan, waaronder mijn nieuw aangeschafte leren jasje in Iguazu en in combi met onze zeilpakken, houden we het een uur goed uit. Even proberen we langer, maar na 1 ½ uur raak je toch verkleumd en daarom houden we het bij de 1 uur op en 1 uur af.
We varen nog dichter onder de kust en krijgen zo luwte van land. De golven worden minder en dan ruimt de wind naar het westen. Wij kunnen zo prachtig zeilen en misschien om ons te motiveren, versnelt de Necton haar gang. Het geeft ons bijna vleugels en we doen in het begin elk uur ruim 10 knopen! Dat motiveert natuurlijk enorm en zo rekenen we ons rijk. et9 met 10 knopen naar staten eilandZo wordt zo de snelste crossing van de Necton ooit.


Voor warm eten is niet veel tijd beschikbaar. Tussen de middag maak ik hamburgers klaar, die gulzig worden verorberd. Als avondeten is er nog een stevige soep, aangevuld met kant en klare Chili con Carne. Zo varen we de nacht in, terwijl de wind flink blaast. 40 Mijl voor ons einddoel valt in de nacht ineens de wind weg. Zo loop je nog 8 knoop en dan ineens lig je te slingeren. Het is het weerbeeld wat past bij dit stuk van de wereld. Altijd veel wind en dan ineens niets.
Op de motor lopen we het laatste stuk en in het donkerste uur, de Mamma's en de Pappa's noemde het "the darkest our before dawn" komen we voor de ingang. Om de veilige ankerplaats te bereiken moet je eerst tussen rotsen door en zowel op de kaart als op de radar is het erg klein. Vlak bij gekomen springt de koerslijn heen en weer en in het diepe donker is niets te zien. Het risico van rotsen raken is te groot en we besluiten daarom om buiten te ankeren . Heftig slingerend op de nog lopende deining duiken we daar de kooi in en slapen een paar uren erg diep.
Een Italiaans stel, Mariolina Rolfo en Giorgio Ardrizzi, hebben lang in Patagoniė en Tierra del Fuego gezeild en hebben daar een prachtig en zeer informatief boek over geschreven. Het is een nautisch informatiewerk van de bovenste plank en geeft ons zeer gedetailleerde informatie over deze plek, genaamd Puerto Hoppner. Ze schrijven erover: "Puerto Hoppner is beyond any doubt the best anchoridge of the whole island" .

Met daglicht varen we tussen de rotsen door naar binnen en ankeren in de buitenbaai. et9 geconcentreerd de nauwe passage doorHet is een baai van ongeveer 1 mijl doorsnee, die in het midden 100m diep is en aan de kanten steil omhoog loopt. Er is een plekje aan SB kant waar je goed uit de wind ligt. De bodem loopt daar ook erg steil af en heel veilig is deze plaats daarom niet; het risico van een krabbend anker is groot. We maken de dinghy klaar om straks bij het afmeren touwen uit te kunnen brengen en bereiden onze komst aan land voor. We gaan anker op en varen naar de achterkant van de baai. Daar tussen rotsen door is een erg nauwe ingang van geschat 8m breed en aan beide kanten steile rotsen. Omdat al het water hier achter door deze spleet moet, kan er wel 5 knopen stroom staan. Daarom zijn we er vlak na laag water en stroomt de beginnende vloed langzaam naar binnen.
Met de gedetailleerde informatie bestudeerd en bij de hand, varen we hier voorzichtig doorheen en komen in breder en diep vaarwater, wat ons naar een 2e binnen baai brengt met hoge bergen er omheen. Achter een eilandje laten we het anker zakken in de vermoedelijke windrichting en brengen met het rubberbootje 3 lange touwen uit, die André vakkundig aan dikke bomen vast bindt. Omdat het hier beschut is, groeien hier wel bomen en het lijken wel bonsai bomen, want door de altijd aanwezige wind groeien ze gedrongen en kort.
We liggen als enige schip in een sprookjesachtige omgeving en kijken voor uit op de berg Coronel, die 780m hoog is. Rondom ons andere bergen en op afstand een waterval.
Het einddoel van deze etappe is bereikt en nu begrijp ik wat ze bedoelen als ze Stateneiland omschrijven als : muy lindo. Het is moeilijk het in woorden te vatten, maar het dichtst bij komt:

Rondom bergen met hier en daar sneeuw erop. Watervallen van het smeltwater en korte en gedrongen bomen. Laag stekelig struikgewas en veel soorten mossen, waarvan één heel bijzondere soort. Op de rotsen groeit het stuk boven de waterlijn een helderwitte. De woestheid is ongekend en ontroerend mooi.et9 de necton ten anker en met touwen vast voor de stormWe liggen veilig en daarom nu even niets dan alleen bijkomen en ons realiseren dat het aan weinig mensen gegeven is deze pracht te mogen zien; we gaan er een aantal dagen van genieten.

We maken met de rubberboot een uitstapje en klauteren via het struikgewas en de lage bomen heuvel op. De bodem blijktuit een soort veen te bestaan. Dit verklaart ook het zwarte water. In Zwolle hebben ze ook een water wat zo heet en ook daar is turf de zwartmaker. In een zonnetje klimmen we omhoog en genieten van een adembenemend uitzicht. We schieten vele plaatjes van de Necton die daar onder ons geduldig ligt te wachten. We slapen ons tekort aan slaap weer bij en doen eerst even niets. De volgende dagen vullen we met klussen aan de boot en muziek luisteren en lezen. André wil nog graag een keer de berg op een andere plaats op, maar dan begint het hard te waaien en te sneeuwen en te hagelen. Even waren we kwijt dat we hier aan het einde van de wereld zijn.
Wij genieten van het contrast. Buiten de kou en binnen de warmte van onze moderne techniek. Het kacheltje moet wel alle zeilen bij zetten om ons warm te houden en draait op volle kracht. We genieten van de kijk op het warmend blauwe vuur en de rode brander.
De bergen kleuren wit en op de ramen zien we sneeuw. Buiten is het extreem guur en waag je je even buiten, dan verkleum je totaal. Een dag later zien we de barometer stijgen van 983 naar 997. Buiten waait het hard en hoewel de pilot aan geeft dat hier geen williwaws zijn, waaien we een aantal keren helemaal plat. Van de bergen om ons heen valt de wind naar beneden en verandert voortdurend van richting. Een soort windhozen waait dan een aantal seconden zo hard, dat die extreem harde wind het schip helemaal scheef blaast. We zien het water in de baai af en toe opspatten en de lucht in blazen in witte wolken. André zijn fototoestel en zijn biertje maken na zo'n aanval van de tafel een zwieper de gootsteen in en ons rubberbootje waait helemaal ondersteboven. Snel hebben we die weer overeind en de motor is gelukkig niet vol water. Wel is één van onze dikke trossen die in het bootje lag eruit gevallen en gezonken. Om beurten trekken we ons een ongeluk om de BB motor weer aan de praat te krijgen en het is André die dit uiteindelijk lukt. Gelukkig; we hebben hem nog hard nodig.


Die nacht waait het nog steeds erg hard; gelukkig spreken de weersvoorspellingen die door de NAVTEX wel binnenkomen over een afnemende wind. We laten de golven, die volgens melding wel 9m hoog kunnen zijn liever maar een dagje tot bedaren komen en besluiten een dag later weg te gaan.
De volgende ochtend vrijdag 29 november, blijkt de wind inderdaad te zijn gaan liggen. De dikke tros hebben we met dreggen niet kunnen opvissen en als we die terug willen is er maar 1 mogelijkheid n.l. het water in. Het zwarte water lacht me helemaal niet toe en het is koud. De tros ons heeft in jachthavens bij slecht weer veel veiligheid gebracht en dat komt vast nog vaker voor. Daarom wil ik deze graag terug en daarom toch het water maar in. André waakt als een echte Buddy en helpt waar hij kan. Heb moeite om naar beneden te komen en toch maar een pondje lood erbij. De tros kan ik nergens vinden; wel zie ik prachtige roze spinachtige krabben. Ook zie ik dat de zinkanodes van de klapschroeven al weer bijna op zijn. Dat is wel snel……….
Na naast en onder de boot te hebben gezocht, blijkt deze er een stuk achter te liggen. Kennelijk heeft de eb hem al eens stuk meegevoerd. Blij dat deze weer boven water is, douche ik me warm.
Het is inmiddels helemaal windstil geworden en André gaat op expeditie. Hij heeft zijn eigen marifoon mee en zo blijven we me elkaar in contact. Er is hier niemand die je te hulp komt; we moeten het samen oplossen. Hij beklimt een berg aan de andere kant van de baai. Vanuit het bootje hebben we gezien dat er een mooi glooiend stuk omhoog is. Via de marifoon meldt hij zich en na even zoeken zie ik hem aan de voet van een grote rots hoog staan.et9 andr op expeditie staten eiland
Ondertussen schrijf ik mijn verhaal. Binnen klinkt het fluitconcert van Mozart No 2 in D major. Ruim de duik spullen op en maak het schip klaar om straks in de buitenbaai te gaan ankeren. Hopelijk kunnen we daar wel weer communiceren want hier tussen de bergen werkt de SSB radio niet. Ben erg benieuwd naar berichten van thuis.
André komt enthousiast terug en heeft weer mooie foto's geschoten. We wachten op hoog water en op de kentering van het tij om naar de buitenbaai te gaan en morgenvroeg beginnen we met het laatste stukje. We gaan naar huis!

 

Copyright © 2012. Necton.