NECTON

Der Weg ist das Ziel

 De golf van Biskaje

 

 Het is 29 april. Peter en Pierre komen als nieuwe opstappers aan boord.

Peter heeft zich laten rijden door zijn echtgenote Karin en dochter Lotte.
 Beiden besluiten een nachtje aan boord te blijven en met hun auto worden inkopen gedaan. De Intermarché laat zich moeilijk vinden en is niet helemaal wat we ons er van hadden voorgesteld. Wel gaan we voorzien van veel vers voedsel terug naar het schip. De lasagne gaat de oven in en daar meldt Pierre zich. Hij heeft woord gehouden en overhandigt een gigantische doos met overheerlijk echte handgemaakte natuurlijk Belgische bonbons; daar weet de schipper wel raad mee! Die avond houden we de briefing waar Karin en Lotte gespannen in mee luisteren.

 

Film:  De Necton in de golf van Biskaje

 


Omdat Brest best een eind reizen is, is iedereen wat moe en we gaan daarom vroeg te kooi. Omdat het niet zo vroeg hoog water is en we niet tegen de stroom in willen draaien, is er geen noodzaak erg vroeg op te staan. Om 08.00 gaan we naar de Boulangerie om voor de reis en voor het ontbijt brood in te slaan. De croissants blijken al uitverkocht; 08.00 is immers laat……….We genieten van het verse brood en Karin en Lotte gaan via Normandië huiswaarts. Aan dek wordt instructie voor het reven gegeven en het intrekken en uitzetten van de boegspriet wordt geoefend. Zachtjes tekent zich een taakverdeling af en Peter neemt het voorschip voor zijn rekening. De grote fok had door de storm op de Noordzee aan het achterlijk schade opgelopen die snel en vakkundig door een lokale zeilmaker is gemaakt. Deze heeft over 2 meter een sterk band over de rafels gestikt en alles staat weer strak. We slaan de fok aan en zijn klaar voor vertrek. De motoren worden gestart en nu nog zien weg te komen tussen de beide bootsteigers met daaraan kleine bootjes met immense uitstekende buitenboormotoren. Met een touw aan een vingerpier op het voorschip, die dienst doet als een soort boegschroef, lukt het om zonder schade langs de uitstekende dure buitenboordmotoren te manoeuvreren. We ruimen de touwen en de fenders op en buiten de jachthaven hijsen we de beide gereefde grootzeilen. Er is een windverwachting van NO 6 to 7 en die blaast ons naar Portugal. Als beide zeilen strak aan de mast staan, draaien we de boeg richting zee; we zeilen weer! De motoren gaan uit en in het Frans worden we opgeroepen. Ergens vang ik het woord Necton op, die ze ongetwijfeld van onze AIS hebben opgepikt. Er worden een aantal vragen gesteld en het lijkt er een beetje op of ze uit willen vissen of we daadwerkelijk de eigenaar zijn. Kennelijk hebben we alle vragen goed, want ze sluiten af met een Bon Voyage naar España! Het waait stevig den al snel besluiten we een 2e rif te zetten. Pierre geeft aanwijzingen om de boomvang anders te gebruiken en hij heeft gelijk; het gaat beter op zijn manier. Leren wij ook weer eens wat en Pierre heeft zijn eerste bonuspunt te pakken. Samen met een postzegeltje fok erbij, stuiven we door het water en al snel verdwijnt de Franse kust uit het zicht. We zetten de nieuwe watergenerator overboord en tot mijn grote vreugde levert deze bij 9 mijl snelheid 12 ampère/uur op. Samen met de windgenerator boven in de mast leveren ze bij deze snelheid ruim voldoende energie op. De motoren die beiden voorzien zijn van 2 dynamo's hoeven tijdens het zeilen met deze snelheid niet voor energie te zorgen; zeilend kunnen we ook voor de stuurautomaat, de navigatieapparatuur en de koelkasten voldoende energie opwekken.  Dank aan Hamilton Ferris, het Amerikaanse bedrijf wat mij op afstand hierover heeft geadviseerd en de apparatuur heeft geleverd.
De zon schijnt en de zeeën worden ruwer en ruwer. Het Engelse weerbericht spreek over een zee die rough tot very rough is en dat op je 2e dag aan boord. Dapper slaan Peter en Pierre zich door het eerste katterige gevoel heen en een maaltijd van aardappelen, spinazie en gebakken visfiletjes met eens sausje, worden dapper opgegeten. De wachten zijn besproken en ingesteld.  We varen naar dieper water: eerst bereiken we de 100m lijn en vrij snel daarna de 200m. We zijn aan het eind vaan het continentale plat en de dieptemeter loopt sneller op. Er zijn een paar grote schepen in de buurt en ook nog enkele vissers. Omdat zij ook ons AIS signaal zien kan ik waarnemen dat zij netjes aan de kant gaan. Een zeilschip heeft voorrang, ook al is het nog zo klein. Zo worden het zoals mijn vader het altijd uitdrukte: "ships that pass by in the night". De diepte meter geeft de geest bij een diepte van 584m en volgens de klaart loopt de diepte op tot een onvoorstelbare 4000m; we zijn op de oceaan. Het kacheltje brandt de kou weg; we lopen ruim 8 knopen en  all is well. We zeilen de nacht in.

De in het weerbericht beloofde afname van de wind blijft vooralsnog uit. Er blijft een straffe 6 waaien en ook laat het metertje af en toe 7 zien. Er staat behoorlijk zee en de bewegingen van het schip zijn ruw. Je moet goed uit kijken als je ergens naar toe gaat en vooral je stevig vasthouden. Gelukkig zijn Peter en Pierre wel wat gewend. We passeren de scheepvaart route tussen kaap Finistere in Spanje en het Engelse Kanaal. De meeste schepen gaan netjes aan de kant. Net als je denkt dat je het meeste wel gehad hebt, komt er een Chinese tanker op ramkoers aan. Ik roep hem op en krijg bijna geen verstaanbaar Engels te horen. Op mijn verzoek wat zijn intenties zijn krijg ik een gebrekkig port to port te horen. Voor ons betekent dit gijpen en dat kan met deze harde wind beslist niet. We zien af van verder overleg en onder het motto hij is groot en wij zijn klein, maken we op de motor een storm rondje. De fok wordt binnen gedraaid en we gaan door de wind. Zodra het bakbeest van een tanker voorbij is, herhalen we het ritueel en liggen we weer op koers richtring de kust van Spanje. Even speelt nog de gedachte door het hoofd een rancuneuze opmerking de ether in te slingeren, gelukkig ben ik al wat ontstrest en zie er van af.

We kunnen La Coruna het niet in 1 keer bezeilen, maar om niet nog een keer door de scheepsroute te hoeven varen we eerst door richting de kust. Er wordt een eenvoudige doch voedzame maaltijd bereid en een ieder eet weer. Dat is goed tegen de scheurbuik en ook goed voor het humeur. Heel langzaam neemt de wind dan toch in de loop van de nacht af en het eerste rifje moet er aan geloven.`

De derde dag wordt er een van afnemende wind en rustig zeilen. Staat er aanvankelijk nog een forse deining; ook deze neemt in de loop van de dag  af. We koersen op de Spaanse  kust aan en gaan dan overstag om ver op zee met de kust mee te varen om de hoogte van La Coruna te halen. Zo koersen we steeds schuin voor de wind aan en houden zo een beetje druk in de zeilen om over 1 kant te liggen. Zouden we recht voor de wind gaan, dan slingert het schip heel erg en daardoor leidt het tuig en de zeilen van de heftige bewegingen. Een beetje op een oor en alles is aangenamer. Er zijn theoretici die zelfs beweren dat je op deze manier sneller kunt varen. Wij kiezen eerst voor veiligheid en dan voor comfort. Plotseling ziet Peter een vin door het water gaan. We schieten naar buiten en zien 3 bruinvissen om de boot heen zwemmen. Gauw weer naar binnen om de camera’s te halen, maar helaas  blijven ze weg. Misschien vinden ze  de ronddraaiende propeller achter het schip om stroom te wekken niet zo fijn.  De nog af te leggen afstand wordt kleiner en kleinere en we bereiden ons voor op een nieuw land aan de horizon. Ineens doemen aan de kim groter bergen op en die bevestigen wat we op de plotter zien. Wat een genot toch die instrumentjes. Ze maken het leven aan boord een stuk gemakkelijker dan in de tijd van onze voorouders. Alle romantiek ten spijt, wil ik niet graag meer ruilen.
Omdat het nu een stuk rustiger is, maken we een ovenschotel klaar en eten met smaak. We bespreken de strategie van het aanlopen en doen en passant een spoedcursusje radar. De AIS is al onder de knie en wordt nu door iedereen als het nieuwe toverdoosje gezien. De AIS  geeft informatie van schepen en je hoeft zelf niets meer te interpreteren, sterker, bij een (bijna) aanvaringskoers begint het kastje vervaarlijk te piepen en waarschuwt zo op tijd. Bij de radar heb je nog inzicht nodig. We lopen de laatste wachtjes en nog in het donker van de nacht lopen we La Coruna aan. De haven kenmerkt zich door een natuurlijk beschutte baai, waar bij het binnenlopen om 05.00u diverse vissersbootjes naar buiten komen. Zij zijn de dag vroeg begonnen!. Pierre en Peter raken al op elkaar ingespeeld en als een volleerd team worden de zeilen gestreken en de boegspriet naar binnen gehaald. Op dit onbekende terrein varen we zachtjes richtring de in de Pilot benoemde jachthaven en we worden opgevangen door een jongeman, die ons naar een plaatje dirigeert. Achteruit draaiend  gaan we de box in en meren af. We zijn er; we hebben de Golf van Biskaje bedwongen!.

 Film: Voor de wind naar Portugal!

Bijgewerkt op 13 Mei.

Ten anker liggend regent het voortdurend en de wind waait hard over de voor ons liggende bergen. De grijze wereld om ons heen is guur en onaangenaam. Om de dag te vullen, werken we aan de kluslijst. Zo worden door Peter extra kranen geplaatst. Eén in het toilet voor, om als die als eens moeite heeft met het verpompen, je de water toevoer gemakkelijk af kunt sluiten om het wegpompen gemakkelijker te maken. De andere onder de gootsteen. Als we over SB boeg liggen en het gaat een keertje hard, kunnen we ook deze veiligheidshalve af sluiten zonder eerst blikken op zij te moeten doen om het luik onder de vloer te kunnen bereiken waar de hoofdafsluiter zit. 
Pierre werkt thuis ook soms met hout en van die kennis maken we graag gebruik om extra handgrepen te plaatsen. Bij slecht weer wil je je graag overal vast kunnen houden en met deze uitbreiding lijkt het arsenaal compleet om je ook tijdens de ergste stormen veilig binnen te kunnen bewegen. Omdat Pierre zijn moerstaal Frans is, krijgen we gevraagd en ongevraagd spreuken om de oren. Als we al een beertje flauw worden van de grijze eentonigheid krijgen we deze te horen: “Tout vient a’qui sait attendre” vrij vertaalt met: alles komt als je maar geduld hebt. Weer bonuspunten voor Pierre! 
Een ander tijdverdrijf is het bereiden van een goede maaltijd. Peter gaat de uitdaging aan om de aangeschafte grote kip vakkundig in de oven te bereiden en geruime tijd later zitten we aan het diner. We drinken er een mooi glas bij en wie had het ook weer over klagen? Zo gaat de dag voorbij en het via SAILMAIL opgehaalde weerbericht geeft hoop; de wind draait naar het noorden! 
De volgende ochtend gaan we anker op en we proberen te zeilen. Dit lukt niet omdat er simpelweg te weinig wind is en de motor moet bij. Na een aantal uren motorren ben ik het een beetje zat en alleen maar diesel verbranden voelt wat zinloos. We zien een klein plaatse verstopt in een baai genaamd Muros en daar blijkt ook weer een prachtige jachthaven. Voor 26 euro liggen we er een nacht en we verkennen het kleine stadje. We ontmoeten mensen die gewend zijn een hard leven te leiden en de levensstandaard is hier een stuk lager als bij ons. Veel leegstand, maar ook energieke trotse mensen. We eten natuurlijk tapas en halen vers brood. De ochtend daarop vertrekken we en gelijk vullen de zeilen zich met wind. Aanvankelijk gaat het nog lekker langzaam en Peter doet weer een poging een vis te vangen. Al snel gaat het weer zo hard, dat de vislijn uit het water wordt getrokken. Even later gaat het eerste rif er in en experimenteren we nog wat met de zeilen. Bijna pal voor de wind lijkt alleen het grootzeil achter en de fok een mooie oplossing, maar we gaan zo toch minder snel als met 2 grootzeilen. Pal voor de wind is erg onaangenaam en daarom zoeken we een koersje waarbij de wind 28 graden aan SB binnenkomt. Met inmiddels een dubbel gereefd achter-grootzeil en voor één rif in het grootzeil, varen we met windkracht 6, af en toe 7 weer ruim 8 knopen. We gaan hard naar het zuiden en omdat we toch behoorlijk rollen, kiezen we voor het opendraaien van een blik nasi; dat gaat er goed in. Een hevige brom trekt de aandacht en daar is ineens een grote helikopter met de letters Guarda Costas, ofwel de kustwacht erop. Hij komt erg dichtbij en de deur gaat open en een grote camera staat ons te filmen. Dat filmpje willen we wel graag hebben…………. Enthousiast wordt er naar ons gezwaaid en daar gaan ze. 
Wij varen de nacht in en Peter bedenkt en heeft uitgerekend dat we wel wat eerder over stag kunnen gaan om richting Leixoes te varen. De schipper kijkt het nog eens na en komt tot de conclusie dat Peter gelijk heeft; we kunnen overstag. Bonuspunten voor Peter. Op de motor maken we een stormrondje en we zeilen weer richting de kust. Er zijn veel vissersboten zonder AIS en ook zijn ze door de hoge zeegang nagenoeg niet zichtbaar op de radar. We wijken een paar keer uit en om 05.30u varen we tussen de pieren en meren even later af. Er staan 2 bereidwillige mensen op de kant om ons en een plek te wijzen en de trossen aan te nemen. Later blijkt dat we de klok 1 uur terug moeten zetten. Hoe dan ook; we zijn er. Goede port en kaas; wij komen er aan!

Leixoes  is een grote haven en naast de jachthaven vertrekken de loodsboten met regelmaat om grote schepen van een loods te voorzien. Na een gebroken nacht merken wij daar niet zoveel van en gaan lekker een paar uur bijslapen.  De jachthaven en de stad zijn niet echt aantrekkelijk. We melden ons bij het havenkantoor en gelukkig is er wel internet; dat scheelt. Het geeft de mogelijkheid weer met thuis te communiceren en de post bij te werken. De wasmachine gaat voor de eerste keer draaien en tot verwondering blijkt het een erg  slimme machine met veel mogelijkheden. De beperking van 3.5kg wordt ruim gecompenseerd met veel  opties en ook is de was na 1000 toeren centrifuge al behoorlijk droog. De wind en de felle zon drogen de was  daarna in no time! Hiermee is onze autonomie weer toegenomen en ook Peter krijgt het vuur te pakken en draait 2 wasjes. We vertrekken met de bus naar Oporto en de reis er naar toe is lang en warm. De bus hobbelt en er lijkt geen einde aan de rit te komen.  Een beetje gaar stappen we op een marktplein uit en zien daar een bijzonder soort platanen;  grote dikke stammen dragen het lover. We dolen wat in de stad rond en een vriendelijke dame in een reisbureau geeft ons na enig aandringen toch een plattegrond en zo weten we waar we naar toe moeten. Na vele kronkelige straatjes met nog authentieke winkeltjes erin, komen we uit bij de rivier. De metalen brug die door de zelfde architect ik gebouwd als de Eiffeltoren in Parijs steekt af tegen de blauwe hemel en enigszins vermoeid zijn wij blij met het terrasje. We genieten van het uitzicht en het biertje en de heren roken er een sigaartje bij.Pierre had in september nog een bezoek aan Oporto gebracht en ook een Porthuis bezocht. Mij lacht deze  toeristische gang ook  niet erg. We besluiten daarom de wel  gewenste Port te gaan kopen in een supermarkt en terug te gaan naar de Necton.  We lopen daarom de kleine straatjes nu in een rechte lijn omhoog en zijn snel weer bij de bus. Deze staat al te wachten en we stappen in en aanvaarden de suffe terug tocht. We rijden de jachthaven voorbij en komen bij een grote boulevard waar de supermarkt zou moeten zijn. Veel grote moderne appartementen complexen met nog behoorlijk leegstand.   Wel komen we uiteindelijk bij de grote supermarkt en kopen daar een mooi LBV Taylor. We zoeken er wat kaasjes bij, waarbij Pierre de Blue Stilton nog te goed houdt. Eenmaal aan boord genieten we van de goede dingen van Portugal en komen tot de conclusie dat we alle 3 graag aan boord zijn. Het is voor ons nu een beetje als thuis en we voelen ons er wel.
De volgende dag vertrekken we naar Fiqueira da Foz. Bij het uitrollen van de genua merkt Pierre op dat het uitrollen gaat op de limiet van de breuk.  In het Nederlands betekent dit dat het veel te zwaar gaat. Later blijkt dat er behoorlijk was mis is met het reefsysteem. Eenmaal met de zeilen omhoog gaat de Necton er als een hinde vandoor. Later in de middag trekt de wind zoals gewoonlijk verder aan en steken we een rifje erbij. Weer gaat het hard en bij het laatste stukje gaan we bijna halve wind. De snelheid loopt op tot ruim 9 knopen SOG en even staat de teller zelfs op 10.4 knoop; Wow, dit is super! We zien het stadje aan de horizon opdoemen en een beetje tot onze teleurstelling ziet het er niet als een romantisch stadje uit, maar kijken grote flatgebouwen ons aan. De jachthaven ligt wel nabij het wat oudere centrum, ook hier veel nieuwbouw en weer een splinternieuwe jachthaven. In de middag staan Alvaro en Natalja Neves op de kant. Het zijn de ouders van Rute, onze dierbare vriendin  uit Portugal.  Ze moeten nog even de auto halen en daar komen een bijna beschamende hoeveelheid cadeaus uit. Ze overladen ons met echte sinaspappelen en sla uit eigen tuin, champagne en goede flessen wijn en on top off nog 5 liter eigen gemaakt olijf olie; ik ben er verlegen van. De ontmoeting is wederom hartverwarmend en wij genieten van hun vriendelijkheid en Portugese conversatie. Alvarez vraagt of wij nog spullen nodig hebben en zo hebben wij moeten concluderen dat de dure aangeschafte 5m kabel tussen de Chartplotter en het scherm binnen bij het monteren kapot is gegaan. Hij zorgt voor een nieuwe als ook voor RVS buizen in de Bimini, onze zonnetent.  Als het regent zakt deze toch door en dat moet niet. De extra functie van de Bimini is om straks op de oceaan regen op te kunnen vangen om de drinkwatertanks bij te kunnen vullen. Dit probleem wordt ook door Alvaro opgepakt. Anne had voorgesteld hem te vragen een stukje mee te varen naar het volgende stadje Nazaré. Na enig aandringen stemt hij hiermee in en wij verheugen ons om hem morgen mee te kunnen nemen.

Verslag 20 mei 2013

De Necton tussen de dolfijnen!

In de vroege ochtend arriveert Alvaro en hij heeft 2 RVS buizen op maat bij zich en meldt triomfantelijk dat het hem is gelukt om RVS 316 te krijgen. Dit is de soort RVS staal die echt goed bestand is tegen zeewater en dus nooit roestvorming geeft. Ook heeft hij de nieuwe kabel voor de chartplotter bij zich en de prijzen zijn lager dan in Nederland. Hij is iemand die je goed op een boodschap kunt sturen en ik ben er meer dan blij mee. Het afrekenen van het havengeld gaat moeizaam. De havenmeester is er eerst niet en later gaat alles weer een beetje moeilijk moeilijk. Portugal ik gek op papieren en op meerdere plaatsen hebben we vellen vol geschreven. Waar dit alles voor nodig is begrijpen wij niet, het is haast erger dan in Petersburg. Uiteindelijk vertrekken we en het waait buiten meer dan was voorspeld. Alvaro hoefde geen pilletje, maar werd aldoor stiller en stiller. Voor hem werd het een vervelende tocht waarin hij zich erg beroerd voelde van de zeeziekte. Een later alsnog ingenomen pil mocht niet meer baten. Gelukkig is de afstand slechts 35 mijl en gaat het aanvankelijk lekker snel. Als na 14.00u de wind zo af neemt dat we geen 6 knoop meer halen, gooi ik al mijn principes overboord en zet de motor aan. Het doet zeer Alvaro die we graag een plezier willen doen, zo te zien lijden. Even later gaat ook de 2e motor bij en stuiven we op de kust aan. Vanaf zee bewonderen we de hoge overhangende klif van waaruit je recht naar beneden kunt kijken. We liggen nog maar net vast en Alvaro rent er vandoor om zijn bus te halen. Dank goede vriend voor je hulp!
In Nazaré weer een hele papierwinkel en we gaan lopend naar het stadje. Het seizoen is nog niet helemaal begonnen en er worden ons meerdere mooie hotels aangeprezen. We wandelen langs de mooie boulevard en zien de oude vrouwtjes bezig met de op rekken gedroogde vis; de tijd lijkt hier stil te staan. We gaan de uitdaging aan de hoge klif te beklimmen en dat valt niet mee. Pierre loopt dapper door en na meerdere stopt waarin we uithijgen, komen we boven net op het moment dat de meeste kraampjes inpakken. Op de valreep worden nog T-shirts voor de kleinkinderen gekocht en we kunnen de verleiding van een restaurantje niet weerstaan. Het eten is erg goedkoop en voor nog geen 20 euro eten we een goede maaltijd inclusief een fles wijn. Een echte Portugese maaltijd met veel vis en een erg vriendelijke bediening. Een taxi terug kost 9 euro en dan dromen we een diepe slaap.

We vertrekken de volgende ochtend om 06.00. We willen proberen voor de avond in Oeires te zijn. Het waait flink en weer veel meer dan de verwachting. Gelukkig hebben we eerst halve - en daarna een bakstag wind. De Necton geniet van de golven en wij genieten mee. We lopen ruim 8 knopen en het gaat erg voorspoedig ook al regent het behoorlijk. Er is niemand op de grote zee; wel zijn er veel vlaggetjes. Dit zijn boeien met netten eraan, waarvoor ik als de dood ben. Met onze bulpkiel kunnen we ze gemakkelijk vangen en krijg ze daarna maar weer eens los! Voorkomen is beter dan genezen en daarom wijken we een paar keer uit om ellende te vermijden en varen we ruim om ze heen. We varen tussen Peniche en de kale eilanden van Mar Da Cachimbo door en koersen verder zuid. De laatste slag varen we op Cao Roca aan. Jaren geleden toen ik Anne vergezelde op haar werk trip naar de Uni van Oeires, bezochten we ook deze kaap. Daar stond ik toen te mijmeren of ik er ooit nog eens zelf langs zou varen. Nu is het zover! Om dit te onderstrepen brengt Neptunus cadeautjes: de zon breekt door en de regen stopt. Plotseling roept Pierre: ”DOLFIJNEN OP STUURBOORD!” en wij vliegen naar buiten. Aanvankelijk slechts 2; even later een hele school dolfijnen die dartelend om het schip heen springt. We filmen en proberen plaatjes te maken. Hoge golven en een straffe 7 geven ons vleugels. Peter gaat aangelijnd naar voren en voor de veiligheid zetten we een extra rifje. De snelheid neemt alleen maar toe en we beginnen voor de sport te klokken. We zien de metertjes langzaam omhoog kruipen en ja hoor: dubbel digit! We gaan > 10 knopen op eigen kracht op zeil en genieten van de mengeling van veiligheid die het schip biedt en de krachten die het zo goed weet te benutten. Van een golf af spurten we even 14.07 knoop, maar dat telt niet echt; wel genieten we met volle teugen. Eenmaal onder de kust nemen de golven af en varen we steeds > 10 knoop; WOW!! Aan alle goede dingen komt een eind en voor de haveningang van Oeires roep ik een beetje plichtmatig de Marina aan. Tot dusverre heeft er nooit iemand een antwoord gegeven, maar prompt krijgen we antwoord. Binnen direct aan SB is de waiting pontoon. Eenmaal binnen staan er veel hulpvaardiger handen klaar en wij krijgen een daalders plekje. We zijn er; weer zit een etappe er op. De volgende ochtend er op uit voor verse broodjes en met de door Pierre geciteerde “sissling sound of bacon” verorberen we een stevig ontbijt. Peter en Pierre gaan de stad verkennen en ik ga met de havenmeester naar de zeilmaker om een scheurtje boven in de fok te laten repareren. Deze is veroorzaakt door het naar buiten draaien van de boegspriet terwijl de fokkeval doorgezet stond. Het heeft en het zeil bovenin gescheurd en de rol van de rolfok gemold. Het zeil repareren kost 60 euro en dat valt gelukkig mee; nu de rol nog en daar gaat Kniest voor zorgen. Fado zit er die avond niet meer in; Pierre en Peter hebben al veel in zich opgenomen en we hebben een gezellige avond aan boord. Met enige weemoed komen de belevenissen nog eens voorbij en de volgende ochtend vertrekt Pierre als eerst. Het kost moeite afscheid te nemen; we zien elkaar in januari weer terug. 
Peter helpt met schoon schip maken en super-klusser als hij is, gaan we samen nog de RVS buizen te lijf. Netjes op de millimeter op maat gezaagd en rond gevijld passen ze perfect tussen de grote buiten van de Bimini; Project uitstekend afgerond! Ook Peter vertrekt en hopelijk zien we elkaar tijdens later op de Pacific nog eens terug.

 

 

 

 

Copyright © 2012. Necton.